dinsdag 30 september 2014

Pampus Regatta

‘Bestaat Team Fram nog?’, vroeg iemand mij onlangs. ‘Ja’, antwoordde ik ietwat verontwaardigd. ‘Ik lees nooit meer iets op je blog!’ Ja, dat kan kloppen. Want door mijn inspanningen voor de wedstrijdcommissie en met name de Pampus Regatta heb ik geen tijd meer gehad om te schrijven over onze inspanningen op het water. Tel daar een belangrijke pitch voor mijn werk bij op en je komt uren, zo niet nachten tekort en moet zelfs wedstrijden laten varen (Hennie Hoenselaar Cup). Inmiddels is de storm even gaan liggen en dus is er tijd voor een krabbel.


De Pampus Regatta is het hoogtepunt van het seizoen. De opvolger van ‘onze’ Hooikist Race is nu door R&ZV Naarden, WSV Flevomare en Zeilvereniging Het Y naar een tweedaagse regatta gepromoveerd. ‘Een professionele wedstrijd met een laagdrempelig karakter’. Zo omschreef ik het in een van de persberichten. En dat is gelukt. 85 boten schreven zich in en de klasse voor ongemeten boten (SW-klasse) was het grootst!


Omdat we dit jaar al veel wedstrijden moesten laten schieten, waaronder de Eemdelta Race, Lenco Regatta en de 24-uurs, was ik redelijk cold turkey en wilde, nee moest ik weer even een serieuze wedstrijd varen. Ik ben doorgaans al fanatiek, maar nu was ik een extremist (goedemiddag AIVD, ja dit is een zeilblog, leuk dat u meeleest). Na een goed seizoen in Naarden, wilde ik dat nog ‘even’ prolongeren op de Pampus Regatta. De boot was in orde, de crew getraind en volledig, dus niets stond ons in de weg.

Zaterdag
Zaterdag varen we de oude Hooikist Race, dus up- en downwindbanen. Het leukste wat er is als je het mij vraagt. De startprocedure ging uiterst professioneel, ook al klonk het startschot niet op het moment suprême. Maar zoals elke zeiler weet, zijn de vlaggen leidend, bovendien kon je via VHF 13 het aftellen horen en wist je dus dat er op GPS tijd werd gestart. En dus gingen wij zaterdag om tien uur over de startlijn. Ok, ik overdrijf een beetje. Het was 10.00u en 3 seconden.

Na deze goede start, gaat het eigenlijk al snel fout. We maken een slag over stuurboord en dachten niet op ramkoers te liggen met de rest van de vloot. Helaas hebben we het verkeerd ingeschat en moeten we weer terugklappen. Het kost een paar scheepslengtes. Als we bij de bovenboei aankomen, moeten we iets afvallen richting de spreader, een tweede bovenboei die het veld uit elkaar trekt (spread). Daarna kan de spi erop en is het volle vaart naar beneden.

We gaan lekker en liggen vierde in het veld en op handicap tweede. Maar als we de spi prefeeden en hijsen zie ik dat er een enorme fout wordt begaan. De spinakerboom staat aan de verkeerde kant. En we moeten eerst ombouwen voordat we kunnen hijsen. Terwijl de GoPro draait overstemt mijn gevloek de 14 knopen wind. Allesbehalve fraai en een paar rakken later zou ik mijn excuses aanbieden. Op de filmbeelden zie ik later dat het ombouwen tweeëneenhalve minuut duurt. Ik ga niet uitrekenen hoeveel scheepslengtes het is, maar het kost ons de eerste wedstrijd. Gelukkig mag je een wedsttrijd wegstrepen. Altijd jammer als dat de eerste is.

De wind is bij vlagen hard en vraagt iets meer kracht en vertrouwen van onze voordekker als we op de spinaker gijpen. De spiboom moet helemaal voorbij de babystag en moet daardoor flink naar buiten worden gedrukt voordat deze weer op het boomoog kan worden gezet. En met deze wind is dat bijzonder lastig. De genuaschoot moet normaliter over de boom, maar het is al lastig genoeg voor onze voordekker, dus laten we die even voor wat het is. Nadat René de spinaker heeft gegijpt varen we zo hard mogelijk naar de gate. Nou ja hard… Waar onze spi ooit het geheime wapen was, lopen we nu niet meer op iedereen in. Nee we worden zelfs ingehaald!

De spi gaat er zo laat mogelijk af en daar pakken we dan toch weer een paar boten mee. We ronden de bakboord boei van de gate en gaan aandewind over stuurboord verder. Dit gaat goed. Maar bij de eerste overstag gaat het weer mis. De genua blijft achter de boom haken. ‘Shit! Vergeten!’, schiet er door mijn hoofd. Die schoot hadden we niet over de boom gelegd met de gijp. Terwijl het zeil bak staat, moeten we weer terugklappen. We liggen helemaal stil en de race is nu echt verloren.

Race 2
Als de start van de eerste race goed was, dan was de start van de tweede race briljant. Terwijl iedereen zich ophoopt bij het startschip, varen wij iets lager met volle vaart door het midden van de startlijn. We gaan op seconde nul door de start en twijfel even of we niet te vroeg zijn gestart, maar dan klinkt het ‘all clear’ door de marifoon en dat betekent dat niemand te vroeg is gestart.

Protest
De briljante start maakt het mogelijk om onze eerste slag over stuurboord vrij voor het hele veld te maken. Bij de bovenboei draaien we net achter de nummer 1 op de layline. De race gaat goed, maar als we de bovenboei willen gaan ronden komt daar ineens de Windmaker over stuurboord aan. Hoewel iedereen inclusief wij, bakboord roept, wijkt hij niet uit. Nee, meneer draait zijn boot gewoon de layline op alsof er niemand is. Wij sturen Fram omhoog tegen de wind in en vermijden een aanvaring. ‘Protest!’, roep ik en laat direct de rode vlag zien. Wat een enorme £!@#$%^&*!

We zijn door deze stomme actie van ons à propos en de automatische piloot neemt het even over. We ronden de boei en zetten de spi. Ja, en daar komt ie hoor. GF3. Grote fout drie! Gelukkig helpt Jan Hesselink ons en roept. “Je vergeet de spreader!” Ai, dat is waar ook. Dit is ronde 1 en we moeten die spreader nog ronden. Ik vervloek die stomme Windmaker nogmaals en vervloek mezelf dat ik niet bij de les blijf. Hup, spi naar binnen, om de spreader heen en spi er weer op. Goed, deze actie kost ons de race.

Dan komt het moment van bezinning. Ik merk dat ik teveel van alles en iedereen verwacht, inclusief mijzelf. Ik kijk om me heen. De vloot, het weer, de ribs en het starschip. Potverdikkie Floris, dit heb jij mede mogelijk gemaakt. Geen gekke prestatie. Ik kom de Windmaker nog een keer tegen en besluit het protest niet door te zetten. Ik zit immers in de organisatie en wil juist zoveel mogelijk zeilers bij dit evenement betrekken. Dan moet je ze er vooral uit gaan protesteren! Het weer is fantastisch en de organisatie subliem, dus probeer ik vooral van het moment te genieten en laat de wedstrijd los.

Race 3
De derde race is niet noemenswaardig. Geen ‘highs’ noch ‘lows’. Na de finish varen we in een stralend zonnetje naar het bier in Durgerdam. Daar moet ik nog wat organisatorische zaken regelen en kan ik na een uur ook aan het bier.

Junior vs senior
Als ik op de steiger van het clubhuis de uitslagen van zaterdag zie, baal ik toch. Want ondanks dat ik hierboven heb beschreven wat we fout deden en hoeveel tijd onze fouten kosten, was ik me daar op dat moment niet zo van bewust. Ik dacht dat we wel redelijk hadden gevaren en in het midden zouden eindigen, maar we zijn 12e van de 18. En als ik zie dat mijn vader ook nog eens twee plekken boven mij staat in de tussenstand, duurt het al gauw vijf bier voordat ik weer vrolijk ben. Het is niet dat ik het hem niet gun, maar ik ken zijn boot en hij kent die van mij. Sterker nog, hij heeft ons vaak over de finish gestuurd als schipper en ik de zijne meerdere malen in de 24-uurs. Dus ik had verwacht dat wij met onze harde kern wel zouden winnen van hem met slechts één opstapper waarmee hij nog nooit gevaren had. Niet dus. Grappig genoeg eindigen we de eerste race slecht 18 seconden na elkaar. Helaas zal ik dit een jaar lang moeten aanhoren. ‘Pap, volgend jaar revanche!’


Zie hier een sfeerimpressie van zaterdag, onze fouten zijn er uitgeknipt ;-)

Zondag
Het is zondagochtend vroeg. Ik word wakker van geklop. Ik til mijn hoofd iets op en kijk op mijn iPhone en zie dat het bijna half zeven is. Het geklop wordt heftiger maar als ik mijn hoofd in mijn kussen begraaf, lijkt het minder te worden.  Het was té gezellig gisteravond. Even overweeg ik te gaan zwemmen in het IJmeer. Je bent dan meteen wakker en katers kunnen niet zo goed tegen water. Maar ik kies voor de douche. Het helpt enigszins en ik ben ‘fit to sail’. Vandaag staat namelijk de voormalig Trintelrace op het programma. Een lange afstandsbaan van 20-30 mijl (voor de landrotten x1,85 = kilometers).


We liggen zes dik in de haven en moeten wachten tot iedereen is uitgevaren voordat wij de trossen los kunnen gooien. Hierdoor zijn we bijna te laat bij de start, maar net op tijd. Helaas is onze start niet perfect en vangen we veel vuile wind van… mijn vader! Hoewel onze hersenen op halve kracht functioneren komen er toch nog een paar goede tactische beslissingen uit waardoor we vrij snel voorin liggen. We willen de ton als eerste ronden en dat lijkt te gaan lukken. Totdat een andere idioot over stuurboord aankomt en niet wijkt. Inderdaad, l’histoire se répète.

We roepen op tijd ‘bakboord’, maar het is alsof we Chinees praten. Hij vaart stug door. Net als we besluiten onder hem langs te sturen (te dippen) gaat hij overstag. Hij ligt nu heel ongunstig boven ons en wij kunnen niet meer overstag zolang hij daar vaart. Hier eindigt het drama niet. De amateur wil graag de ton overzeilen, en doet dat met een scheepslengte of vijf en wij moeten mee. Alle vijf de scheepslengtes.

Dit keer maak ik geen protest. Hoewel ik zeker weet dat ik het zou winnen, heb ik liever goede mond-op-mond reclame voor onze Pampus Regatta dan dat ik zelf één plaatsje omhoog ga. Bovendien was ik degene die zo graag de minder doorgewinterde wedstrijdzeiler aan de start zag. Ik heb het geweten!

VHF 13
Onderweg horen we over kanaal 13 een oproep: “Gamechanger voor startschip, Gamechanger voor startschip over”. We luisteren uit, maar het startschip reageert niet. Na zijn derde oproep antwoord ik en vraag ik of ik iets kan doorgeven aan het startschip. Wellicht bereikt mijn marifoon wel het startschip, anders heb ik nog altijd de 06-nummers van de wedstrijdleiding. Je zit in de organisatie of niet.

Op hun vraag welke baan er gevaren wordt, antwoord ik twee keer: “Baan vijf, Noord West Kort.” ‘Oké, dank je wel!’, klinkt het blikkerig. ‘Succes, maar niet heel veel succes’ grap ik, maar twijfel of ze mijn humor snappen. 

Als we van de bovenboei naar beneden varen op de spi lopen we redelijk gelijk op met de Geusje uit de SW-1. We kruizen ook af en het lijkt te werken. Het lukt me alleen niet om de afstand tussen de Windrose te vergroten en zij blijven te dichtbij om van ze te kunnen winnen. Als we weer in de buurt van Durgerdam komen zie ik een rib naast één van de te ronden boeien. Ik zie de ‘C’-vlag en daaronder onze klassenvlag, wat zoveel betekent dat voor onze klasse de baan wordt ingekort. Een goed besluit en we varen direct naar de finish en door naar Naarden.

Omdat ik maandagochtend een belangrijke presentatie geef aan de hele internationale board van een nieuwe prospect, besluit ik niet meer naar Durgerdam te gaan, maar mijn Powerpoint voor ‘the day after’ voor te bereiden. Een goed besluit want we winnen er een nieuw account mee, zou later blijken.

Proost op de Pampus Regatta!
Retrospectief
Terugkijkend op de Pampus Regatta ben ik erg tevreden over het evenement. Het was een grote zeilwedstrijd met alles erop en eraan en ik heb alleen maar blije zeilers gezien. Maar ook als deelnemer heb ik ervan genoten. De wedstrijden waren erg leerzaam en we hebben onszelf overtroffen; het gijpen onder spi met hardere wind en meer golfslag vergde meer van de crew en veel van de voordekker, maar het ging goed. En de starts waren goed en soms briljant. Helaas werden deze lichtpuntjes teniet gedaan door de fouten die we maakten. Dat is jammer, maar daar kun je van leren. We weten immers precies wat we fout hebben gedaan (dankzij de GoPro) en wat we volgende keer anders moeten doen. En daar begint het mee als je wilt verbeteren.

Crew zaterdag: Rene, Rob, Hennie en Floris

Crew zondag: Robbert, Rob, Hennie Floris

maandag 8 september 2014

The grand finale


De wedstrijd van woensdag 20 augustus was niet zo goed, we varen matig en zien hoe al onze directe concurrenten voor ons eindigen. De wedstrijd van 27 augustus deden we niet mee. Mede-eigenaar Ben nam Fram voor een weekje mee naar Friesland. Een trip die hem zeer gegund was. En wie dan een beetje kan rekenen en weet dat 3 september de laatste wedstrijd is in onze Woensdagavond Competitie komt al gauw tot de conclusie dat we nog maar één kans hebben om hogerop te klimmen in het klassement. Ter info; op woensdagochtend 3 september staan we 14e van de 32 boten in onze klasse.


The day before the match
Omdat we vorige week niet hebben gezeild, heb ik mijn crew weer eens lastig gevallen met een YouTube-filmpje ter lering en vermaak. Ik moet daarbij vertellen dat ik een onstilbare honger heb naar zeilkennis. Als ik op vakantie ga en niet kan zeilen koop ik zeilboeken, lees ik de wedstrijdreglementen nog eens door, verslind ik de Yachting Monthly, Zeilen en Zilt Magazine. Ik probeer de mannen ook ‘hooked’ te krijgen.

Door deze verslaving weet ik aardig wat er off- en online te vinden is. Bijvoorbeeld deze site is erg nuttig voor beginnende wedstrijdzeilers. En dit filmpje heeft elke wedstrijdzeiler weleens bekeken. Toch? Nu vond ik een tijdje terug een obscuur filmpje uit de begin jaren tachtig. Precies, uit het geboortejaar van Fram. En terwijl ik naar een ingescande VHS band in 4:3 beeldverhouding kijk op YouTube ontdek ik weer een paar waarheden, die onlangs in mijn vakantieboekje werden bevestigd. Ik stuur het negentig minuten durend filmpje door naar de crew en zeg dat ze alleen van minuut 17-28 moeten kijken. Dat gaat over het starten. Iets wat we vorige week nog hadden besproken. Iets wat wij nog niet goed beheersen.

Crew
Dit jaar is onze crew uitgebreid met Steven. Een super enthousiaste zeiler die al vrij snel het virus te pakken had. Steven zou samen met Hennie, René en mij de laatste wedstrijd varen. Maar als Steven en ik in het weekend van de 24-uurs zeilrace een vrijgezellendag hebben, wordt het script van de film ‘The Hang Over’ bijna realiteit. Dertien mannen met bier zonder vrouwen is een garantie voor een hoop lol maar ook een hoop lompheid. Dus wordt er een beetje geduwd en getrokken en voor we het wisten lag Steven zaterdagnacht opeens op de Bredaase kinderkopjes. Pijnlijk, maar de alcohol werkte als een lieve nachtzuster. En dus dronken we ons een weg door de nacht.

De volgende dag kon hij zijn arm niet meer bewegen en maandagochtend ging hij toch maar even naar het ziekenhuis om foto’s te laten maken. ‘Arm uit de kom’, zei de arts kijkend naar de röntgen foto’s. Drie weken een mitella en rustig aan doen, was het advies. Einde zeilseizoen voor Steven.

Meteen werd Rob opgetrommeld via de Whatsapp. “Super! Steven sterkte met je herstel!,’ was zijn reactie. Als ik een voetbaltrainer zou zijn zou ik het zo verwoorden: “We hebben een mooie brede selectie met veel individuele kwaliteiten.” Dus onze race des oordeels kwam niet in gevaar.

Race day
Woensdagochtend stuur ik de laatste info door naar het team; de mogelijke baan, starten op de spi, hebben jullie die mail nog gelezen? - dat soort dingen. Verder schrijf ik dat winst vanavond afhangt van een goede start en soepele handeling. Een open deur, maar toch.

Terwijl ik tijdens mijn lunch nog even een powerpoint voor de prijsuitreiking van vanavond in elkaar zet, krijg ik van Frans de laatste tussenstand. Hoewel alle ogen gericht zijn op de podiumplaatsen is het veel interessanter wat de middenmoot doet. Want daar is nog veel mogelijk. Neem nou de nummers 11 tot en met 15. Daar zit maar 6,9 punt verschil tussen en is nog alles mogelijk.
11
Aquaholic
104
Xander Bianchi
Westerley GK24*1.40
169.5
12
Stantepede
104.0
Laurens Hollertt
Dehler 28S
172.7
13
Atlantis
105.4
Derk-Jan v.d. Berg
Kelt 850
173.4
14
Fram
101.6
Floris Cornelissen
Friendship 28*1.60
173.7
15
Bellini
97.5
Eric Zuidmeer
Saffier 26
176.4

En laten wij daar nou net tussen zitten op een 14e plaats. Ik stuur het door naar de mannen en langzaam sluipt een gezonde wedstrijdspanning in mijn lichaam.

De wedstrijd
De wind is perfect. Een knoopje of tien. We starten met ruime wind, zeil over bak. En kiezen voor de vrije wind. Maar het wordt dringen aan de hoge kant van de startlijn en om er niet uitgedrukt te worden, starten we in de tweede linie. Een goede keuze, want vóór ons worden drie boten over de lijn gezet en één over de startboei. Wij gaan er achterlangs en loeven dan iets op zodat we aan de hoge kant van het veld zitten. Dan hijsen we de spi en lopen we over het halve veld heen.

Na de ton volgt een lang kruisrak. En zoals elke zeiler weet, wordt de race daar beslecht. Dus waren we extra gefocust en hield Hennie het veld in de gaten zodat we over stuurboord vrij door konden varen. René en Rob hielden de andere boten in de gaten en met z’n allen keken we waar de wind was. Hierdoor hadden we helaas niet door dat we het wierveld invoeren.

We proberen er zo snel mogelijk uit te varen, maar het is een gifbeker. En hij moet leeg. Tot de laatste druppel. We varen door en blijven op gepaste afstand van de top 3. Wij lopen niet in, maar zij lopen ook niet uit. Dan komt de windward mark ofwel de bovenboei. We komen aan over bak en de spiboom steekt agressief naar voren. “Ja”, roep ik en René hijst de spi naar de top. In de ronding staat ie. Erg snel en erg netjes, al zeg ik het zelf. Ach, kijk zelf:



Onder spi lopen we in op de Fortissimo en de Ferox. Bij de leeward mark probeert de Fortissimo achter ons langs te steken, maar we sturen strak en hij zit in mijn bad air. Hij kiest eieren voor zijn geld en draait weg.

We zeilen strak vanavond en de handling loopt erg soepel. Als ik dan toch een puntje van kritiek moet noemen, dan is het de stuurman die tot tweemaal toe een vraagteken draait bij de tack en die tot driemaal toe even zijn koers niet houdt. Die stuurman ben ik. De rest van de crew valt niets te verwijten. Nee, alleen maar lof, want het loopt als een Zwitsers uurwerk: stil, soepel en op tijd.

Gekke handicaps
‘Linkerrijtje’ was ons doel voor dit jaar. En met 32 boten lijkt dat enerzijds makkelijker, maar anderzijds hadden we meer sterke tegenstanders en natuurlijk het gebruikelijke vlootje ‘gekke handicaps’. Dat zijn boten die je de hele wedstrijd niet ziet en tóch voor je eindigen. Of boten die een half uur voor je eindigen en een paaltje varen terwijl jij tien minuten voor hen zou moeten eindigen. Het zwarte gat in het SW-systeem, zeg maar.

Zoals gezegd, voor de wedstrijd stonden we op een 14e plaats. En als Frans het eindklassement van beneden naar boven voorleest, horen wij onze naam op de 11e plek. OP DE ELFDE PLEK! Dat was het maximaal haalbare voor vanavond en daarmee hebben we onze doelstelling gerealiseerd. Ik ben blij. Ik ben trots. En mijn verslaving heeft zojuist een shot gekregen dat dicht tegen een over dosis aanzit.

Trots
Als ik nog eens de uitslagen van dit jaar bekijk en vergelijk met die van vorig jaar krijgt onze prestatie extra glans. Van alle 51 deelnemers heeft Team Fram de meeste progressie geboekt! Niemand anders is ten opzichte van vorig seizoen zo hard gestegen als wij. En dan te bedenken dat we nog nooit zo weinig Woensdagavonden hebben gevaren als dit seizoen. Had ik al gezegd dat ik trots ben op Team Fram?


Crew: Rob, René, Hennie en Floris
Baan: 5 Oost Kort
Finish: 7e vd 22
Eindstand: 11e van de 32

donderdag 14 augustus 2014

Prima

Wind, zon en een mooie selectie in de kuip. Vanavond lijkt een topavond te worden. Een lekkere bries uit het west-zuidwesten vliegt met 12 knopen over het dek. Waar René na een korte griep weer heerst. Het griepje heeft hem vijf kilo lichter gemaakt waarop ik nogal ontactisch enthousiast reageer. Kilo’s laten we graag op de steiger. In de kuip maakt Steven zich op voor zijn derde wedstrijd als ‘official crewmember of Team Fram’. En na een lange afwezigheid is Hennie ook weer aan boord. Ik heb er zin in en een gezonde wedstrijdspanning prikkelt al mijn zintuigen. Let’s go!



‘Wij gaan weer wedstrijdzeilen’ zou er boven de steigers in Jachthaven Naarden kunnen hangen, want de schoolvakanties zitten er weer bijna op en de meeste boten hebben het zilte water weer verruild voor het zoete Gooise water. Na Parijs en London ligt Team Windrose weer in het kosmopolitische Naarden en doet de Aquaholic ook weer mee. Dertig schepen zouden zich deze vanavond in de strijd gooien op het water.

Wij zijn er ook klaar voor. Alle zeilen zijn gerepareerd en kunnen weer worden ingezet. We maken ons op voor de halvewindse start. Deze gaat niet bijzonder slecht, maar ook niet bijzonder goed. Gewoon prima.

Vuile wind
Na de eerste ton kan de spi erop. Het is druk en we hebben veel vuile wind. Ik zit met de Atlantis vlak achter mij en de Aquaholic vlak voor mij. Als we over de Xander’s Aquaholic proberen te loeven heeft hij het snel door. Uiteindelijk maak ik een verkeerde tactische beslissing waardoor we weliswaar van de Atlantis af zijn, maar in de luwte van de Stantepede komen. We verliezen snelheid en komen niet van hem af. Uiteindelijk kunnen we iets doorloeven en gijpen en varen we naar de D-ton.

Het loopt goed aan boord. Niet bijzonder smooth, maar zeker ook niet slecht. Gewoon prima. Als we de spi zetten zit er een flinke zandloper in. René ziet het en iedereen weet wat ie moet doen. Hoe harder het waait, hoe moeilijker het kan zijn om de zandloper eruit te krijgen, maar het lukt ons door goed teamwork.

Wier
Bij de benedenboei willen we eerst oploeven om een stukje over stuurboord verder te varen, maar na nog geen anderhalve scheepslengte zitten we in het wier. Dik in het wier! Ik dacht dat ze gemaaid hadden, maar dat onkruid groeit te hard. We gaan er dwars door heen en ik vermoed dat dit wel eens het einde van de wedstrijd zou kunnen betekenen. Gelukkig heeft vrijwel iedereen dit probleem en lopen we allemaal iets langzamer. Prima.

John de Mol
Nu iedereen weet dat we na deze boei meteen overstag moeten ontstaat er een stukje zeilspektakel waar John de Mol nog wel een avondvullend programma van zou kunnen maken. De spinnakers en genakers worden op enkele scheepslengtes voor de boei binnengehaald, waarna er soms drie dik gerond wordt om vervolgens drie dik direct overstag te gaan om het wier te ontwijken. Maar daar eindigt het spektakel niet. Want daarna lig je over bakboord aan de wind (meer voorrang ga je niet krijgen) en komt de rest van het veld nog met de spi of gen over stuurboord naar diezelfde benedenboei. Heerlijk! En als de Nessy het ook nog voorelkaar krijgt om zijn boot af te meren aan deze ton door vermoedelijk een buiten hangende spischoot als landvast cq. ankerketting te gebruiken, zou dit plaatje prima passen bij de definitie ‘chaos’.

Wij komen er zonder kleerscheuren van af en na een stuk of drie rondje gaan we naar de finish. De Spoom haalt ons op het laatste rak in, wat we erg jammer vinden want voor de Spoom eindigen is een prestatie op zich. We hebben prima gevaren en een meer dan prima avond gehad. Op de terugweg geven we de Atlantis een sleep in ruil voor bier. Prima.
Typisch WAC; Mooie avondluchten 
Uitslag
Als we de uitslag horen blijken we 9e geworden van de 18* schepen. Juist! Top 10 en linker rijtje. Een prima resultaat dus. Helaas is het weer te gezellig en zijn de verhalen en tips te leuk om vroeg naar huis te gaan. Trending topic lijkt de J80. De mannen van de Lyra vinden het een gave boot. Ik ben er ook heel erg van gecharmeerd, net als Frank van Hobbelen. Tja, als het toerzeilen met het gezin niks wordt… Wie weet!

Als de klok twaalf keer heeft geslagen wordt het toch echt tijd om naar huis te gaan. Ik sla een laatste biertje af, met het gevolg dat ik nog een kwartier zit te lullen zonder bier. Het was weer een prima avond, die eigenlijk op alle fronten top was.

Crew: Rene, Steven, Hennie, Floris
Wind: WZW krimpend naar ZW 12kn
Baan: 12 (ZW Lang)
Finish: 9e van de 18*


*De Cornish Crabber staat niet in de lijst maar deed wel mee.


Schrijf je nu in voor de Pampus Regatta 13 en 14 september www.pampusregatta.nl

dinsdag 12 augustus 2014

Stroef in de groove

‘Het loopt niet!’, roep ik geïrriteerd. We hebben de eerste boei gerond en liggen in de vloot van veertien schepen in onze klasse op een 10e plek. Na de derde boei liggen we zelfs 13e met de Nessy slechts 120 meter achter ons. Ik maak tactisch waardeloze beslissingen en de manoeuvres lopen ook niet soepel. Met overstag gaan is de lier niet belegd en schiet de overloop los. Dat soort dingen. Het loopt rommelig en het toornt aan mijn humeur.

De wind is minder dan voorspeld. Negen knopen met vlagen twaalf in plaats van dertien knopen met vlagen om en nabij de twintig. Alsof God het ook om te huilen vindt dalen vieze miezerbuien troosteloos op het dek. De wind blijft niet netjes uit het zuiden waaien maar doet af een toe een stapje opzij om vanuit het zuidoosten te blazen. Jammer, want hierdoor is de zuidbaan niet optimaal voor de spinaker en zijn de boten met genaker of zonder spi weer eens in het voordeel.

Dikke tieten
Doordat onze spi nogal een bolle borst heeft, of zoals Frans zou zeggen ‘dikke tieten’, is hij perfect als runner, maar iets minder lekker als reacher. Dus als op het tweede spi rak de wind bijna aandewind invalt blijft de spi in de tas. Alleen de twee Waarschepen durven het aan, verder niemand. Hier komt een genaker of code zero van pas, maar helaas zit die niet in onze garderobe.

Nu we ook de spi niet kunnen hijsen lijkt de wedstrijd verloren. Zo lekker als het vorige week liep, zo stroef loopt het nu. Ik moet denken aan Ajax dat vaak na een belachelijk goede wedstrijd in de C.L. de week erna verliest van een gepromoveerde Jupiler-club uit de polder. Goed, het is niet anders. De tering naar de nering zetten, zou Rutte zeggen. Dus gaat de knop om en proberen we het beste ervan te maken. Vergeet de wedstrijd, vergeet de anderen. ‘Gewoon lekker zeilen’ is het devies.

Langzaam kruipt en sijpelt de olie door alle gelederen van de crew en komt Team Fram in de groove. Ook de tactische beslissingen zijn beter en er wordt op het scherpst van de snede gestuurd.

Maritieme oerkreet
De eerste boten lopen we weer in. Boten die we op handicap overigens ver achter ons moeten laten, maar toch, het zorgt voor meer ‘crew hapinness’. Na de Clara passeren we de Orion en de Atlantis. En dan liggen we op ramkoers met de Knoet en de Lyra. Beiden zijn al bezig op het volgende downwind rak met een fok te loevert terwijl wij nog naar boven kruisen. Gelukkig varen wij over bak. Maar ze zien ons niet. Nee, ze zien ons echt niet. Het wordt tijd voor die maritieme oerkreet: “BAKBOORD!” En even lijkt er paniek op beide boten. Ik moet nog steeds vallen om een aanvaring te vermijden, maar maak er verder geen protest van.

We varen al een stuk beter, maar het spinnaker hijsen gaat vanavond verre van vlekkeloos. Na de zandloper op het vorige rak lijkt de spi nu vast te zitten. Althans, dat denken we, maar als we er zeker van zijn dat het doek nergens achter haakt, kan het niet anders dan dat het natte spinnakerdoek aan het natte grootzeil plakt. En dat zorgt voor teveel weerstand. Als de spi eenmaal loslaat en staat moeten we die twee Vega’s passeren. Dat móét voor het moraal, want ook al winnen we er niet van op handicap, het zorgt wel voor een beetje glans op deze doffe avond.

Als een luipaard besluipen we de twee Vega’s. Ze varen vlak achter elkaar (zonder spi) als wij (met spi) eraan komen. Ik kan er overheen, maar dat is een te groot risico. Als zij gaan loeven ben ik nergens, zij hebben immers geen spi. Alsof de Vrijheid gedachte kan lezen, loeft hij al iets op. Dus gaan wij er onder door. Het lukt en we passeren hem. Als we naast de Lyra liggen draai ik Fram naar buiten en gaat de spi er vroeg af. Ik had langer kunnen spinnakeren, maar daar zou ik niets mee opschieten. De Lyra moet ik ruimte geven bij de benedenboei en als ik er iets voor lig, moet ik er omheen. And that’s not part of the plan. De Lyra rondt de boei netjes en strak. Iets te strak, waardoor er een gat valt tussen hem en de boei op de nieuwe koers. Het gat waar ik op hoopte, want als we oploeven prik ik de neus precies tussen de ton en de Lyra en zijn we ook die voorbij.

Teamwork
We houden ze achter ons en op het laatste spi rak, spinnakeren we tot het gaatje. De spi gaat er op de boei af. Dat is netjes, maar was eigenlijk niet te bedoeling. Ik vertrouw op de crew en met name op Rob en stuur Fram tijdens het binnenhalen omhoog. Met grote halen trekt Rob de spi binnen die weer wind wil vangen op de nieuwe aandewindse koers. Rob geeft ‘m echter geen kans, terwijl René het voordek in luttele seconden weer vrij heeft gemaakt trekt Lodewijk het grootzeil aan. Geweldig. Dit is Team Fram! Met de nadruk op TEAM!

Zie hier de GoPro beelden van de acties. Je moet wel ingelogd zijn op Facebook om ze te kunnen zien: 



Naar de finish toe loopt de Lyra weer op ons in. Ik moet het toegeven, de Vega vaart op deze koers gewoon harder. En toch zou ik 10% sneller moeten zijn. Dat is een halve knoop. Ik kan ze alleen maar achter me houden door te loeven en dat doe ik ook. Vlak voor de finish val ik en geef ik ze ruimte om ook te finishen. Achter ons. Dat dan weer wel. We gaan als achtste over de streep en zijn blij dat we nog vijf boten hebben kunnen inhalen.

Op handicap houden we alleen de Nessy, Atlantis en Orion achter ons. Het maakt niet uit. Deze wedstrijd strepen we weg. Wat ik belangrijker vind was de mentaliteit aan boord. Het feit dat we ‘de knop’ om konden zetten en toch nog wat boten in hebben gehaald. Dat is de mentaliteit van een… juist… Winnaar!

Crew: Rene, Rob, Lodewijk, Floris
Wind: ZZO 7-11kn
Baan: 15 Zuid kort

Finish: 11e vd 14