donderdag 14 augustus 2014

Prima

Wind, zon en een mooie selectie in de kuip. Vanavond lijkt een topavond te worden. Een lekkere bries uit het west-zuidwesten vliegt met 12 knopen over het dek. Waar René na een korte griep weer heerst. Het griepje heeft hem vijf kilo lichter gemaakt waarop ik nogal ontactisch enthousiast reageer. Kilo’s laten we graag op de steiger. In de kuip maakt Steven zich op voor zijn derde wedstrijd als ‘official crewmember of Team Fram’. En na een lange afwezigheid is Hennie ook weer aan boord. Ik heb er zin in en een gezonde wedstrijdspanning prikkelt al mijn zintuigen. Let’s go!



‘Wij gaan weer wedstrijdzeilen’ zou er boven de steigers in Jachthaven Naarden kunnen hangen, want de schoolvakanties zitten er weer bijna op en de meeste boten hebben het zilte water weer verruild voor het zoete Gooise water. Na Parijs en London ligt Team Windrose weer in het kosmopolitische Naarden en doet de Aquaholic ook weer mee. Dertig schepen zouden zich deze vanavond in de strijd gooien op het water.

Wij zijn er ook klaar voor. Alle zeilen zijn gerepareerd en kunnen weer worden ingezet. We maken ons op voor de halvewindse start. Deze gaat niet bijzonder slecht, maar ook niet bijzonder goed. Gewoon prima.

Vuile wind
Na de eerste ton kan de spi erop. Het is druk en we hebben veel vuile wind. Ik zit met de Atlantis vlak achter mij en de Aquaholic vlak voor mij. Als we over de Xander’s Aquaholic proberen te loeven heeft hij het snel door. Uiteindelijk maak ik een verkeerde tactische beslissing waardoor we weliswaar van de Atlantis af zijn, maar in de luwte van de Stantepede komen. We verliezen snelheid en komen niet van hem af. Uiteindelijk kunnen we iets doorloeven en gijpen en varen we naar de D-ton.

Het loopt goed aan boord. Niet bijzonder smooth, maar zeker ook niet slecht. Gewoon prima. Als we de spi zetten zit er een flinke zandloper in. René ziet het en iedereen weet wat ie moet doen. Hoe harder het waait, hoe moeilijker het kan zijn om de zandloper eruit te krijgen, maar het lukt ons door goed teamwork.

Wier
Bij de benedenboei willen we eerst oploeven om een stukje over stuurboord verder te varen, maar na nog geen anderhalve scheepslengte zitten we in het wier. Dik in het wier! Ik dacht dat ze gemaaid hadden, maar dat onkruid groeit te hard. We gaan er dwars door heen en ik vermoed dat dit wel eens het einde van de wedstrijd zou kunnen betekenen. Gelukkig heeft vrijwel iedereen dit probleem en lopen we allemaal iets langzamer. Prima.

John de Mol
Nu iedereen weet dat we na deze boei meteen overstag moeten ontstaat er een stukje zeilspektakel waar John de Mol nog wel een avondvullend programma van zou kunnen maken. De spinnakers en genakers worden op enkele scheepslengtes voor de boei binnengehaald, waarna er soms drie dik gerond wordt om vervolgens drie dik direct overstag te gaan om het wier te ontwijken. Maar daar eindigt het spektakel niet. Want daarna lig je over bakboord aan de wind (meer voorrang ga je niet krijgen) en komt de rest van het veld nog met de spi of gen over stuurboord naar diezelfde benedenboei. Heerlijk! En als de Nessy het ook nog voorelkaar krijgt om zijn boot af te meren aan deze ton door vermoedelijk een buiten hangende spischoot als landvast cq. ankerketting te gebruiken, zou dit plaatje prima passen bij de definitie ‘chaos’.

Wij komen er zonder kleerscheuren van af en na een stuk of drie rondje gaan we naar de finish. De Spoom haalt ons op het laatste rak in, wat we erg jammer vinden want voor de Spoom eindigen is een prestatie op zich. We hebben prima gevaren en een meer dan prima avond gehad. Op de terugweg geven we de Atlantis een sleep in ruil voor bier. Prima.
Typisch WAC; Mooie avondluchten 
Uitslag
Als we de uitslag horen blijken we 9e geworden van de 18* schepen. Juist! Top 10 en linker rijtje. Een prima resultaat dus. Helaas is het weer te gezellig en zijn de verhalen en tips te leuk om vroeg naar huis te gaan. Trending topic lijkt de J80. De mannen van de Lyra vinden het een gave boot. Ik ben er ook heel erg van gecharmeerd, net als Frank van Hobbelen. Tja, als het toerzeilen met het gezin niks wordt… Wie weet!

Als de klok twaalf keer heeft geslagen wordt het toch echt tijd om naar huis te gaan. Ik sla een laatste biertje af, met het gevolg dat ik nog een kwartier zit te lullen zonder bier. Het was weer een prima avond, die eigenlijk op alle fronten top was.

Crew: Rene, Steven, Hennie, Floris
Wind: WZW krimpend naar ZW 12kn
Baan: 12 (ZW Lang)
Finish: 9e van de 18*


*De Cornish Crabber staat niet in de lijst maar deed wel mee.


Schrijf je nu in voor de Pampus Regatta 13 en 14 september www.pampusregatta.nl

dinsdag 12 augustus 2014

Stroef in de groove

‘Het loopt niet!’, roep ik geïrriteerd. We hebben de eerste boei gerond en liggen in de vloot van veertien schepen in onze klasse op een 10e plek. Na de derde boei liggen we zelfs 13e met de Nessy slechts 120 meter achter ons. Ik maak tactisch waardeloze beslissingen en de manoeuvres lopen ook niet soepel. Met overstag gaan is de lier niet belegd en schiet de overloop los. Dat soort dingen. Het loopt rommelig en het toornt aan mijn humeur.

De wind is minder dan voorspeld. Negen knopen met vlagen twaalf in plaats van dertien knopen met vlagen om en nabij de twintig. Alsof God het ook om te huilen vindt dalen vieze miezerbuien troosteloos op het dek. De wind blijft niet netjes uit het zuiden waaien maar doet af een toe een stapje opzij om vanuit het zuidoosten te blazen. Jammer, want hierdoor is de zuidbaan niet optimaal voor de spinaker en zijn de boten met genaker of zonder spi weer eens in het voordeel.

Dikke tieten
Doordat onze spi nogal een bolle borst heeft, of zoals Frans zou zeggen ‘dikke tieten’, is hij perfect als runner, maar iets minder lekker als reacher. Dus als op het tweede spi rak de wind bijna aandewind invalt blijft de spi in de tas. Alleen de twee Waarschepen durven het aan, verder niemand. Hier komt een genaker of code zero van pas, maar helaas zit die niet in onze garderobe.

Nu we ook de spi niet kunnen hijsen lijkt de wedstrijd verloren. Zo lekker als het vorige week liep, zo stroef loopt het nu. Ik moet denken aan Ajax dat vaak na een belachelijk goede wedstrijd in de C.L. de week erna verliest van een gepromoveerde Jupiler-club uit de polder. Goed, het is niet anders. De tering naar de nering zetten, zou Rutte zeggen. Dus gaat de knop om en proberen we het beste ervan te maken. Vergeet de wedstrijd, vergeet de anderen. ‘Gewoon lekker zeilen’ is het devies.

Langzaam kruipt en sijpelt de olie door alle gelederen van de crew en komt Team Fram in de groove. Ook de tactische beslissingen zijn beter en er wordt op het scherpst van de snede gestuurd.

Maritieme oerkreet
De eerste boten lopen we weer in. Boten die we op handicap overigens ver achter ons moeten laten, maar toch, het zorgt voor meer ‘crew hapinness’. Na de Clara passeren we de Orion en de Atlantis. En dan liggen we op ramkoers met de Knoet en de Lyra. Beiden zijn al bezig op het volgende downwind rak met een fok te loevert terwijl wij nog naar boven kruisen. Gelukkig varen wij over bak. Maar ze zien ons niet. Nee, ze zien ons echt niet. Het wordt tijd voor die maritieme oerkreet: “BAKBOORD!” En even lijkt er paniek op beide boten. Ik moet nog steeds vallen om een aanvaring te vermijden, maar maak er verder geen protest van.

We varen al een stuk beter, maar het spinnaker hijsen gaat vanavond verre van vlekkeloos. Na de zandloper op het vorige rak lijkt de spi nu vast te zitten. Althans, dat denken we, maar als we er zeker van zijn dat het doek nergens achter haakt, kan het niet anders dan dat het natte spinnakerdoek aan het natte grootzeil plakt. En dat zorgt voor teveel weerstand. Als de spi eenmaal loslaat en staat moeten we die twee Vega’s passeren. Dat móét voor het moraal, want ook al winnen we er niet van op handicap, het zorgt wel voor een beetje glans op deze doffe avond.

Als een luipaard besluipen we de twee Vega’s. Ze varen vlak achter elkaar (zonder spi) als wij (met spi) eraan komen. Ik kan er overheen, maar dat is een te groot risico. Als zij gaan loeven ben ik nergens, zij hebben immers geen spi. Alsof de Vrijheid gedachte kan lezen, loeft hij al iets op. Dus gaan wij er onder door. Het lukt en we passeren hem. Als we naast de Lyra liggen draai ik Fram naar buiten en gaat de spi er vroeg af. Ik had langer kunnen spinnakeren, maar daar zou ik niets mee opschieten. De Lyra moet ik ruimte geven bij de benedenboei en als ik er iets voor lig, moet ik er omheen. And that’s not part of the plan. De Lyra rondt de boei netjes en strak. Iets te strak, waardoor er een gat valt tussen hem en de boei op de nieuwe koers. Het gat waar ik op hoopte, want als we oploeven prik ik de neus precies tussen de ton en de Lyra en zijn we ook die voorbij.

Teamwork
We houden ze achter ons en op het laatste spi rak, spinnakeren we tot het gaatje. De spi gaat er op de boei af. Dat is netjes, maar was eigenlijk niet te bedoeling. Ik vertrouw op de crew en met name op Rob en stuur Fram tijdens het binnenhalen omhoog. Met grote halen trekt Rob de spi binnen die weer wind wil vangen op de nieuwe aandewindse koers. Rob geeft ‘m echter geen kans, terwijl René het voordek in luttele seconden weer vrij heeft gemaakt trekt Lodewijk het grootzeil aan. Geweldig. Dit is Team Fram! Met de nadruk op TEAM!

Zie hier de GoPro beelden van de acties. Je moet wel ingelogd zijn op Facebook om ze te kunnen zien: 



Naar de finish toe loopt de Lyra weer op ons in. Ik moet het toegeven, de Vega vaart op deze koers gewoon harder. En toch zou ik 10% sneller moeten zijn. Dat is een halve knoop. Ik kan ze alleen maar achter me houden door te loeven en dat doe ik ook. Vlak voor de finish val ik en geef ik ze ruimte om ook te finishen. Achter ons. Dat dan weer wel. We gaan als achtste over de streep en zijn blij dat we nog vijf boten hebben kunnen inhalen.

Op handicap houden we alleen de Nessy, Atlantis en Orion achter ons. Het maakt niet uit. Deze wedstrijd strepen we weg. Wat ik belangrijker vind was de mentaliteit aan boord. Het feit dat we ‘de knop’ om konden zetten en toch nog wat boten in hebben gehaald. Dat is de mentaliteit van een… juist… Winnaar!

Crew: Rene, Rob, Lodewijk, Floris
Wind: ZZO 7-11kn
Baan: 15 Zuid kort

Finish: 11e vd 14

donderdag 31 juli 2014

Murphy aan boord

Eindelijk! Eindelijk terug van vakantie en geen gekkenhuis op mijn werk. En dus had ik weer tijd voor onze woensdagavond competitie. Begrijp me niet verkeerd, ik heb een heerlijke vakantie gehad, maar na drukke werkweken en twee weken vakantie was mijn laatste WAC  die met WSV Almere-Haven. Dus je kunt wel zeggen dat ik zin had in een potje wedstrijdzeilen.

De dinsdag voor de WAC was ik nog vrij en ging ik na een kleine maand even polshoogte nemen bij Fram. Ben had Fram voor de vakantie mooi toegedekt onder een kuiptent en stuk vrachtwagenzeil. Verder was ze bedekt met tientallen spinnenwebben en was de onderkant bedekt met een vlekkerig algenlaagje. Kortom, er moest gepoetst worden want een schoon onderwaterschip is sneller en een schoon dek toont sneller.

Na een half uurtje bovendeks schrobben en een uur in het water gelegen te hebben, was ze klaar voor de WAC. Hoewel, nog niet helemaal. Het lijkt erop dat onze lieren hun beste tijd gehad hebben. Dus vroeg ik onze Hoofd Technische Dienst, Lodewijk, even polshoogte te nemen. Drie van de vier lieren tonen serieuze sporen van slijtage. Grrrmmbfffff… Houd het dan nooit op!

The actors
De crew bestaat uit Rob, Lodewijk, Steven en mij. Steven heeft al één keer meegezeild en dat beviel goed. Zijn zeilervaring en enthousiasme kunnen we goed gebruiken en eenmaal aan boord mocht hij de afwezige Hennie vervangen. Juist; toetsen, zeiltrim en de spi binnenhalen. Op de zeiltrim na was dat allemaal nieuw voor hem dus kreeg hij een spoedcursus terwijl we uitvaren. Rob verving onze ervaren voordekker René. We weten dat hij het kan en dat zou hij ook vanavond weer laten zien. Ik had natuurlijk het roer af kunnen staan aan Lodewijk en zelf de spi en toetsen kunnen doen, maar vanavond wilde ik eigenlijk iedereen uit zijn comfort zone halen en uren laten draaien in andere posities. Want je moet alles een keer gedaan hebben om te begrijpen wat de ander van je verwacht. En eerlijk gezegd had ik geen grote verwachtingen van deze wedstrijd. Dus zag ik het vooral als een training. 

Als we ons gebruikelijke oefenrondjes voor de start willen maken roept Rob opeens dat de genua is losgeschoten. Ik dacht even dat hij één van de schoten bedoelde maar het was de val. Shit! We zouden de spival kunnen gebruiken, maar dan kun je niet meer spinnakeren. Ik kijk op de klok. Nog 15 minuten voor de start. We hebben al een keer eerder met dit bijltjegehakt en dat was tijdens een spirak, dus waarom niet als je nog maar 15 minuten voor het startsignaal hebt? ‘Oké!’ roep ik ‘ik ga omhoog, Lodewijk houdt de boot in de wind en Rob en Steven gaan mij omhoog hijsen.’ Snel trek ik het bootmansstoeltje aan en haak ik mezelf aan de kraanlijn. Terwijl ik zelf omhoog probeer te klauteren trekken de mannen beneden met alles wat ze hebben die 85 kilo de lucht in. Het gaat verrassend snel en voordat ik het weet sta ik als Gerd-Jan Poortman tegen de top van de mast. Ik pak de genuaval en zeg dat ze me mogen laten zakken. Aan dek hijsen we de genua opnieuw en dan horen we het vijf minuten signaal. Snel terug naar de startlijn.
Heel even voelde ik me zoals Gerd-Jan. Heel even maar.

Met een goede stoot adrenaline, verzuurde spieren en een hartslag van een Gabber beginnen we aan de start. We hebben geen tijd om te kijken hoe en waar we het beste kunnen starten en gaan als een-na-laatste over de startlijn. Het maakt niet uit, we zijn tenminste gestart.

We liggen op ramkoers met de Lyra, maar wij hebben voorrang en zij wijken. Even later lijken we de Stantepede te raken, maar zij gaan net voorlangs. Dat is jammer want dan komen we die straks over stuurboord waarschijnlijk tegen en moeten we voorrang geven.

Gewoon lekker zeilen
Door de pech met de genuaval heb ik me voorgenomen om geen onnodig risico te nemen. De wet van Murphy zingt in mijn achterhoofd: Anything that can go wrong, will go wrong. Bovendien had ik geen hoge verwachtingen van deze wedstrijd en na deze start maak ik me geen illusies. Niet dat ik niet meer competitief ben, maar ik ga geen risico’s nemen. Gewoon lekker zeilen en zorgen dat onze ‘apprentice’ Steven zo snel mogelijk de handling onder de knie krijgt.

En inderdaad, daar komt de Stantepede aan over bakboord. Klappen is kansloos, maar dippen betekent dat ik de boei waarschijnlijk ook niet haal. Toch kiezen we voor het laatste in de hoop op een lift. We varen hard door naar de GM 60 en halen ‘m net nnnnnnn…. wel! Murphy vs Fram 1-1!

‘Zet de spiboom’, roep ik naar Rob terwijl ik snel nog even de handelingen vertel aan Steven. Lodewijk trimt het grootzeil en pakt één van de spischoten terwijl ik de boot om de ton stuur. Steven ‘pre-feed’ de spinnaker vanuit de kajuitopening en als deze eenmaal bij de boom is krijgt Rob groen licht om aan de mast te hijsen. De spi staat snel en mooi en we lopen direct lekker langs de Stantepede.


De wind
Ja dat was ik vergeten te vertellen. De wind was prachtig. Veel mooier dan de voorspelde 9 knopen afnemend naar 5. Nee, het was toch wel 10 tot 12 knopen en hij bleef staan! De Noordwestelijke richting hadden ze wel goed voorspeld. En dat betekent niet alleen een lang spinnakerrak vanaf de GM 60, maar ook hoge cijfers op het log.

Langzaam kruipen we naar voren. We passeren de eerste Albin Vega (De Vrijheid) en lopen strak langs de Lyra. Nu de rest nog. Maar dat wordt wel moeilijk.

One Vega down, one to go!
Als we bij de C-boei komen mag Steven de genua uitrollen, vastzetten, de klem opengooien als Rob de spival handmatig vasthoudt aan de mast, de barberhauler vieren zodat hij goed bij de lijschoot van spi kan om vervolgens via diezelfde lijschoot die blauwgele vierkante meters naar binnen te trekken. Tja, het is even een stukje handeling maar dan verwissel je ook 60 vierkante meter ruimwinds zeil voor 22 vierkante meter aandewinds zeil.

Het gaat helemaal goed en we beginnen aan het kruisrak. Onderweg mag Lodewijk de spi ‘ompoolen’, maar als ik bij de bovenboei ben zie ik dat het niet nodig was geweest. Dan maar teruggijpen. Dat gaat iets minder. De neerhouder staat te strak en als we ‘ruimte’ horen van onze Rob vieren we alleen de schoten en niet de neerhouder. Het lukt ‘m desondanks om de boom voor de babystag te prikken en om te zetten en we varen snel verder. ‘Snel’ betekent in dit geval 6.57 knoop.

Sandwich-constructie
Als we weer bij de C-ton aankomen zie ik dat het weleens druk zou kunnen gaan worden. We halen de spi er op tijd af en nemen geen enkel risico. Ik heb overlap met de Just Kidding en zit aan de binnenkant. Achter mij komt de Ferox aanstormen en een J80. Beiden hebben geen overlap. De J80 hoopte op een gaatje, maar kreeg die niet en had eigenlijk helemaal buitenom moeten ronden. Hij deed dit niet en ramde zijn boeg net iets achterlijker dan dwars in de Just Kidding om vervolgens terug te ‘bouncen’ en mij te rammen. Ik kan niet verder omhoog omdat inmiddels de Ferox tussen mij en de boei is gekropen. Hoewel hij geen recht op ruimte had, had ik geen zin om me te laten sandwichen tussen een Winner 900 en een J80 en probeer ik zoveel mogelijk ruimte te geven. Het is sturen op de millimeter. Gelukkig stuurt de Ferox strak en raakt hij ons niet. Intussen zit de zeereling van de J80 aan onze reddingsboeihouder vast. De voordekker van de J80 zegt met een opvallende kalmte dat ik even niet van koers moet veranderen. Ik begrijp meteen wat hij bedoelt. Óf zijn zeereling gaat naar de haaien óf mijn reddingsboeihouder gaat het begeven. ‘Welkom bij de zwakste schakel!’, zou Chazia Moerali zeggen. Snel trekt hij de zeereling eroverheen en zijn we na deze bodycheck gescheiden. Genoeg commotie en ik denk nogmaals aan Murphy, die zojuist de twee-één scoorde.

Crash tack
We kruisen door naar boven en liggen op ramkoers met een X79. Zij hebben voorrang. Ik zie te laat dat het de Blue Box is, want dan had ik wel gevraagd of ik even voorlangs mocht. We maken ons klaar voor een ‘crash tack’, hetgeen zoveel wil zeggen dat we direct kunnen klappen als ik dat nodig acht. Iedereen wacht in spanning… ‘Dit gaat niet goed komen’, denk ik en dan realiseer ik me dat als ik nog langer wacht, ik alleen maar achter hem in zijn vuile wind ga hangen. ‘Nu’, roep ik en we maken een van de snelste overstags ooit. Niet mooi, maar wel noodzakelijk. We varen deels gelijk op met de Blue Box echter lijken wij de boei niet te halen. ‘Maak nog maar een extra klapje’, grapt Frans met een te grote grijns vanaf de Blue Box. ‘Ik dacht het niet’, maar vraag de crew wel om nogmaals klaar te maken voor een ‘crash tack’. Gelukkig heb ik met Sjoerd meegevaren op de Blue Box en heb ik ook daarvan geleerd. Bijvoorbeeld dat je, als je de boei op meters niet lijkt te gaan halen, zo’n X gewoon met vaart onder de boei blijft sturen en hem in dat laatste stukje erover heen drukt. Dat gaat bij zo’n X79 heel goed. Nu werd het tijd om te kijken of Fram dat ook kan. Ik stuur stug door. Let niet meer op of ik de boei ga halen. Snelheid is alles wat ik wil. De dood of de gladiolen. En duimen dat Murphy niet kijkt. Ik kom ongeveer zeven meter te laag uit en bereid Lodewijk aan de genuaschoot voor. Hij begrijpt mijn bedoeling en vlak voor de boei stuur ik Fram loodrecht in de wind. Lodewijk gooit de genua los. Paniekering klappert het doek en lijkt het te zeggen: “Wat doe je nu?” Het plannetje lukt en we passeren de A ton op een schoenmaat 42. ‘Hé Murphy! Het staat weer gelijk!’

Na het volgende spinnakerrak stevenen we af op de finish. Samen met de Geusje. Alsof we twee F-16’s zijn en wij hun ‘wingman’. Wat zeg ik, zij zijn onze wingman! Want hoewel ze vier seconden voorliggen, zullen ze op handicap van ons verliezen. De wind staat nog steeds lekker met een knoop of twaalf en onder een mooie hoek vliegen we voorbij de verkeerstoren. Op weg naar de haven krijgt Steven het roer en zet hij de afterburner aan. Jammer dat niemand foto’s maakt, want mijn mooi gepoetste onderwaterschip is nu wel echt zichtbaar. 
Gelukkig heeft Steven wel foto's gemaakt, dat is ook precies de reden waarom hij op geen één foto staat. 
In de haven wordt de boot afgetuigd en vraagt Steven wat hij beter had kunnen doen. Eigenlijk niks, is de conclusie. Alles ging goed. Snelheid van de handeling is het enige, maar dat komt wel... de volgende wedstrijd.

In het clubhuis wachten we op de uitslag. Ik ga even bij onze CEO WAC, de heer Driessen kijken en zie de uitslag al. Vanuit gewoonte scan ik de lijst van onder naar boven. In dit geval had ik beter van boven naar beneden kunnen lezen. Zo te zien hebben we in de blessuretijd Murphy er nog even flink van langs gegeven, want Fram staat vanavond op het podium! Een bronsgekleurde derde plaats hebben we er uitgesleept. Op eigen kracht, met het eigen team. Apetrots ben ik. En we nemen nog een biertje om hierop te proosten. De critici kunnen natuurlijk zeggen dat het vakantie is en de Spoom en Knoet niet meededen. Dat klopt, maar Murphy deed vanavond wel mee. En dat is misschien wel veel zwaarder.

Crew: Rob, Lodewijk, Steven, Floris
Wind: 12 kn NW
Baan: 15 NW kort

woensdag 30 juli 2014

De wedstrijden met WSV Almere-Haven

Vanwege werk en vakantie had ik geen tijd. Geen tijd voor verslagen, geen tijd voor de wedstrijdcommissie en zelfs geen tijd voor wedstrijdzeilen. Ja, ik moest mijn favoriete woensdagavond wedstrijdje aan mij voorbij laten gaan. Inmiddels heb ik aan de Atlantische kust de tijd gehad om alles in te halen, op de wedstrijd na. Vandaar nu, een maand later, pas een verslag.


De wedstrijden met WSV Almere-Haven
Dit jaar proberen we met de wedstrijdcommissie het wedstrijdzeilen binnen onze vereniging naar een hoger plan te trekken. Grote regatta’s en een interessante competitie met uitdaging voor alle niveaus en zoveel mogelijk boten aan de start. Dat eerste realiseren we met de Pampus Regatta op 13 en 14 september (inschrijven kan al). Dat tweede doen we door zoveel mogelijk zeiltjes te winnen voor onze Woensdagavond Competitie. Dit jaar hebben we 51 inschrijvingen en dat is een absoluut record ten opzichte van voorgaande jaren. Maar dat is niet alles. Want toen het kwik zich nog rond het vriespunt ophield werd op een donkere woensdagavond een plannetje gesmeed met WSV Almere-Haven. We zouden deze zomer twee keer samen de avondcompetitie varen.

Eenzame Noord Vergadering
Tijdens de Eenzame Noord Race werden de laatste puntjes op de ‘i’ gezet. Vrijwel onze complete wedstrijdcommissie deed mee aan deze leuke solo en dualhanded race dus konden we de avond vooraf tussen de steak en het bier even aanschuiven bij de wedcie van de overkant en de baan, de bemanning van het startschip en de uitslagberekening bespreken. Zo gezegd, zo gedaan. Een up & downwind baan met een spreader, Almere levert startschip en wij één ‘vertegenwoordiger’ en de uitslagen berekenen we zelf.

Eerste wedstrijd
De eerste gezamenlijke avondcompetitie was op woensdag 25 juni. Officieel vaart WSV Almere-Haven met ons mee. Maar zij zijn al vroeg in de weer met het uitleggen van de baan. Ik blijf het zeggen, dat doen ze uiterst professioneel. Omdat wij nu midden op het meer starten hebben we de starttijd een half uur verlaat naar 20.00u. En als wij die kant op zeilen lijkt er een exodus vanuit Naarden naar Almere-Haven. Een prachtig gezicht.

De crew voor deze wedstrijd bestaat uit René, Rob en mijzelf. Hennie heeft afgezegd en wij denken het wel met z’n drieën af te kunnen. Maar als ik me aanmeld bij het startschip zie ik de imponerende vloot. Bijna vijftig boten sterk. Iedereen draait zijn proefrondjes en doet zijn reconnaissance in de korte startingbox. Ik leg Rob en René nog even de bakboord-stuurboord regel uit. Want die gaan we nu wat vaker tegenkomen. En dan maken we ons op voor de start.

De wind komt uit het Noordwesten met een kracht van 7 knopen. We starten netjes bij het startschip en kruisen direct naar boven. De baan ligt er niet helemaal goed in en de spreader ook niet, waardoor we na de bovenboei slechts met een knik in de schoot doorvaren naar de spreader. Vanaf daar kunnen we de spi hijsen. Ik neem de spischoten in mijn handen houd de helmstok tussen mijn benen. Rob doet de piano, viert het grootzeil en pre-feed de spi, terwijl René zo snel mogelijk het voordek in stelling brengt en de spi hijst. Het gaat goed, maar het is hard werken.

De handling vraagt veel aandacht waardoor we tactisch niet een sterke wedstrijd varen. Als we ook nog vlak voor de boei tot een aanvaring komen met de Viva La Vida (die mooie zwarte Saffier 26) denken we heel even dat het onze schuld is, maar gelukkig stond de GoPro aan en kan ik ’s avonds in de herhaling zien dat wij gewoon netjes koers houden als we op de benedenwindse boei aankomen. We houden onze directe concurrenten allemaal achter ons en passeren vlak voor de finish de Windrose, die tot vandaag de dag volhoudt dat zij eerder over de finish gingen. Zelfs na het zien van de GoPro beelden op onze facebook pagina.

Zit je op Facebook, dan kun je de finish hier zien:


Tweede wedstrijd
De tweede WAC met WSV Almere-Haven was een DAC. Want ditmaal varen wij officieel met hun mee en zij varen afwisselend op dinsdag en donderdag. Dus maken we ons donderdag 3 juli klaar voor een flinke pot wedstrijdzeilen. Het zou een van de mooiste avonden van het wedstrijdseizoen worden.

Dit keer vier man sterk met Hennie (lieren en toetsen), Lodewijk (grootzeil en spi), René (voordek) en ik (stuurman). De wind komt uit een zuid, zuidwestelijke richting waardoor je op het Gooimeer een langere baan kunt maken. Dit keer ligt de baan er perfect in en de spreader ligt halverwege het downwind rak, waardoor we met een gijpje deze kunnen ronden op de spi.

Van de wedstrijd met Sjoerd en Esger van de Bluebox (18 juni) hebben we veel geleerd. Een aantal dingen nemen we over en dat betekent dat René nog meer de ogen van de stuurman zijn ter hoogte van de voorstag. Het werkt goed en hij zit goed in zijn rol.

We starten bij het startschip en zijn snel weg. Al vrij snel maken we een klapje naar stuurboord, want nu kan het nog. Bij de bovenboei komen we over bak aan en zetten we de boom en wordt het onderlijk van de spi al achter de genua getrokken. Nog voor dat we de draai inzetten, hijst René al de spi. Geweldig! Het loopt goed aan boord. We merken dat ook omdat we bij de benedenboei aangekomen nog steeds voor de Spoom liggen. Dat gebeurt niet vaak, maar wel steeds vaker. Na het upwind rak gaan we nu rechtstreeks naar de beneden ton. We besluiten nog een gijpje te maken op de spi. Dan kunnen we ons vrijvaren van het achterliggende veld en hebben we vrije wind. Bovendien moeten we dan even gijpen waardoor de spi weer goed ligt voor het volgende rak.

De boeironding wordt hierdoor wel een beetje hectisch met een gijp op de spi, teruggijpen zonder spi en meteen draaien. En dat met een paar boten tegelijk. Maar voor het super team van vanavond is het geen probleem.

Voor Pampus
We varen verder en liggen over stuurboord op ramkoers met een prachtig, zestien lagen gelakte Pampus. Hij heeft voorrang en ik stuur op zijn kont, maar dan ben ik ‘m kwijt en komt hij maar niet voor mijn genua. Er klinkt een hoop geschreeuw en ik val hard af waardoor ik de boot op centimeters mis. De Pampus is duidelijk geschrokken (terecht) en ik krijg een ‘klootzak’ naar mijn hoofd. Foutje bedankt! Maar er is niets aan de hand. We draaien wel een strafrondje. Want ook al heeft de Pampus niet zijn koers gewijzigd (omdat dat geen zin had als er 3,5 ton op je kont afstormt) was dit niet zo netjes. Als we de draai inzetten ruiken we een vies luchtje. Waarschijnlijk hebben de Pampus mannen het toch een beetje in hun broek gedaan. Nogmaals excuses.

Het strafrondje lijkt een eeuwigheid te duren. Als ik later de GoPro beelden terugkijk kost het ons 1.20 min. Vlak daarvoor zag ik de Kyan nog twee rondjes draaien. Dat leek een stuk sneller te gaan.

Tot de ‘close encounter’ met de Pampus varen we een super goede wedstrijd. Dus zijn we er extra op gebrand om nog sneller te varen om die 80 seconden weer goed te maken. Het lijkt aardig te lukken. We halen de Windrose weer in. Bij de spreader wordt het druk met drie boten voor ons. We hebben geen overlap, geen voorrang maar varen wel harder. Er veilig omheen of kijken of iemand een gat laat vallen. Dat is de hamvraag die binnen luttele seconden moet worden beantwoord. Het antwoord lijkt duidelijk als de First 285 de boei iets te ruim rondt en ik Fram er precies tussen kan prikken. Intussen loopt de boothandeling foutloos. René gijpt de spi in één soepele beweging terwijl Lodewijk en Hennie de touwtjes in handen hebben. Wauw! Wat een top actie van het team!

We varen de boot strak naar de finish en halen de spi pas na de streep neer met de consequentie dat we in het onherbergzame wier terechtkomen. Maar dat maakt niet meer uit. We hebben de leukste wedstrijd van het seizoen gezeild. In elk geval, de leukste wedstrijd tot nu toe.

De uitslag maakt ons ook niet uit. We zijn tevreden met hoe we hebben gevaren. Hoewel tevreden niet de lading dekt. We zijn euforisch. We worden uiteindelijk zevende, wat een goed resultaat is. Het is 56 seconden (gecorrigeerde tijd) na Team Windrose. Ik kan het niet nalaten om te kijken wat dat rondje ons gekost heeft. Tachtig seconden sneller betekent 81 seconden sneller in gecorrigeerde tijd. You do the math!

We want more!
Terugkijkend op deze wedstrijd ben ik erg enthousiast over deze joint venture. En tot nu toe heb ik ook alleen maar positieve geluiden gehoord van onze deelnemers. Na dit seizoen zullen we evalueren en overleggen. En wie weet krijgt dit een vervolg. Want wat mij betreft is dit voor herhaling vatbaar.

Crew wedstrijd 1: Rene, Rob, Floris
Uitslag wedstrijd 1: 11e vd 18
Crew wedstrijd 2: Rene, Hennie, Lodewijk, Floris

Uitslag wedstrijd 2: 7e vd 16