woensdag 30 juli 2014

De wedstrijden met WSV Almere-Haven

Vanwege werk en vakantie had ik geen tijd. Geen tijd voor verslagen, geen tijd voor de wedstrijdcommissie en zelfs geen tijd voor wedstrijdzeilen. Ja, ik moest mijn favoriete woensdagavond wedstrijdje aan mij voorbij laten gaan. Inmiddels heb ik aan de Atlantische kust de tijd gehad om alles in te halen, op de wedstrijd na. Vandaar nu, een maand later, pas een verslag.


De wedstrijden met WSV Almere-Haven
Dit jaar proberen we met de wedstrijdcommissie het wedstrijdzeilen binnen onze vereniging naar een hoger plan te trekken. Grote regatta’s en een interessante competitie met uitdaging voor alle niveaus en zoveel mogelijk boten aan de start. Dat eerste realiseren we met de Pampus Regatta op 13 en 14 september (inschrijven kan al). Dat tweede doen we door zoveel mogelijk zeiltjes te winnen voor onze Woensdagavond Competitie. Dit jaar hebben we 51 inschrijvingen en dat is een absoluut record ten opzichte van voorgaande jaren. Maar dat is niet alles. Want toen het kwik zich nog rond het vriespunt ophield werd op een donkere woensdagavond een plannetje gesmeed met WSV Almere-Haven. We zouden deze zomer twee keer samen de avondcompetitie varen.

Eenzame Noord Vergadering
Tijdens de Eenzame Noord Race werden de laatste puntjes op de ‘i’ gezet. Vrijwel onze complete wedstrijdcommissie deed mee aan deze leuke solo en dualhanded race dus konden we de avond vooraf tussen de steak en het bier even aanschuiven bij de wedcie van de overkant en de baan, de bemanning van het startschip en de uitslagberekening bespreken. Zo gezegd, zo gedaan. Een up & downwind baan met een spreader, Almere levert startschip en wij één ‘vertegenwoordiger’ en de uitslagen berekenen we zelf.

Eerste wedstrijd
De eerste gezamenlijke avondcompetitie was op woensdag 25 juni. Officieel vaart WSV Almere-Haven met ons mee. Maar zij zijn al vroeg in de weer met het uitleggen van de baan. Ik blijf het zeggen, dat doen ze uiterst professioneel. Omdat wij nu midden op het meer starten hebben we de starttijd een half uur verlaat naar 20.00u. En als wij die kant op zeilen lijkt er een exodus vanuit Naarden naar Almere-Haven. Een prachtig gezicht.

De crew voor deze wedstrijd bestaat uit René, Rob en mijzelf. Hennie heeft afgezegd en wij denken het wel met z’n drieën af te kunnen. Maar als ik me aanmeld bij het startschip zie ik de imponerende vloot. Bijna vijftig boten sterk. Iedereen draait zijn proefrondjes en doet zijn reconnaissance in de korte startingbox. Ik leg Rob en René nog even de bakboord-stuurboord regel uit. Want die gaan we nu wat vaker tegenkomen. En dan maken we ons op voor de start.

De wind komt uit het Noordwesten met een kracht van 7 knopen. We starten netjes bij het startschip en kruisen direct naar boven. De baan ligt er niet helemaal goed in en de spreader ook niet, waardoor we na de bovenboei slechts met een knik in de schoot doorvaren naar de spreader. Vanaf daar kunnen we de spi hijsen. Ik neem de spischoten in mijn handen houd de helmstok tussen mijn benen. Rob doet de piano, viert het grootzeil en pre-feed de spi, terwijl René zo snel mogelijk het voordek in stelling brengt en de spi hijst. Het gaat goed, maar het is hard werken.

De handling vraagt veel aandacht waardoor we tactisch niet een sterke wedstrijd varen. Als we ook nog vlak voor de boei tot een aanvaring komen met de Viva La Vida (die mooie zwarte Saffier 26) denken we heel even dat het onze schuld is, maar gelukkig stond de GoPro aan en kan ik ’s avonds in de herhaling zien dat wij gewoon netjes koers houden als we op de benedenwindse boei aankomen. We houden onze directe concurrenten allemaal achter ons en passeren vlak voor de finish de Windrose, die tot vandaag de dag volhoudt dat zij eerder over de finish gingen. Zelfs na het zien van de GoPro beelden op onze facebook pagina.

Zit je op Facebook, dan kun je de finish hier zien:


Tweede wedstrijd
De tweede WAC met WSV Almere-Haven was een DAC. Want ditmaal varen wij officieel met hun mee en zij varen afwisselend op dinsdag en donderdag. Dus maken we ons donderdag 3 juli klaar voor een flinke pot wedstrijdzeilen. Het zou een van de mooiste avonden van het wedstrijdseizoen worden.

Dit keer vier man sterk met Hennie (lieren en toetsen), Lodewijk (grootzeil en spi), René (voordek) en ik (stuurman). De wind komt uit een zuid, zuidwestelijke richting waardoor je op het Gooimeer een langere baan kunt maken. Dit keer ligt de baan er perfect in en de spreader ligt halverwege het downwind rak, waardoor we met een gijpje deze kunnen ronden op de spi.

Van de wedstrijd met Sjoerd en Esger van de Bluebox (18 juni) hebben we veel geleerd. Een aantal dingen nemen we over en dat betekent dat René nog meer de ogen van de stuurman zijn ter hoogte van de voorstag. Het werkt goed en hij zit goed in zijn rol.

We starten bij het startschip en zijn snel weg. Al vrij snel maken we een klapje naar stuurboord, want nu kan het nog. Bij de bovenboei komen we over bak aan en zetten we de boom en wordt het onderlijk van de spi al achter de genua getrokken. Nog voor dat we de draai inzetten, hijst René al de spi. Geweldig! Het loopt goed aan boord. We merken dat ook omdat we bij de benedenboei aangekomen nog steeds voor de Spoom liggen. Dat gebeurt niet vaak, maar wel steeds vaker. Na het upwind rak gaan we nu rechtstreeks naar de beneden ton. We besluiten nog een gijpje te maken op de spi. Dan kunnen we ons vrijvaren van het achterliggende veld en hebben we vrije wind. Bovendien moeten we dan even gijpen waardoor de spi weer goed ligt voor het volgende rak.

De boeironding wordt hierdoor wel een beetje hectisch met een gijp op de spi, teruggijpen zonder spi en meteen draaien. En dat met een paar boten tegelijk. Maar voor het super team van vanavond is het geen probleem.

Voor Pampus
We varen verder en liggen over stuurboord op ramkoers met een prachtig, zestien lagen gelakte Pampus. Hij heeft voorrang en ik stuur op zijn kont, maar dan ben ik ‘m kwijt en komt hij maar niet voor mijn genua. Er klinkt een hoop geschreeuw en ik val hard af waardoor ik de boot op centimeters mis. De Pampus is duidelijk geschrokken (terecht) en ik krijg een ‘klootzak’ naar mijn hoofd. Foutje bedankt! Maar er is niets aan de hand. We draaien wel een strafrondje. Want ook al heeft de Pampus niet zijn koers gewijzigd (omdat dat geen zin had als er 3,5 ton op je kont afstormt) was dit niet zo netjes. Als we de draai inzetten ruiken we een vies luchtje. Waarschijnlijk hebben de Pampus mannen het toch een beetje in hun broek gedaan. Nogmaals excuses.

Het strafrondje lijkt een eeuwigheid te duren. Als ik later de GoPro beelden terugkijk kost het ons 1.20 min. Vlak daarvoor zag ik de Kyan nog twee rondjes draaien. Dat leek een stuk sneller te gaan.

Tot de ‘close encounter’ met de Pampus varen we een super goede wedstrijd. Dus zijn we er extra op gebrand om nog sneller te varen om die 80 seconden weer goed te maken. Het lijkt aardig te lukken. We halen de Windrose weer in. Bij de spreader wordt het druk met drie boten voor ons. We hebben geen overlap, geen voorrang maar varen wel harder. Er veilig omheen of kijken of iemand een gat laat vallen. Dat is de hamvraag die binnen luttele seconden moet worden beantwoord. Het antwoord lijkt duidelijk als de First 285 de boei iets te ruim rondt en ik Fram er precies tussen kan prikken. Intussen loopt de boothandeling foutloos. René gijpt de spi in één soepele beweging terwijl Lodewijk en Hennie de touwtjes in handen hebben. Wauw! Wat een top actie van het team!

We varen de boot strak naar de finish en halen de spi pas na de streep neer met de consequentie dat we in het onherbergzame wier terechtkomen. Maar dat maakt niet meer uit. We hebben de leukste wedstrijd van het seizoen gezeild. In elk geval, de leukste wedstrijd tot nu toe.

De uitslag maakt ons ook niet uit. We zijn tevreden met hoe we hebben gevaren. Hoewel tevreden niet de lading dekt. We zijn euforisch. We worden uiteindelijk zevende, wat een goed resultaat is. Het is 56 seconden (gecorrigeerde tijd) na Team Windrose. Ik kan het niet nalaten om te kijken wat dat rondje ons gekost heeft. Tachtig seconden sneller betekent 81 seconden sneller in gecorrigeerde tijd. You do the math!

We want more!
Terugkijkend op deze wedstrijd ben ik erg enthousiast over deze joint venture. En tot nu toe heb ik ook alleen maar positieve geluiden gehoord van onze deelnemers. Na dit seizoen zullen we evalueren en overleggen. En wie weet krijgt dit een vervolg. Want wat mij betreft is dit voor herhaling vatbaar.

Crew wedstrijd 1: Rene, Rob, Floris
Uitslag wedstrijd 1: 11e vd 18
Crew wedstrijd 2: Rene, Hennie, Lodewijk, Floris

Uitslag wedstrijd 2: 7e vd 16

zondag 8 juni 2014

Eenzame Noord Race 2014


‘Wanneer is de Eenzame Noord Race eigenlijk?’ ‘Zeven juni’, antwoord ik. Er valt een stilte aan de andere kant van de lijn, gevolgd door een binnensmondse vloek. ‘Dan ben ik weg met mijn eigen boot’, constateert mijn vader enigszins teleurgesteld. Want ook dit jaar waren we voornemens deze race samen te varen in de dualhanded klasse.

Jammer voor Lodewijk, maar hierdoor kon ik wel mijn andere zeilmaatje gelukkig maken. Want Hennie leek het ook wel wat om die ENR te varen. Dus snel Hennie gebeld en ondanks alle wedstrijdjes en weekenden met vrienden varen, kreeg hij groen licht van het thuisfront om mee te gaan. Gelukkig, want het zou weer een mooie race worden. Dank je wel Karlieneke.

Het wordt de tweede keer dat ik de Eenzame Noord Race ga varen. Van oorsprong een vijftig mijls solo race, maar sinds het 25 jarig jubileum vorig jaar is er ook een dualhanded klasse. Het leuke van deze klasse is dat je de spi mag hijsen. Maar wat de Eenzame Noord Race nog leuker maakt is de helemaal niet zo eenzame avond vooraf. Vrijdagavond loopt de haven van WSV Almere Haven langzaam vol met deelnemers. Oude knarren, jonge vaders, maar allemaal fanatieke zeilers. En dat staat garant voor een avondje sterke verhalen, trimtips en hilarische anekdotes. En dat begon al toen de steak werd geserveerd, tot een uurtje of één. Hierdoor was ik nog steeds in lichtelijk beschonken toestand toen om 04.00u de wekker ging. Ach, het leven van een zeiler gaat over golven, niet over rozen.

3 uur slaap...
We maken ons snel klaar en varen naar buiten. Het gevoel van de 24 uurs zeilrace bekruipt me. Het gevoel dat het water en de wereld eromheen even helemaal alleen van jou is. De maag die knort maar nog geen honger heeft. De ogen die het midden houden tussen wazig en branderig. Maar als de hemel de eerste zonnestralen ontvangt en de wind de geur van het water aan boord brengt, gaat het zeilershart sneller kloppen. Als het vijf minuten signaal klinkt wordt er  ook nog eens een fijne dosering adrenaline aan de mix gevoegd.

Start
We starten redelijk briljant. Wat zeg ik? We starten fucking briljant. Excusez le mot, maar het kon niet beter. Even twijfel ik of we niet te vroeg aankomen als we over bak naar de startboot varen. We komen zo dichtbij dat we ze horen aftellen. Tien, negen, acht… We zijn te vroeg… Of toch niet. En als ze verder tellen hoor ik nog net ‘één’ voordat ik de startlijn passeer. We starten redelijk voor de wind waardoor we meteen de spi zetten. Deze kan tot de IJM15 op het IJmeer blijven staan. Maar ondanks de spi lopen we niet hard uit.

Partner in crime Hennie Hoenselaar
Het rak naar Broekerhaven bij Enkhuizen is aan de wind. Maar op de een of andere manier loopt de boot niet. Wat we ook proberen. Veel boten komen over ons heen. En als we de boei bij Broekerhaven ergens tussen tien en half elf ronden denken we met een ruime wind terug te varen, maar het is bijna Cruijffiaans:  Heb je op de heenweg de wind tegen, dan heb je ‘m op de terug weg ook tegen. En dus komt de wind iets scherper dan halve wind binnen. Fanatiek als we zijn gooien we meteen de spi erop, maar die heeft er eigenlijk geen zin in. Hij sputtert, klappert en rukt aan de mast en spiboom, die gevaarlijk krom staat onder de spanning. En dan merk ik dat ik toch een klein trauma heb opgelopen van de gebroken mast van vorig jaar. Ik vind het ronduit spannend. Ik voel de druk op de schoten en zie het op de spiboom. Het vertrouwen in mijn boot heeft en flinke deuk opgelopen en zal weer moeten groeien. Een keertje zwaar weer helpt vaak het vertrouwen herstellen.

Hennie heeft hetzelfde en oppert om de genua uit te rollen om zo wat druk uit de spi te nemen. Het is een goed besluit en we stomen door met drie zeilen. We varen rondjes om de Knoet (met twee zeilen). Eerst halen we hem in, dan haalt hij ons in en wij weer hem. Ondanks dat de genua wat wind wegkaapt van de spi lopen we anderhalve knoop harder dan zonder spi. En als ik bedenk dat er een kleine 100 vierkante meter zeil opstaat, begin ik te grijnzen.

Hennie en ik varen lekker door. Er zijn gesprekken, er wordt gegrapt en er zijn stiltes. Aangename stiltes. Het voelt als de zaterdagmiddag voor de finish in Medemblik. We zijn toch best een beetje moe, maar je zit ook in zo’n lekkere zeilmodus.
Als de wind vlak voor de IJM15 ruimt kunnen we de spi niet meer varen en als de wind dan ook nog eens wegzakt naar 7 knopen is onze race voorbij. We lopen niet en moeten kruisend door de vaargeul en onder de Hollandse Brug door. Het is een mooie zaterdag dus heel varend Nederland komen we tegen in de vaargeul. En af en toe ook nog een verdwaalde binnenvaartschipper. Het maakt het kruisen een strategisch en lichtelijke suicidaal spelletje. Bij Muiderzand neemt de wind een pauze en zijn we verloren. Pas een half uur verder als we tussen de Hollandse Brug en de Schelp zijn is de wind er weer en is deze meer dan 90 graden gedraaid. Hierdoor kunnen we weer de spi zetten. Maar ook nu heeft hij er geen zin is. Het doek is te zwaar voor de 4 knopen wind en even spelen we met de gedachte om nu rechtsaf te slaan richting Jachthaven Naarden. Heel even maar.

Bouwe Bekking
We dobberen verder en bereiken na 10 uur 54 minuten en 35 seconden de finish. We zijn moe en voelen ons een beetje zoals Bouwe Bekking tijdens de Vuurschepen Race. Hij voer met Team Brunel eenzaam voorop totdat vlak voor de Engelse kust de wind helemaal wegviel en de rest van de vloot (met wind) weer aansluiting vond. Hij verloor op handicap van de amateurs (hoewel ik een Sydney GTS 43 met Erik van Vuuren aan boord eigenlijk geen amateur wil noemen). Wij hadden het andersom. De snelle boten genoten langer van een gunstigere windrichting, maar nog belangrijker, van een gunstigere windkracht. Hierdoor vaar je een hele andere race. Maar het kan altijd nog erger. Een stuk of acht boten heeft de finish niet binnen de gestelde twaalf uur kunnen bereiken en kregen na vijftig mijl een DNF.

Clean Sweep
De uitslag verbaast mij dan ook niet. We zijn 12e van de 19 in onze klasse. Overall worden we 21e van de 40. Niet bijzonder. Wat wel bijzonder is, is dat ‘wij’, Roei en Zeilverening Naarden, het hele podium bezetten in de solo klasse. Een clean sweep! Een mooi bewijs van het niveau binnen onze vereniging met in de hoofdrol Eric Zuidmeer (Saffier 26) op 1, Jan Hesselink (Spaekhugger) op 2 en Sjoerd van Wayenburg (X79) op 3. Complimenten aan deze heren!  

Hoogtepunt
Ondanks een tegenvallend resultaat was de ENR 2014 weer een hoogtepunt op onze wedstrijdkalender. Het was onwijs gezellig met Hennie, maar ook de avond vooraf met Sjoerd, Jan, Mike, Eric en Frans was gezellig. Misschien iets te gezellig. Volgend jaar zijn we er weer bij. Alleen weten we nog niet of we alleen meedoen met het walprogramma of dat we ook meedoen met de race! ;-)



donderdag 5 juni 2014

Debuutwedstrijd


‘Heb jij ook je A-diploma in het buitenbad ‘de Meent’ in Breukelen gehaald? Ik ook! Zeilkamp Vinea in Langweer? Ja die ken ik. Lekker door de trekgaten kruisen naar de Kalverstraat? Deden wij vroeger ook.’ Nee dit was geen date, dit was een biertje en bijbehorend gesprek na een tenniswedstrijd. Het gesprek eindigde met mijn vraag: “Wat doe jij woensdagavond 4 juni?”

Gisteravond wás het woensdagavond 4 juni en haalde ik de tennisman Steven op voor zijn debuutwedstrijd op Fram. Steven heeft dus een zwemdiploma, maar belangrijker nog, hij heeft zeilervaring. Geen wedstrijdervaring (op de Vinea wedstrijdjes na dan) maar hij kent het Piraatje, de Flits en de Valk van binnen en van buiten. En nu leert hij ook ons racemonster kennen.


Steven (links) en Floris (rechts)
Framsiaans voor beginners
Verder zijn Hennie en René ook van de partij en lijken we ook deze week weer een top team te hebben samengesteld. We leggen Steven kort uit hoe we de dingen noemen aan boord. “Ja dat is de overloop. Of traveller, want zo noemen we ‘m ook. Maar als we zeggen ‘zet de wagen omhoog’, dan bedoelen we ook dat ding.” ‘Is het niet handiger om het bij één naam te houden?’, vraagt Steven. Eh, ja daar heeft hij een punt. Bij de eerste overstag roept Hennie ‘Harp’ naar onze voordekker. René begrijpt dit commando en trekt direct de genua binnen de zeereling. Nadat Steven een spoedcursus Framsiaans heeft gehad focussen we ons op de start.

De start
‘Over bak langs de lijn omhoog en dan afvallen, spi hijsen en gaan.’ Zo gezegd, zo gedaan en we starten redelijk. We proberen los te komen van de Viva La Vida en komen langszij met de Windrose. Dan krijgen we een zuchtje vrije wind en ronden de eerste ton mooi aan de binnenkant. Hierna begint het kruisrak. Lange slagen over bak en korte over stuur. We liggen nog steeds gelijk met de Windrose. Zij liggen iets voor, maar lager, waardoor wij voorrang hebben als zij tacken. En dat doen ze. Helaas, moeten ze vrijwel direct terugklappen als wij over bak aankomen.

We liggen derde met de Aquaholic voor ons en daarvoor de Geusje. Dan komt de Ferox nog over ons heen en uiteindelijk liggen we vierde. Het gevecht met de Windrose gaat door. Als onze paden elkaar weer kruizen kiest Bert eieren voor zijn geld en dipt onder ons door. We varen naar de bovenboei en gaan spinnakeren. We leggen Steven nog even uit wat we gaan doen en wat we van hem verwachten. Hij pakt het snel op en de zeilschool en vakanties op Loosdrecht betalen zich uit.

We zetten de spi en kruisen in twee slagen af naar de A-boei. Vervolgens kruisen we weer omhoog. De handeling loopt gesmeerd. Er worden geen grote fouten gemaakt. Het loopt soepel en dat maakt mij blij. Maar telkens als wij een goede race varen maakt een nieuwe spanning zich meester van mij. Enerzijds ben je blij dat het goed gaat, maar anderzijds groeit de angst om het te… hoe zal ik het zeggen, verkloten. Als alles eenmaal gesmeerd gaat moet het gesmeerd blijven gaan anders is alles voor niets geweest.

Frikandel
Gelukkig is Steven ook fanatiek en doet hij wat er van hem verwacht wordt. Hij moet even wennen aan ‘onderlijkstrekkers’, ‘cunninghams’, de overloop, gewichtstrim en de ‘barberhaulers’. Aan die laatste moesten wij ook even wennen, want die zitten er pas twee dagen op. Maar comfort went snel, dus na het eerste spirak waren de barberhaulers net zo gewoon als een broodje frikandel speciaal met curry en uitjes en extra mayo.


De Windrose ligt iets achter ons, maar niet genoeg om hem op handicap te verslaan. De Aquaholic ligt voor ons en zullen we helemaal niet op handicap kunnen verslaan. Dan maar ‘even’ passeren voor de finish. Maar zij zijn niet te kloppen vanavond en varen een super strakke race. Goed gedaan mannen en vrouw!

Wij gaan als vijfde boot door de finish. Een goed resultaat waar we trots op mogen zijn. We hebben strak gevaren, lekker gezeild en de sfeer was top. Steven is ruimschoots geslaagd en meteen gecontracteerd voor Team Fram.

Protest
We varen terug naar de box terwijl de donkere wolken de regen loslaten. Het welverdiende biertje drinken we in het clubhuis. Hier word ik nog even getrakteerd op een lopend protest van vorige week. Het ad hoc besluit om de snelle klasse een langere baan te laten varen is niet officieel aangekondigd via de wedstrijdbepalingen. Waardoor de snelle Boot A gewoon de korte baan heeft gevaren en uiteraard eerste is geworden. Nu wil Boot A helemaal niet eerste worden(!), maar wil deze meneer de wedstrijdcommissie ‘opvoeden’ en pakt ons op deze vormfout. Met ons besluit zijn boot B en C het weer niet eens en voor je het weet ontstaat er een Moszkowistische jurisprudentie waar je ‘U’ tegen zegt. Het houdt ons maandag, dinsdag en woensdag goed af van het werk, als we trachten een goede oplossing te vinden. Ook dat hoort bij dit pro deo werk.

Uiteindelijk heeft Boot A zijn punt gemaakt, hebben wij onze les gehad (duh) en trekt hij zich op ons advies terug uit de betreffende wedstrijd. Zeer sportief, al was het met een zeer sportief zetje in de rug.

Uitslag
Dan is het zover en komt de uitslag. ‘Linker rijtje definitely!’, voorspelt onze voordekker. ‘Anders vreet ik mijn schoen op!’ Hoewel ik dat graag zou willen zien, filmen en op Youtube zou willen zetten, komt het daar niet van. Net niet. Want we worden 9e van de 18. Dat is dus nét het linker rijtje. De Aquaholic wordt knap vierde en de Knoet vaart weer eens een paaltje met twee vingers in de neus en een handicap waar hij het niet mee eens is. Wie wel?

Smells like teen spirit
Leuker is misschien nog wel wat er onderaan het rechter rijtje gebeurt. Want sinds een maandje vaart de Nirwana 2 mee. Een te gekke aanwinst voor onze competitie. Niet omdat het zo’n vette raceboot is, of omdat de crew vroeger op een Volvo Ocean 70 stond, nee gewoon omdat Hennie en ik nu niet meer de jongste schippers zijn. Want deze crew heeft een gemiddelde leeftijd van 19,5 waarmee de gemiddelde leeftijd van onze competitie aanzienlijk naar beneden gaat (hoewel Yannick ook zijn steentje bijdraagt hoor Rob). En als zij dan eenmaal mijn leeftijd hebben, zullen ze vast alleen maar paaltjes varen. Laat staan als ze jullie leeftijd hebben ;-)

Crew: Steven, René, Hennie, Floris
Wind: ZO  4-10kn
Baan: 7
Finish: 9e (vd 18)

donderdag 22 mei 2014

Ruimschoots voldoende



‘Kijk even naar de luchtdruk, die gaat dan toch wel flink dalen’, ‘Nee die buien blijven op de Noordzee’, ‘Hooguit wat spatjes met vlaagjes van 20 knopen’. Alle (wedstrijd)zeilers zijn weermannen. Want wie veel zeilt, wordt vanzelf een Gerrit Hiemstra. Logisch als wind je enige motor is en de spelregels bepaalt. Ja en dan wil je wel graag weten of die motor een beetje betrouwbaar is en hoeveel pk die heeft. 

Naast het weer is er een hoofdrol voor Rob, die deze avond op het voordek staat, Hennie, die de toetsten en genua bespeelt, Lodewijk aan het helmhout en Floris voor grootzeiltrim en tactiek.

We starten met een halve wind, die soms een beetje ruim invalt. We varen voor de laatste keer richting de startlijn. Nog vijftien seconden. …‘Tuuuuuuuuut’, het startsein klinkt en we gaan op snelheid over de lijn. Een prima start dus. Direct gooien we de spinaker erop. Omdat we maar één getrainde voordekker hebben (onze number one bowman Rene), krijgt Rob vanavond weer even les. Hoewel ‘les’ een groot woord is. Het is meer een stage, zonder stagebegeleider. Het gaat goed, maar we varen erg scherp met de spi, waardoor deze met moeite vol blijft staan.

Lodewijk attendeert ons op twee vrachtschepen in de vaargeul. De vaargeul waar wij over 300 meter ook in varen. Het ene vrachtschip meert af onder de Hollandse Brug, maar het andere schip passeert gelijktijdig de ton die wij moeten ronden, samen met nog een kleine 20 schepen. Wim van Team Windrose waarschuwt iedereen en roept hard: “Let op het binnenvaartschip!” De boodschap wordt herhaald door de andere boten.  Het maakt de drukke boeironding nog chaotischer. Iedereen moet meteen klappen. Wij ook. We liggen in elkaars vuile wind en als het lege vrachtschip voorbij is klappen we terug, op zoek naar vrije wind. De vaart is er na twee keer overstag helemaal uit. En de wind is afgenomen tot onder de voorspelden 7 knopen.

Rob vouwt benedendeks de spi in, terwijl Hennie en ik de zeilen trimmen. De warme luchttemperatuur en de benauwde kajuit maken dat Rob zweet als een otter. Het helpt dan ook niet als je je zeilbroek met bovenstuk, zeiljack (categorie Oceaan storm) en zwemvest erover aanhebt. Zei ik zwemvest? Ik bedoel natuurlijk zijn reddingsvest, toch Hennie.

Lodewijk stuurt minder hoog dan zou kunnen, maar bij deze zwakke wind gaat bootsnelheid boven hoogte. Later benadrukt Sjoerd van de Blue Box dat en vertelt dat je tijdens zo’n wedstrijd niet op de rest moet letten. En eigenlijk hebben we dat ook grotendeels gedaan.

We zeilen geconcentreerd en trimmen alles wat we kunnen trimmen. Hekstag, overloop, onderlijkstrekker, valspanning, cunningham, leiogen, de schoten, geen lijntje blijft ongemoeid. En met resultaat, want we lopen in. Onze stuurman let goed op de diepte en ik zeg dat hij niet verder moet dan de denkbeeldige lijn tussen de A en B-boei. Daar komen we in het wier. ‘Is er eigenlijk al wier?’, vraag ik hardop af en ik neem een kijkje in het heldere water. Tientallen strengen fonteinkruid zwaaien zwierig naar mij, de boot, maar vooral naar de kiel, de schroef en het roer. ‘Wier! Klappen! Nu!’ En we gaan direct overstag. Maar het kwaad is al geschied. Een lange sliert waterplanten houdt weerbarstig vast aan de schroef en het roer. Met de pikhaak probeer ik ons te ontdoen van deze spelbreker, maar het lukt niet. De plant is als spaghetti in kokend water met een scheut olijfolie. 

Eenmaal bij de bovenboei mag onze voordekker zich weer van zijn best kant laten zien. Het loopt eigenlijk best wel soepel. We hebben alleen een denkfout gemaakt, waardoor de spi op de verkeerde kant klaarstaat. Helaas. Gijpen, hijsen en teruggijpen. Rob zet de boom en gooit de tas open en hijst mee aan de mast. Met vier meter per seconden schiet de spi omhoog. Als hij eenmaal staat gijpen we terug.

De matige wind is niet echt ons ding. Maar wel voor de Knoet, die zonder spi harder loopt dan wij met spi. Hij zou die avond eerste worden van de SW-A, SW-B en J80 klasse. Ik zou maar oppassen Jan, volgend jaar gaan er weer punten af ;-). Ondanks dat we een beetje achter in het veld liggen (dus op handicap helemaal achterin varen) hebben we het goed naar ons zin. We zeilen goed en maken geen grote fouten. Tuurlijk, de gijp met de spi kon beter. En dat laat Rob bij de volgende gijp ook zien. Soepel en in één beweging.

Als we op de spi naar de finish kabbelen, willen we Xander en crew nog even inhalen. Dit lukt, maar dan steken zij achter ons langs om Fram aan de hoge kant te passeren. We kunnen ze eruit loeven. Sterker nog, we kunnen ze uit de finish loeven, maar deze race is voor ons al verloren. We eindigen toch op een een-na-laatste plaats. En ik besluit om dat niet te doen. We finishen enkele seconden achter de Aquaholic en concluderen dat vanavond een heerlijk avondje was. Het zeilplezier krijgt in elk geval een dikke acht.

In de box drinken we nog een biertje op Fram. We analyseren de wedstrijd, maar dwalen al gauw af naar de oude Ford Mustang van Hennie, illegaal autorijden op je 12e en schieten op je slaapkamer met het dienstpistool van je vader. De after sail krijgt een negen.

Als we naar huis gaan wil ik ‘even’ langs het Behouden Huys voor de uitslag. Maar ‘even’ wordt al gauw vijf kwartier. De vereniging is te gezellig, de verhalen te leuk en de tips te leerzaam. We horen dat we 11e zijn geworden van de 19 schepen. Toch een stuk minder kansloos dan ik dacht. En daarom krijgt dit resultaat een vijf, wat weliswaar het gemiddelde iets drukt maar overall nog altijd ruimschoots voldoende is.

Crew: Rob, Hennie, Lodewijk, Floris
Baan: 5 Oost Kort
Wind:7-4 knopen Oost
Finish: 11e van de 19


RECTIFICATIE
In mijn blog van 24 april schrijf ik over de Spoom die door de hekgolf van een passerende speedboot de ton raakt en geen strafrondje draait. De schipper heeft mij overtuigd dat dit niet het geval was en, als het wel zo zou zijn, zij een strafrondje zouden maken. Wij zullen de tekst “Een net-niet planerende Bayliner passeert ons en trekt hoge golven waardoor de B-boei de Spoom raakt.” Veranderen in “Een net-niet planerende Bayliner passeert ons en trekt hoge golven waardoor het lijkt of de B-boei de Spoom raakt.” Tot slot wil ik benadrukken dat deze weblog van Team Fram onder artikel 7 van de Nederlandse Grondwet valt. Bovendien wil ik u eraan herinneren dat ik mijn brood verdien met het schrijven van reclameteksten. Het zit in mijn inkt om de zaken beeldender, mooier, spannender en boeiender te beschrijven dan ze wellicht op dat moment waren. Ik verwijs u graag naar het vaatje naast de peper, voor de spreekwoordelijke korrel zout.

vrijdag 16 mei 2014

Uit de box, in de box, Blue Box

‘Zijn wij de eersten? Nee, ik ben de eerste,’ lacht Hennie. ‘Jij bent tweede.’ We staan naast een Friendship 28 maar het is niet Fram. Want die is uit de box en ‘cruist’ met de andere eigenaar ergens op het IJsselmeer. Nee, vanavond zouden we met Swiep gaan varen, maar deze blijft in de box. Want naast de Friendship 28 ligt de ‘Blue Box’, een leuke X-79 met dito crew, waarvan de helft niet kon. Of liever gezegd, niet wilde. Zij verkozen een X-43 uit Muiderzand boven dit blauwe racemonster. En dan zijn Hennie en ik niet de beroerdste om Team Blue Box uit de problemen te helpen.

Terwijl Hennie en ik alvast de walstroom ontkoppelen en de huik er afhalen, komt Patrick Donders aanlopen. Hij is één van de enthousiaste opstappers die zich heeft gemeld op de Facebook groep ‘R&ZV Naarden Bemanninggezocht’. Deze groep is de digitale ontmoetingsplaats voor schippers, boten en crew. En vanavond is het bewijs dat dit werkt. Leuk!

Onderverhuurd
Vervolgens komt Wessel aanlopen, op de schipper na de enige uit harde kern van de Blue Box. Het wachten is nu echt op Sjoerd die de sleutel heeft. Als ik hem bel, zie ik ‘m net de steiger oplopen. We zijn compleet. Of liever gezegd, overcompleet.

Want vijf man crew is wat veel. Bovendien heeft de Climax (X-79) ook een bemanningsprobleem. Dus wordt Patrick onderverhuurd aan Jeroen Nuesink. Sjoerd maakt de opstelling bekend. Wessel voordek, Hennie genua, Floris grootzeil en Sjoerd roer. Met het spinakeren doet Sjoerd de toetsen en de trim en neem ik (Floris) het roer over. Hennie vraagt met serieuze toon wat er allemaal kapot mag vanavond. Als ik opkijk zie ik zijn grijns en hoop dat hij niet zojuist de goden heeft verzocht.
 
Wessel en Hennie at your service
We zetten de genua 1 maar als we buiten komen waait het harder dan gedacht en wisselen we de gen 1 om voor de gen 2. Hoewel je natuurlijk altijd het liefst op je eigen boot vaart is af en toe met iemand anders meevaren ontzettend leuk en leerzaam. Zowel qua boothandeling als dek lay-out zie je toch weer nieuwe dingen. Bijvoorbeeld de barberhaulers. Die moeten we nu toch echt gaan aanschaffen. Ook het hijsen van de spi vanuit de kajuitopening lijkt een stuk eenvoudiger.
 
Startveld SW-A
Start
Het is grappig om in de tweede startgroep te starten. Voor ons zien we de 21 boten uit de A-klasse en het ziet er hectisch uit. Als zij gestart zijn, maken wij ons op voor de start. De sportbotenklasse, waar we nu in starten, lijkt nog hectischer. Vooral omdat die J80s vol gas op de startlijn aankomen en ons eruit lijken te gaan drukken. We moeten onder de boei door, maar Sjoerd stuurt de Blue Box  even omhoog en strak om de ‘pin end’ en we zijn weg.

Swiep 2
De start was misschien niet geweldig en we hebben veel vuile wind van de J80s, maar dat drukt de pret niet. Wat zijn die X-79’s toch leuke boten. Vorig jaar met de Pinguin Cup voer ik ook al een keer mee en toen kwam deze boot op mijn ‘als ik Fram verkoop dan koop ik één van deze boten ervoor terug’-lijstje. Hennie zit ook te genieten en deelt mijn mening. Sterker nog, het zou zomaar de Swiep 2 kunnen worden.

We varen naar de C-boei met een halve wind die af en toe iets meer naar aan de wind draait. We liggen een paar scheepslengtes achter de Climax en doen ons best om ze in te halen. Hoewel sommigen de spi hijsen, blijft die van ons in de tas. De wind komt te scherp binnen om er echt voordeel van te hebben. Na de C- kruisen we op naar de A-boei. En dan komt ons eerste spi-rak. Sjoerd rondt hem, we gijpen en ik krijg het roer. Hennie heeft de loefschoot van de spi en Wessel zet zo snel mogelijk de boom. Het gaat redelijk snel. Want het zal ongetwijfeld even wennen zijn als je twee andere bemanningsleden aan boord hebt in plaats van je complete dream team. Maar Hennie en ik doen ons best en de Blue Box schakelt even een paar versnellingen op. We lopen in op de Climax. Na de benedenwindse ton herhalen we dit trucje.

Geen woorden, maar daden
De wind lijkt af te nemen en dat is ook de voorspelling. Op het volgende spi-rak doen we een zeilwissel. Best spannend op die korte wierbanen. We passeren de Kyan en Rob grapt: ‘hoe het nou is om op een echte boot te varen?’ Ik beantwoord door hem in te halen. Geen woorden, maar daden.

Intussen is de genua 1 weer bijna helemaal aangeslagen. Sjoerd knoopt de schoten vast, terwijl de boei akelig dichtbij komt. We zetten snel de genua en gooien de spi eraf. Ik draai nog even om de boei en sta versteld hoe makkelijk een X-79 stuurt. Alsof ik weer in mijn Jolletje zit. We loeven op, maar ik heb even handen te kort om de grootschoot aan te halen. Mijn zeilmaatje Hennie ziet het en trekt met grote halen het grootzeil door. Als je geen commando’s meer hoeft te geven of vragen hoeft te stellen, dan pas ben je echt op elkaar ingespeeld. Waarvan akte.

Radicaal sturen
We varen door op de genua 1 maar kunnen nu minder hoog dan de Climax. En de wind komt zijn belofte niet na en blijft stevig doorwaaien. Het volgende rak draait de wind zelfs iets waardoor het spinakeren intenser wordt. Grote klappen gevolgd door harde rukken vertellen dat we aan het reachen zijn. Ik krijg van Sjoerd de opdracht om radicaal af te vallen als hij plat dreigt te gaan. Ook dat is even anders dan op de Fram. Met een grote klap vult de spi zich en spuiten we vooruit. En Hennie krijgt waar voor zijn geld want met een knal wordt de barberhauler aan loef van de voetrail getrokken.

Als we koers zetten naar de finish ronden we de 47, zoals staat beschreven op de baanbeschrijving. De Climax kunnen we niet meer inhalen, hij wint op de aandewindse rakken en blijft enkele scheepslengtes voor ons. Maar wedstrijdzeilen draait niet alleen om boothandeling, zeiltrim en windlezen, het draait ook om kaartlezen. En blijkbaar was de navigator van de Climax vanavond niet van de partij want ze vergeten de 47 en varen linea recta naar de finish. Als hij ziet dat wij dat wel doen moet daar een kleine godslastering aan boord geklonken hebben. Ze draaien om en varen hun voorsprong terug, ronden de boei om vervolgens een prachtig uitzicht te hebben op de spiegel van de Blue Box.

Crew: Wessel, Hennie, Floris, Sjoerd
Wind: 15 kn NNW
Baan: 16 NW lang
Finish: 5e?

dinsdag 13 mei 2014

De D van draaien, dwars, drama en DSQ


De vierde wedstrijd zag ik als een herkansing van de matige wedstrijd van vorige week. ’s Middags bleek Hennie toch wel mee te kunnen, waarop Lodewijk met zijn overvolle agenda graag zijn plaats afstond aan meneer Hoenselaar.

De start
We beginnen geconcentreerd aan de startprocedure en met succes. We starten netjes. Niet goed, niet slecht. We hebben nog een beetje vuile wind, maar als er een zuchtje vrije wind ontstaat tussen de boten boven ons spuiten we vooruit. We draaien om de ton en gooien de spi erop. Er is nog wat verwarring over de commando’s die over het dek klinken, maar vooralsnog zijn we in de race. We halen wat boten in en proberen aansluiting te vinden bij de kopgroep.

Schietgebedje
De Kyan, Spoom, Knoet en Brizzo zijn van de partij maar zijn (nog) geen partij voor ons. Ze varen hard voor ons uit. Bij de tweede ton wordt het script van dit zeilverhaal plotseling gewijzigd in een actiefilm. Met onze 75 vierkante meter zeil denderen we op de boei af. Naast ons de Viva la Vida en aan de andere kant de Gooliath. De boei werkt als een trechter en zowel onze giek als spinnakerboom raken bijna de zeilen van onze buren. En voor ons vaart de Knoet die inmiddels geen wind meer heeft. Schipper Jan Hesselink ziet het blauw-gele gevaar van onze spi, accepteert zijn lot en berust zich in een aanvaring.

Maar die komt er niet van. Want ondanks een hoop geschreeuw van Jan en Alleman, sturen wij netjes om de ton en loeven we strak achter de Knoet op. De Viva la Vida kiest eieren voor zijn geld en rondt de ton niet. Eigenlijk een DSQ’tje, maar we zeggen er niks van.

Kudde stieren
We varen hoog naar de volgende boei, vlak achter de Knoet en met de Windrose in ons kielzog. De Windrose maakt een slag, maar wij lijken de boei in één keer te halen. Maar 100 meter voor de boei draait (met een 'd') de wind. We halen ‘m niet meer en moeten overstag. Ik draai maar boven mij ligt de Windrose die naar binnen komt, waardoor ik niet direct kan doordraaien en moet wachten tot de Windrose voorbij is. We blijven even met de neus in de wind en draaien scherp achter de Windroos door, maar de vaart is er helemaal uit en we dobberen (met een 'd') over stuurboord verder. En dan zie ik tot mijn grote schrik het hele veld aankomen over bak. Het houdt het midden tussen en kudde opgefokte stieren en een op hol geslagen goederentrein, in volle vaart met weinig ruimte en intentie om uit te wijken.

Terwijl wij dwars (met een 'd') op de layline liggen horen we de beukende boegen steeds dichterbij komen. En als we nu niet snel weg zijn, beuken ze niet alleen door het water! De eerste begint te schreeuwen. Ja, ik weet het, ik zit fout, maar ik heb geen ‘ctrl+z’ op mijn boot. De Geusje schreeuwt en stuurt onder mij door, net als één van de Noorse Folksboten. De Atlantis komt er ook aan en moet uitwijken. Evenals de Funrunner. De actiefilm houdt nu het midden tussen een drama (met een 'd') en slapstick. We verontschuldigen ons voor wat het waard is. Als de scheldwoorden omgezet konden worden in wind, dan kregen we nu 50 knopen wind om de oren.

DSQ (met een 'd')
Hoewel we geen ‘protest’ hebben gehoord en ook geen vlaggetje hebben gezien gaan we er vanuit dat we gediskwalificeerd zijn. De aansluiting met de kopgroep zijn we kwijt, maar we zijn Team Fram en geven natuurlijk niet op. Vol goede moed, maar enigszins gegeneerd gaan we door. De rest van de race gaat foutloos. De zuidwester baan ligt er mooi in en we twijfelen of we de spinnaker rakken moeten afkruisen. Vlak voor de benedenwindse boei wordt duidelijk dat dát wel moet.

We gooien de spi naar beneden en de wind draait iets waardoor we gijpen. We kunnen de spi nu aan de binnenkant van het grootzeil binnenhalen, maar moeten nog even terug gijpen voor de boeironding. Dit gaat gelukkig goed en iedereen houdt zijn hoofd (koel) waardoor we nog een paar boten in halen.

Finish
Eric Zuidmeer doet met zijn Saffier eindelijk weer mee en haalt ons vlak voor de finish in. Jammer, maar niet erg want op handicap winnen we wel van hem. In de haven wil ik niet te lang aan boord blijven, want ik verwacht een pittig gesprek in de protestkamer. Maar als Hennie en ik ons met rechte rug naar het Behouden Huys begeven, komen we er vanaf met een ‘dat was niet zo slim hè!’. We verontschuldigen ons nogmaals en wachten op de uitslag. We gingen als 10e over de streep en zijn uiteindelijk dertiende (met een 'd') geworden in een veld van 21 schepen. Wat ons betreft een prima resultaat gezien het drama bij de derde boei, de D-boei.

Crew: Rob, René, Hennie, Floris
Wind: 15 kn ZW
Baan: 12 ZW lang
Finish: 13e van de 21

Nog lang niet jarig


Het is 30 april. De dag waarop Juliana jarig was en Beatrix het vierde. Totdat Willy het heft in eigen hand nam en het drie dagen verschoof. Jammer, want op 30 april ben ik jarig. En tot vorig jaar had ik altijd vrij op mijn verjaardag en was er altijd feest. Of ik nu zelf de slingers ophang of niet.

Dit jaar was het dus voor het eerst in mijn leven dat ik moest werken op mijn verjaardag. Maar het was ook voor het eerst dat ik een zeilwedstrijd had op mijn verjaardag. 'Elk nadeel heb ze voordeel'. De derde woensdagavond competitie wedstrijd stond op het programma, met in de hoofdrol Lodewijk, Rene, Rob en ik.

Rob is onze jongste telg. Hij is nog altijd ouder dan ik ben, maar hij zeilt pas sinds vorig jaar met ons. Wat zeg ik? Hij zeilt überhaupt pas sinds vorig jaar. Daarvoor had hij wat ervaring op een sloep. Hij kan dus prima Rosé drinken met 2 beaufort onder een stralend zonnetje. Maar sinds vorig kan hij ook prima spinnakeren in de regen met 17 knopen. En net als ik bij de eerste WAC, moest Rob ook weer even inkomen. Een shuffle in de rolverdeling (ik roer, Lodewijk en Rob pit en Rene voordek), helpt dan niet. Helaas werd dat pijnlijk duidelijk bij de start.

Start
We gaan de laatste keer overstag met nog 40 seconden voor het startsignaal. ‘Ree’ roep ik en draai Fram door de matige wind. Fram draait langzaam naar stuurboord en enthousiast haalt Rob de genua aan op de stuurboord lier. Het idee was goed, alleen de timing iets te enthousiast. De neus is nog niet door de wind en de genua trekt bak. Fram remt af en we draaien weer terug naar de bakboord kant. Het kwaad is geschied voordat ik iets kan doen. Geen snelheid… roerloos… kansloos…

Voordat we weer vaart hebben en overstag kunnen zijn we een dikke minuut verder. Voordat we over de startlijn gaan zijn we 2.30 minuut verder. Langleve 3,5 ton waterverplaatsing. De rest van de race lopen we achter de feiten aan. De boothandling loopt niet gesmeerd en ik stuur niet scherp. Kortom, niet het verjaardagscadeau waarop ik had gehoopt. Want naast nieuwe 10mm dyneema genuaschoten met blauwe mantel, barberhaulers voor de spi en een genua 1 stond ook een goede derde race op mijn lijstje. Bovendien was ik na twee succesvolle races erop gebrand om deze reeks door te zetten.

Maar zelfs als alles verloren lijkt, strijden wij door. Kunnen we niet (meer) op handicap winnen, dan willen we je graag wél nog even inhalen voor de streep. Inderdaad! De eer redden. Maar als we de laatste keer overstag gaan om te finishen krijgen wij een gigantische header en de vier andere schepen over de andere boeg een flinke lift, waardoor we ook hen nog voor moeten dulden. Als dit een stripverhaal was zag je nu zo’n zwart donderwolkje met doodskopjes boven mij. Pech of mijn fout? Hoe dan ook, ik was nog lang niet jarig.

Champagne
Terug in de haven besluiten we alles maar snel te vergeten onder het motto ‘geen ups zonder downs’. Lodewijk heeft champagne meegenomen en we proosten op mijn nieuwe levensjaar. Je wordt maar één keer 37 nietwaar!

Helaas moet ik snel naar het clubhuis voor een spoedoverleg met de wedstrijdcommissie. Alle nieuwe handicaps zijn bekend en iedereen die er op achteruit is gegaan wil vooral heel hard zeggen dat zijn rating niet klopt. Ook een leuk verjaardagscadeau! Volwassen mannen gedragen zich plots even volwassen als mijn zeven jarig zoontje. Fascinerend om te zien. Maar laat het nogmaals duidelijk zijn: als commissie houden wij vast aan de rating zoals die wordt uitgegeven. We gaan niet voor de één wat water bij de wijn doen en voor de ander niet. Want voor je het weet voelt Pietje zich benadeeld of word je als commissie partijdig. We verwijzen u dus graag door naar de makers van de SW. Goedemiddag!

Trainen
Door dit ietwat tegenvallende resultaat besluit ik om niet in te schrijven voor de Eemdelta Race. Het is geen strafmaatregel maar het lijkt mij nuttiger om de tijd die we als crew hebben kunnen vrijmaken van familie en andere verplichtingen te investeren in overstag oefenen en 20 keer spi hijsen, strijken en vouwen. Iedereen vindt het een goed plan en we slaan de EDR een jaartje over. Helaas blijkt die dag het weer niet echt ideaal. De wind is met 17kn en vlagen 31 te hard om 'relaxt' het spinnakeren te oefenen. En de gietende regen helpt ook niet mee. De training wordt uitgesteld. En ook hier denken we: 'volgende keer beter'.

Crew: Lodewijk, Rene, Rob, Floris
Finish 16e vd 17.