Team Fram

Winterslaap

2011-10-28T10:25:00.009+02:00

Afgelopen seizoen stond in het teken van formeren en leren. Naast de investeringen in de boot werd de grootste investering gemaakt in de mensen. Een goede crew die de boot aanvoelt, het zeiltrimmen als een tweede natuur heeft en ’s nachts droomt over spinnakeren is niet 1-2-3 gevonden. En als je ‘m al vind, is ze vaak niet elke week beschikbaar of wordt ze weggekaapt door grotere boten (waar ze dan uiteindelijk alleen maar in de zeereling mag hangen).

Niet bij Team Fram. Want daar ontstond deze zomer een hecht team dat aan elke wedstrijd met meer toewijding begon. En als de laatste wedstrijden een voorbode zijn voor volgend seizoen, mag de concurrentie zich gerust zorgen gaan maken. Wij zullen in elk geval lekker slapen deze winter.

Weltrusten!

Team Fram.

Voor de crew van 2011 en alle supporters die ons hebben gesteund en Fram sneller hebben doen varen; bedankt!

De laatste WAC was een feelgood film

2011-09-18T20:55:00.002+02:00

De voorbereidingen voor de laatste woensdagavondwedstrijd van het seizoen begonnen al vroeg die dag. ’s Ochtends kwam Aat Kool van Hagoort Sails langs om onze Genua 1 te bekijken. Wij vinden deze niet goed gesneden en vinden dat hij het zeil moet aanpassen. Om wat meer gewicht in de schaal te leggen, had Ben gevraagd of Wim Nierman bij dit gesprek aanwezig wilde zijn. En dan moet u weten dat ze om 08.30u hadden afgesproken bij Fram. Wim maakte er geen probleem van en had zelfs wat huiswerk gedaan. Onlangs heeft hij als gastschipper aan den lijve kunnen ondervinden waar het probleem ligt van onze grote genua. Aat kon mede hierdoor niet anders dan toegeven en hand in eigen boezem steken.

De voorspellingen
De hele week schreven de windsites over een lekkere wind uit westelijke richting. Zou mijn wens dan eindelijk uitkomen en zouden wij de westelijke baan krijgen met een lekker lang spinnakerrak en terugkruisen naar de finish? Helaas, op de dag zelf bleek de wind uit ZW-richting te komen. Jammer, maar het is niet anders.

Een goede start
We maakten ons klaar voor de laatste race. De voorspelling was vier bft met vlagen zes. Uit alle hoeken kregen we succes toegewenst. Wim drukte ons op het hart dat we deze keer ‘echt goed’ moesten starten. ‘Dan maar te vroeg over de lijn’ had hij gezegd. En hij heeft gelijk. Gelukkig was Paul, onze levende atoomklok mee. Hij zou ons naar de startlijn loodsen.

Oefenrondje
We waren als eerste buiten en konden gaan focussen op de windkracht en richting. De spinnaker lag klaar, maar het was aan de crew om groen licht te geven voor het gebruik ervan. Ik wilde na de wedstrijd van 10 augustus niet nog een keer iedereen in mijn enthousiasme meeslepen. Gelukkig wilde iedereen het grote geelblauwe zeildoek hijsen. In ons eerste proefrondje viel meteen op dat we de giek op het spinnakerrak over beide boegen konden zetten. Dat is gek? Zou het dan toch een westen wind zijn?

Disneyfilm
We varen naar het startschip, benieuwd naar de baan. ‘Baan 13’, leest Hennie. ‘Hé, dat is niet de ZW baan, maar ook niet de lange West baan?’, merk ik op. Ik sprint van de trap (drie treden) en ren naar de kaartentafel (1 stap) in de kajuit op zoek naar de kaart van Baan 13. Alles ligt door elkaar en de helft ligt op de grond. Tussen de wedstrijdreglementen, startnummers en andere kaarten vind ik de kaart van Baan 13. Al het geluid om mij heen lijkt te verstommen en een Disney-film begint af te spelen. Zo’n film waarin alles tegenzit en waar, op het einde, tóch alles goed komt. Het type film dat het rond kerst goed doet.

Baan 13
Baan 13 is de korte baan voor Westenwind; een dikke twee mijl spinnakeren en daarna anderhalve mijl terugkruisen. Eindelijk een normaal spinnakerrak en niet van die benauwde 0,6 mijls Optimistrakjes. Uitgerekend de laatste woensdagavond van het seizoen krijgen wij de baan die we al zolang wensten. Zoals ik al zei zitten we in een echte feelgood film. Alles leek nu te kloppen; een lekker windje, lange rakken, complete crew en een boot in concoursstaat.

Start
De start was fenomenaal, met dank aan Paul. Als eerste over de startlijn sturen we de boot naar de kruisboei, waarna het spinnakerrak kan beginnen. We gaan als zesde om de boei maar als onze spi staat zijn we niet meer te houden. We halen direct een aantal schepen in en vormen samen met de Job en de Spoom de kopgroep. De rest volgt ons op gepaste afstand. Zelfs de snelle J-80s blijven op afstand. En terecht, we varen lekker en zijn in ons element.

Terugkruisen
Bij de bovenboei nemen we geen enkel risico; we halen de spi niet op de boei naar binnen, maar enkele scheeplengtes ervoor. De wind rukt af en toe hard aan de mast en we willen niets verkloten. We draaien om de boei en het lange kruisrak naar de finish begint. De Job, Team Windrose, Spoom en Team Fram zijn nu in een hevige strijd verwikkeld. Ook al moet ik ver voor ze eindigen om eerste te worden, ik wil sowieso first over line!

Ramkoers
Meerdere keren lig ik met de Windrose en Job op ramkoers in het kruisrak. Als ik over bakboord vaar en de Windrose op ramkoers lijkt te liggen, maak ik een beginnersfout. Omdat ik voorrang heb, zoek ik de confrontatie op, maar ga te scherp varen en verlies snelheid. De Windrose gaat net voorlangs en Wim grijnst even achterom. Ik tack net iets later zodat ik aan zijn hoge kant zit en maan de crew om alles op alles te zetten om de Windrose nog voor de finish te passeren.

Finish
We lopen langzaam in op de Windrose, Job en Spoom, maar de finish komt met rasse schreden dichterbij en het lukt ons niet meer om ze te passeren. Wim stuurt de Windrose nog iets naar de hoge boei, waardoor ik wel onder hem door zou moeten, maar zover komt het niet. De laatste slag is tekort om ze nog in te halen.

Complimenten
We liggen nog niet vast in de box als Wim met uitgestoken hand ons complimenteert met deze goede race. Ook in het clubhuis krijgen we van alle kanten schouderklopjes over onze ‘epic’ wedstrijd. Sander Kreukniet complimenteert ons en twijfelt of we niet op handicap sneller zijn dan zijn Roxane. Ook Bert geeft ons alle eer. Ja, we zitten nog steeds in die feelgood film.

Dank
De laatste woensdagavondwedstrijd van 2011 was een prachtig slotakkoord. Een geweldige wedstrijd waarbij de ogenschijnlijke paradoxale woorden ‘hoopgevend’ en ‘toonaangevend’ nog na ebben. 2011 Was hét seizoen waarin we zouden investeren in een goede crew en – en passent - hopelijk een redelijk resultaat zouden neerzetten. Dat eerste is goed gelukt met grote dank aan Paul, Rene en Hennie, die vrijwel alle woensdagavonden reserveerden voor deze competitie. Deze harde kern heeft veel gegeven voor Team Fram en zich enorm ontwikkeld. Het is bijna niet voor te stellen dat Rene begin dit seizoen nog nooit had gezeild. En vrijwel de gehele crew nog nooit had gespinnakerd. In de feelgood film zou nu de klassieke muziek aanzwellen. De vele tips en helpende handen mogen dan ook niet ongenoemd blijven. Daarom dank ik met een ferme, virtuele handdruk Sander Kreukniet, Wim Nierman, Bert Piels, Hans Vaders en Lodewijk Cornelissen – voor hun bijdrage om Team Fram sneller en beter te doen varen. Ook de Vereniging, en in het bijzonder de Wedstrijdcie, verdient een pluim. Want ook zij hebben een rol gespeeld in deze feelgood film.

Crew: Paul, Hennie, Rene, Floris & Ben
Wind: 12-20 knopen (WZW)
Baan: 13
Finish: 8e (van de 14)

NB1. Wil je weten wie er in het algemeen klassement in de top drie zijn geëindigd? Klik dan hier

NB2. We hebben nog één race in het verschiet, de Hooikistrace 2011. Doordat ik dit verslag zo laat schrijf, is die inmiddels ook al gevaren, maar daarover later meer. Een ding kan ik verklappen, dit jaar gingen de palingrokers er niet met de prijzen vandoor!

NB3. Wil je een leuke feelgood Disneyfilm over zeilen zien? Kijk dan deze eens:

Twee wedstrijden met de wind van één

2011-08-31T23:13:00.000+02:00

Door de 24uurs zeilrace had ik geen gelegenheid om de wedstrijd van vorige week te beschrijven. We waren druk met de voorbereidingen en de race zelf. En dat terwijl ik met volle teugen heb genoten van deze windloze woensdagavond ervoor. Daarom toch nog een kort verslag.

Travel light
Paul belde vlak voor de wedstrijd af, een doodzonde, maar gelukkig had hij een goed excuus. En eigenlijk was het niet zo heel erg. De voorspelling was kansloos met zo’n 4-6 knopen wind en dan kun je maar beter licht reizen. Dus maakten Ben, Hennie en ik ons op voor een avondje stilzitten en tot ver achter de komma trimmen.

Kansloze missie
Na een goede start begonnen wij vol moed aan een kansloze missie. Iedereen is het er over eens, onze boot presteert gewoon heel slecht onder de 7 knopen wind. Hij is zwaar en log, komt moeilijk opgang en ligt al snel stil. Tel daar de verkeerd gesneden genua 1 bij op – die op de aanwindse koersen niet goed te trimmen is – en we hebben een verklaring waarom we juist in deze wedstrijden benedenmaats presteren. Gelukkig komt Aat Kool van Hagoort Sails a.s. woensdag hoogstpersoonlijk polshoogte nemen.

Spinnakeren
Ondanks deze wetenschap kozen wij ervoor om toch uit te varen. Niet veel later hezen we de spinnaker en gleden wij met grote grijnzen over het Gooimeer. De wedstrijd werd nog een echte strijd toen we op de spinakerrakken in duel gingen met de Gibsy.

De loef afsteken doe je zo
Terwijl we de Gibsy op de hielen zitten, dreigen we hem voorbij te lopen aan de lage kant. Dit heeft geen zin, dus zeg ik tegen Ben dat hij de boot over de Gibsy moet sturen. Hennie pikt het op en we gaan in ‘stealth mode’; geen verdachte bewegingen, niet kijken en fluisteren (Ja Wim, we hebben opgelet toen jij aan boord was). Ben stuurt langzaam omhoog, maar dit moet snel anders hebben ze ons door en gaan ze mee loefen. Ik neem het roer even over en stuur de boot snel omhoog, terwijl Hennie de loefschoot van de spinnaker viert. De Gibsy ziet het, maar het is te laat. We zijn al over hem heen. Een leuk partijtje loef afsteken is begonnen, waarbij de Gibsy nog wel even terug in de schoolbanken moet. Want het boekje met de wedstrijdregels hebben zij blijkbaar bij de kassa laten liggen. Uiteindelijk lukt het ons om de Gibsy, Atlantis, Vega, Vindö 32 en Etap achter ons te houden. Helaas staan ze allemaal, op één na, na handicap weer boven ons. The story of our lives.

De een-na-laatste wedstrijd
En dan nu het verslag van de afgelopen wedstrijd. In tegenstelling tot de vorige wedstrijd, waren we deze een-na-laatste wedstrijd met de voltallige harde kern. Rene was terug van vakantie en Paul was weer van de partij. Een volle bak. Iets te vol, als je het mij vraagt. Want met vijf man en minder dan vijf knopen wind, zit iemand (of zelfs twee iemanden) zonder taak. Maar ondanks de overcapaciteit besloten we ons best de doen om een goed resultaat neer te zetten.

Roerganger
Voor het eerst dit seizoen stond ik van start tot finish aan het roer. Erg fijn. Vanuit deze positie heb je weer een andere blik op het reilen en zeilen van de crew en voel je veel beter wat de boot doet.

Startschip is niet de startlijn
De start leek goed te gaan, met de nadruk op ‘leek’. Want enkele scheepslengtes voor het startschip zien we pas dat het startschip ver voor de startlijn ligt. Paul en ik kijken elkaar aan en beseffen het tegelijk. Shit, we moeten 60 meter verderop starten. Het is te laat, we liggen al meteen bij de start een-na-laatste.

Ongelukkig
De wind in combinatie met de baan is ook enigszins ongelukkig. Geen echte voordewindse spinnakerrakken. Als troost heb je dan ook redelijk makkelijke kruisrakken. We weten de Gibsy, Vindo 32 en Atlantis in te lopen. Op het een-na-laatste rak gaan we ze zelfs voorbij, maar vlak voor de finish zakt de wind helemaal in en zijn we nergens meer. Alleen de Marvelous en de Nessy liggen nog achter ons. Het zal wel weer een een-na-laatste plek worden.

After sail
Als we na afloop de wedstrijd bespreken valt er weinig te zeggen. We hebben goed gezeild, constant getrimd, sterke verhalen verteld over de afgelopen 24-uurs zeilrace (zie hier de trailer) en geen boeien overvaren of aangevaren. Rene was scherp en behoedde ons voor een blamage toen hij op tijd ontdekte dat Paul de spinnaker verkeerd had ingevouwen. Jammer dat Rene, net als de spinnaker, ietwat opvliegerig was (grapje Rene, moet kunnen toch).

Conclusie
Eigenlijk kun je, op wat wier na, alleen spreken van een slechte start. En met zo weinig wind en zulke korte rakken, maak je dat niet makkelijk meer goed. De logheid en diepe kiel werken nu tegen ons. De oplossing is simpel. Beter starten, een goed gesneden genua 1 en minder crew. Of gewoon naar Paul luisteren, die doodleuk zei: ‘Onder de 6 knopen moet je gewoon niet uitvaren.’ Altijd fijn, een stukje Amsterdamse nuchterheid aan boord.

Crew: Paul, Hennie, Rene, Floris & Ben
Wind: 4-6 knopen (NNW)
Baan: 15
Finish: 15e (van de 16)

Heerlijk avondje boeienronden

2011-08-18T13:30:00.008+02:00

Na de grensoverschrijdende wedstrijd van vorige week had ik mij voorgenomen het rustig te houden vanavond. Het doel was lekker zeilen en de boot heel houden. Xander, de schipper van de Gibsy, herinnerde mij daar op sarcastische wijze aan: “Ga je weer spinnakeren?” De sneer deed mij weinig, het hoort erbij. Bovendien; onze tijd komt wel, en sneller dan jij denkt!

De voorspelling
Ben is een weekendje zeilen op een andere Friendship en dus stapte Lodewijk weer eens aan boord. Samen met de harde kern Hennie en Paul begonnen wij aan een heerlijk avondje boeienronden. De voorspelling was zeer matig; zes knopen afnemend naar vier. Maar eenmaal buiten stond er een prima briesje. Ik schat 7 tot 8 knopen wind uit NNW richting. In ieder geval genoeg om de boot lekker richting de finish te kunnen trimmen.

Indringstart
De start was tumultueus. Na enkele oefenstarts kwamen wij hoog aan de wind op de bovenwindse startboei af. Deze boei werd gevormd door het startschip. Met zeil over bak en hoog aan de wind hebben we voorrang op iedereen. Gek genoeg zagen de schepen die hoger lagen (en dus een ruimere koers voeren) dat niet zo. Wilden ze nu met ze tienen tegelijk een indringstart maken?

Krap
We stevenden af op een zeer goede start, hoge kant van het veld en als eerste over de startlijn. Maar de Seven, Job en de Vrijheid gooiden roet in het eten en probeerde tussen ons het startschip te kruipen. En dan moet u weten dat daar slechts een halve meter ruimte was.

Voorrang hebben is iets anders dan voorrang krijgen
Ik wilde van geen wijken weten en hield stug mijn koers. Want meer voorrang dan dit, krijg je niet in de zeilsport. De andere boten moeten nu wijken en kunnen daardoor niet starten. Dit zou meteen een dikke winst voor ons opleveren; als eerste over de startlijn en meteen een aantal directe concurrenten achter je laten omdat zij opnieuw moeten starten. Een grijns op mijn gezicht. Helaas verdween deze ook weer even snel toen bleek dat zij ook van geen wijken wilden weten. Een aanvaring was aanstaande.

Contact
Gelukkig was de wind matig en viel iedereen stil doordat we in elkaars luwte zeilden, hierdoor tikte de Seven ons slechts zachtjes aan en konden we hem afhouden met de hand. Maar contact was er wel degelijk en er was ook geen voorrang gegeven. Dus strafrondjes varen of een DSQ’uutje accepteren!

Waar 2 honden vechten om 1 been…
De boten die onder aan de startlijn startten profiteerden van het geschipper aan de bovenkant. Bij de eerste boeironding lagen we dus weer eens op een achtste plek. Maar met een ware wind van zo’n 80 graden begonnen we aan een inhaalslag. Met Team Windrose in mijn nek hijgend, stuurde ik de boot ver naar de bovenkant van het veld opzoek naar vrije wind. Dat pakte goed uit. We hielden de Windrose achter ons en lagen binnen no time vijfde.

Paul houdt nauwlettend de achteropkomers in de gaten. En dat gaat beter met mooie handschoenen. Toch Paul?

Probleemkindje
Na het ronden van de benedenwindse boei begon het kruisrak. De Clara stoof er vandoor en ook de Gibsy liep van ons weg. Hoewel we de boot tot in de perfectie probeerden te trimmen, bleef de genua 1 ons probleemkindje. Wanneer komt Aat Kool nou eens terug van vakantie? Dat ding moet vervangen worden door een goed gesneden gen 1!

Ouderwets lekker spinnakeren
We maken het wel weer goed op het spinnakerrak. Door de afwezigheid van Rene was ik weer eens voordekker. En met een gerepareerde spi, een nieuwe schoot aan bakboord en nieuwe snapshackles op kosten van George Kniest (waarvoor dank), stond niets ons in de weg om weer eens lekker te spinnakeren. Waarvan akte.

De leerling en de meester
We liepen de Clara en de Gibsy weer voorbij maar moesten lijdzaam toekijken hoe zij uitliepen op het kruisrak. Voor het tweede spinnakerrak rondden we de boei vrijwel tegelijk met Team Windrose. Bert (de eigenaar van Team Windrose) heeft ons vorig jaar de fijne kneepjes van het spinnakeren geleerd. En dit was een mooi moment om te laten zien dat we hebben opgelet. Na de gijp zette ik zo snel als ik kon de boom, loefschoot erdoor, neerhouder eraan, tas open en hijsen. En ja, onze spi stond eerder dan die van de meester.

Finish
De laatste twee rakken naar de finish voer Windrose nog steeds in ons kielzog. En scherp aan-de-wind, zoals eerder beschreven, kunnen we niet optimaal de genua trimmen. Gelukkig was het laatste rak niet hoog-aan-de-wind maar gewoon… eh.. aan-de-wind. Met Paul aan het roer en Lodewijk en Hennie aan de schoten werden de zeilen tot op de millimeter nauwkeurig getrimd. En het hielp, want de voorsprong op Team Windrose wisten we uit te breiden van enkele scheepslengtes tot tientallen meters.

After Sail
Ik was zeer enthousiast over de wedstrijd. Vooral omdat we lekker gezeild hadden. We begrepen elkaar en alles liep lekker aan boord. En dat er geen schade aan de boot is, is natuurlijk ook wel eens lekker. Natuurlijk zijn er ook na zo’n wedstrijd verbeterpunten. Tactisch gezien hebben we wat steekjes laten vallen, met name bij de benedenwindse boei. Maar ook daar hebben we weer van geleerd.

Protest
Terug naar het clubhuis voor de uitslag. Ik twijfel of ik protest moet maken over de start. Ondanks dat ik in mijn recht sta, diskwalificeer ik naar alle waarschijnlijkheid alleen de Seven, met een beetje geluk de Vrijheid. De Job pleit zichzelf waarschijnlijk vrij doordat deze (ook) door de Seven werd geraakt een daardoor stuurloos werd. Ik besluit er geen punt van te maken omdat we er niets mee opschieten. De Seven is immers toch na ons gefinished. Bij de bar spreek ik nog even de crew van de Morning Cloud aan die ons geen voorrang gaf op het eerste rak. Hier hadden we natuurlijk ook moeilijk over kunnen doen, maar het heeft ons te weinig hinder opgeleverd en het moet wel gezellig blijven. Voor je het weet ben je een tweede Gibsy ;-)

Crew: Paul, Hennie, Floris & Lodewijk
Wind: 4-8 knopen (NNW)
Baan: 15
Finish: 11e (van de 13)

Grenzen verkennen

2011-08-14T20:56:00.000+02:00

Hoewel ik een bepaalde eindnotering in het klassement voor ogen heb, staat dit seizoen vooral in het teken van het vormen van een goede crew, het leren spinnakeren en betere tactiek. En in die leercurve gaat er wel eens wat mis. We komen onze grenzen tegen en soms die van de boot.

Start
Afgelopen wedstrijd hebben we op alle fronten de grenzen gezien. Zowel van de crew als het materiaal. De voorspelling was 15 knopen wind met uitschieters naar 24 knopen. Vlagerig dus. Onze start was goed. We kozen ervoor om niet aan de hoge kant te starten want die lag in de luwte. De lage kant was riskant ivm met verstoorde wind. U raadt het al, wij namen de gulden middenweg en gingen als derde schip over de startlijn.

Nog even spinnakeren
Op het tweede rak konden we de spinaker hijsen, maar we keken het nog even aan. We hebben immers vlagen van zes beaufort in de doeken. Maar een paar honderd meter voor de boei lopen we niet meer hard en besluit ik dat we de spinnaker moeten hijsen. Hoewel het niet helemaal vlekkeloos verloopt, was hier nog geen vuiltje aan de lucht. Op de downwind rakken zou het pas echt spannend worden.

Wilde stier
We halen de spi naar binnen en varen vanaf de 47 naar de D-boei. Dit rak is nog geen halve mijl lang en het lukt ons niet om de boot spinnakerklaar te hebben voor de bovenwindse boei. Hoewel er twijfel aan boord is of we de spi moeten hijsen vind ik dat we nog lang niet onze maximale snelheid lopen. Het log geeft 5 knopen aan, daar kan zeker nog een knoop bij. Dus hijsen we de spi. Het lichtweerzeil demonstreert en is bijna niet te temmen. Als een wilde stier trekt hij aan de mast. Tot overmaat van ramp hebben we ook een zandloper. We kunnen niets anders dan de spi weer binnenhalen. Bij het binnenhalen trekt onze voordekker de nieuwe snapshackle kapot. Ik hoor ze bij Kniest nog zeggen; ‘nee we hebben nog nooit klachten gehad over deze snapsluitingen’. Dit grapje heeft ons een aantal posities gekost. Maar we laten ons niet kennen.

Zandloper
We halen de spi binnen en ik doek deze benedendeks op. Daarna repareer ik direct de spischoot en pak onze reserve snapshackle. Met een paalsteekje aan de schoot en we’re good to go. Op het tweede downwindrak zijn we op tijd klaar voor de spi. Nu zal alles goed gaan. We checken alles twee keer, trekken het onderlijk goed uit elkaar zodat er geen zandloper kan ontstaan en hijsen snel de spi. Maar inmiddels is de wind toegenomen. We hebben vijf bft met uitschieters naar een kleine zeven in de rug. Als de spi eenmaal wind vangt laat ‘ie dat weten ook!

Geen controle
We varen pal voor de wind en we beginnen te rollen. Hier komt de theoretische kennis van pas, maar schiet de praktijk te kort. Omdat de boot zo hard rolt bestaat de kans op een Chinese gijp. Dat is het laatste wat ik wil. Ik roep dat we moeten oploeven. Hierdoor voorkomen we dat we blijven rollen (heen en weer slingeren). Echter ontstaat er een misverstand, Ben wil naar de boei sturen en ik wil de boot onder controle houden. Dit kan niet tegelijk, dus moeten we eerst een stuk van de boei afsturen om de boot te bedwingen. Als Ben de boot oploeft spuit Fram vooruit. Het log schiet omhoog en telt 7,4 knopen. Ik verbaas me dat het slechts 7,4 knopen is. Maar daar is niet veel tijd voor. De spi moet naar beneden zodat we weer naar de boei kunnen varen. Maar dan slaat het noodlot toe.

Laten gaan
Op onverklaarbare wijze is de loefschoot uit de boom gesprongen en vliegert de spinnaker voor ons uit. De spi trekt ons plat en ik zeg tegen Ben dat hij achter de spi aan moet varen. Dit is de enige manier om die 60m2 in de luwte van ons grootzeil te krijgen en ‘m naar binnen te halen. Maar het lukt niet. De wind is te hard en de spinnaker heeft het teveel naar zijn zin. Ik besluit de loefschoot te laten gaan en de spinnaker aan de lij schoot naar binnen te trekken.

Een leuk beeld (voor de tegenstanders)
Waarschijnlijk tot genoegen van onze tegenstanders zien ook wij hoe de spinnaker spastisch op 10 meter hoogte klappert. De 17 meter lange loefschoot klappert zo hard dat de reserve snapshackle openslaat en zichzelf bevrijdt van de ongecontroleerde bewegingen van de spi. De schoot valt met een sierlijke beweging in het Gooimeer. Het lijken wel slow motion beelden.

Het einde is nog niet in zicht
Intussen probeert Hennie de lijschoot naar binnen te halen, maar het lukt niet. Ik vier de val nog iets, maar de spi gaat alleen maar verder voor ons uit klapperen. Dan raakt hij het water en moeten we nog oppassen dat we er niet overheen varen. Ben reageert adequaat en stuurt de boot er langs. Het klapperen is verminderd, maar een nieuw probleem doet zich voor.

Een echt probleem
De spinnaker vult zich razend snel met zo’n 20.000 liter water en legt de boot stil. Hennie, veruit de sterkste man van de competitie in Naarden, geeft aan dat hij het niet meer houdt. Nu hebben we echt een probleem! Feike springt bij en ik trek het grootzeil aan, opdat deze minder wind vangt. Dan vier ik de spival helemaal. Er ontstaat wat verlichting en we krijgen de spinnaker eindelijk aan boord. We gooien ‘m in de kajuit en moeten nu kruisen om de benedenwindse boei nog te halen.

Finish
Inmiddels hebben we twee snapshackles verspilt, één spi schoot en één spinnaker. Geen slechte score in een hoe-sloop-ik-mijn-boot-race, maar we we zeilen in de WAC! Nu de spinnaker uitgeteld ligt na te hijgen op de kajuitvloer kunnen we de race verder uitvaren. De voordekker geeft aan dat hij geen levende fok uithouder wil zijn, dus neem ik de taak van hem over. We zeilen de wedstrijd goed uit en halen de finish op nog geen halve meter. Mede hierdoor zetten we nog een redelijk resultaat neer en houden we nog steeds twee schepen achter ons.

Een wijzend vingertje
Ik geef niet snel iemand de schuld van een fout aan boord. Vooral omdat die persoon daar niet mee geholpen is en hij het vaak zelf al weet. Maar dit keer kan ik er niet omheen. Er is een grote fout gemaakt. Een inschattingsfout. Het wijzende vingertje is aan mijzelf gericht. Ik ben verantwoordelijk. In mijn enthousiasme wilde ik de rompsnelheid halen. Ik dacht dat de crew er klaar voor was om met dit weer de spinnaker te hijsen. Ik wilde aanvallen omdat we achter lagen, maar werd verrast door de harde vlagen.

Het was een optelsom van inschattingsfouten met het gevolg dat we een potentiële top 3 plek hebben verspild. Want deze condities zijn optimaal voor Fram.

After sail
In de after sail bespreken we deze bizarre (wed)strijd. Ik geef toe dat ik het verkeerd heb ingeschat, dat ik dacht dat we het wel zouden rooien. Ik ben ervoor om de grenzen van de boot en crew op te zoeken, maar dat kost ook geld en posities. En dit keer hebben we de grens niet opgezocht, maar gepasseerd. Met hoge snelheid overschreden wij ons eigen kunnen. Jammer genoeg zijn er geen videobeelden van, maar het zag er ongeveer zo uit:

Tel er maar een dikke knoop bij op!
De volgende dag breng ik de spinaker weg naar de zeilmaker en ga ik voor het eerst dit jaar een weekendje toerzeilen met Violet. Als we zaterdag een stukje motoren valt me op dat de motor op volle kracht net iets meer dan vijf knopen loopt. En dat is te weinig. Ik check de GPS die 1,3 knoop meer aangeeft. Er gaat opeens een lampje branden. Ik heb mijn inschattingen in de laatste wedstrijd gebaseerd op een log dat niet gekalibreerd was. Ik dacht dat we niet de rompsnelheid haalden, maar we zaten daar wel degelijk tegenaan. Met een paar bliepjes stel ik het log bij. Ik kijk er nog eens naar en maak het rekensommetje; 7,4 knoop + 1,3, en bedenk dat we een nieuw snelheidsrecord hebben gevaren.

Crew: Feike, Rene, Hennie, Floris & Ben
Wind: 15-28 knopen (ZW)
Baan: 12
Finish: 8e (van de 12)

Een gastschipper aan de helmstok en een protest aan de broek

2011-08-08T17:20:00.008+02:00

Eindelijk kwam een lang gekoesterde wens uit, namelijk een goede gastschipper bij weinig wind. Onlangs hadden we Sander als gastschipper met veel wind. Maar juist met weinig wind hebben we moeite om een goede prestatie neer te zetten. En hoewel de wind met gemiddeld 6 knopen uiteindelijk nog redelijk was, was het matig genoeg om mijn wens in vervulling te laten gaan.

Weinig wind is weinig winst
Sinds we meedoen aan de Woensdag Avondcompetitie van de R&ZV Naarden presteren we beroerd bij weinig wind. En met weinig wind bedoel ik 6 knopen of minder. Natuurlijk schuiven we graag de schuld af op de boot en de handicap, maar ergens knaagt een geweten dat mij influistert dat een goede schipper de boot wel vlot naar de finish kan varen. Dit was het moment om te zien of dat zo is.

De voorzitter zit achter
We hadden de eer om Wim Nierman, de voorzitter van onze vereniging, op onze boot te verwelkomen. Als je voorzitter bent van een zeilvereniging spreekt het voor zich dat je een zeilfanaat bent. En dat Wim een goede zeiler is, bewijst hij wekelijks als schipper van Team Windrose. Waarom zeilt hij niet op zijn eigen schip mee, hoor ik u vragen? Dat ligt eenvoudig. Wim heeft een prachtige Dehler 36 Judel & Vrolijk design die niet onder de Hollandse brug door kan. Hetgeen zijn clubliefde voor de vereniging alleen maar onderstreept. Want terwijl zijn eigen boot in Lelystad ligt, staat hij toch altijd klaar voor de vereniging, zo’n dikke 40 kilometer zuidelijker.

Start
Genoeg over Wim, tijd voor de wedstrijd. De start was netjes, hoewel onze gastschipper zich iets vergiste in de logheid van Fram. Onze boot accelereert niet makkelijk bij weinig wind. Anders gezegd, een zuchtje wind doet Fram niet zoveel. Eén of twee schepen zijn te vroeg gestart, maar dit wordt niet gezien door het startschip. We maken er geen punt van, hoewel na de wedstrijd zou blijken, dat we dit beter wel hadden kunnen doen.

Genua Genu-nee
Op het tweede rak ging direct de spi erop. Alles liep soepel. Een mooi moment was de loefactie onder spi met de Morning Cloud die ons langzaam inliep. Helaas kwam niet veel later op het kruisrak een oud pijnpunt aan het licht; de genua 1. Een prachtig doek dat nog geen twee seizoenen oud is, maar nooit goed getrimd kan worden. Simpelweg omdat de maten niet kloppen. En hoewel we ‘m al bij hebben laten snijden, bleek deze avond opnieuw dat we het achterlijk niet dicht kunnen trekken en niet zo scherp kunnen varen als de concurrentie. Maar noch de crew, noch onze stuurman liet zich uit het veld slaan. En het lukt ons om de Morning Cloud, de Seven en de Gibsy voor te blijven.

Het groene monster
Vlak voor de bovenwindse boei maakt Rene zich onsterfelijk (voor deze wedstrijd dan). Als een havik tuurt onze voordekker over het wateroppervlak, op zoek naar de grote spelbederver van het Gooimeer. Bij de bovenboei aankomende kijkt hij de vijand van de competitie recht in de ogen en waarschuwt hij ons voor wier. We tacken meteen en omzeilen het groene monster op enkele meters.

Voordek voor gevorderden
Op het spinakerrak naar de benedenwindse boei komt er een stukje hogere voordekkunsten; een gijp en direct daarna de spi naar beneden, boei ronden, oploeven en overstag. En natuurlijk willen we de spi zo lang mogelijk laten staan en de boom zo vroeg mogelijk weg hebben. Ik besluit Rene even te helpen op het voordek. Hij weet immers niet hoe hij moet gijpen met de spinaker. En de nieuwe spinakerkop maakt het er allemaal niet makkelijker op (wat een onding). Het verloopt vlekkeloos en we halen het maximale uit de spinaker, boot en crew.

Finish
We houden de Morning Cloud net niet achter ons. Gelukkig varen de Seven en de Gibsy ver in ons kielzog. Door een header vlak voor de finish moeten we nog een keer overstag. We finishen ruim voor de Seven en de Gibsy en sturen de boot naar de box. Wim kijkt alvast hoe de genua moet worden aangepast om ook hoog aan de wind te kunnen zeilen. Maar concludeert dat dit alleen is op te lossen met een bezoekje aan de zeilmaker.

Er wordt gepraat
En passant maakt hij nog een compliment. Hij vertelt dat hij ‘wel eens wat hoort’, maar ons helemaal niet gek vindt zeilen. Ik vind het leuk om te horen dat onze zeilkunsten worden onderstreept, maar jammer dat er toch wel eens wat ‘gepraat’ wordt. Wim beaamt dat onze boot een typische zwaar weer zeiler is. Bij weinig wind komt hij gewoon laat op gang. En als je grote genua dan ook niet optimaal werkt, is een wedstrijd gauw verloren.

After sail
De borrel na de wedstrijd is gezellig als vanouds. Ik verontschuldig me nog dat we geen champagne aan boord hebben, zoals Team Windrose, maar Wim wuift mijn excuses weg. Team Fram heeft zo zijn eigen tradities, herinnert hij mij. En dat is waar ook. ‘Hier Wim, een Schippersbitter! Proost!’

Protest
Als we in het clubhuis komen voor de uitslag staan er meer mensen in de protestkamer dan bij de bar. Wanneer ik hoor dat Team Fram beticht wordt van het niet ronden van de laatste boei, stroop ik mijn mouwen vast op.

Gibsy vs Fram
Natuurlijk hebben wij die boei wel gerond! En ik ben benieuwd wie het lef heeft om ons, Team Fram - vijf volwassen mannen tussen de 85 en 115 kilo variërend van 1.86 tot een dikke twee meter – durft te beschuldigen van vals spelen. Het blijkt de Gibsy, onze oude zelfbenoemde aartsrivaal. We zien 'm vooral als 'rivaal' omdat wij een mooie tegenstander in de Gibsy zien. Want ook al wil ik Dick Koopmans niet beledigen door te zeggen dat de Gib’Sea op een Friendship lijkt, in onze Woensdagavond wedstrijdjes zijn we wel degelijk aan elkaar gewaagd.

Te vroeg gestart
Terug naar de protestkamer. In één zin had ik het bewijs geformuleerd dat wij wel degelijk de boei hebben gerond (‘vraag maar aan de Morning Cloud’) en met één wuivende beweging was het protest van tafel geveegd. Wat ik extra jammer vind is dat ik niet geprotesteerd heb tegen hun te vroege start. Het had hun een DSQ’uutje kunnen opleveren, maar zo zitten wij niet in elkaar. Om ze toch nog even op stang te jagen zeg ik in de overvolle protestkamer: ‘ik zal maar niks meer zeggen over jullie te vroege start’. Ze lachen verontschuldigend en verraden zichzelf als een van de heren zegt dat het slechts om luttele seconden ging.

Conclusie
De vijftiende wedstrijd was enerverend. Mijn wens van een goede schipper met weinig wind kwam uit, de verbeterpunten in de boot kwamen aan het licht en het protest van de Gibsy gaf een extra dimensie aan de avond. Maar begrijp me niet verkeerd, we kunnen nog steeds door een deur, of - om in zeiltermen te spreken - om één boei. Alleen zitten wij dan aan de binnenkant en moeten zij wel ruimte geven. Anders zien we elkaar gewoon weer in de protestkamer.

Crew: Wim, Rene, Hennie, Floris & Ben
Wind: 4-6 knopen (NW)
Baan: 15
Finish: 5e (van de 6)

Niet willen missen

2011-08-01T19:58:00.002+02:00

Woensdagochtend belt Ben mij om te vragen of we wel moeten gaan. Geen wind, wel regen is de voorspelling. Vrij kansloos. En met natte zeilen na zo’n wedstrijd komt het op Ben aan om dan ergens in de dagen erna deze droog te zeilen. Hoewel ik eigenlijk altijd wil gaan, besluit ik met Ben dat het beter is om een avondje over te slaan.

Stemmetje in mijn hoofd
Als de telefoonverbinding is verbroken, begint het; een knagend gevoel, onrust in mijn lijf gevolgd en ik ben acuut chagrijnig. Ik twijfel of dit wel de goede beslissing is. Vanuit mijn huis kijk ik op een van de uitlopers van het IJmeer en ik zie toch echt kleine golfjes op het water. Als ik Hennie’s Facebook lees, zie ik dat hij ergens anders probeert op te stappen. Gelijk heeft hij. Ik speel ook nog even met dezelfde gedachte, ‘maar dan kunnen we net zo goed wel gaan’, zegt een stemmetje in mijn hoofd.

Mooie zeildag
Als het einde van de middag nadert en de zon zich laat zien, rijd ik langs de zuidkant van het Markermeer. Ik zie hoe de vlaggen bij Blijburg enthousiast de wind verwelkomen terwijl witte zeilen zich aftekenen aan de horizon. Sta ik nu op het punt om een van de mooiste zeildagen aan mij voorbij te laten gaan?

Even de crew bellen
Natuurlijk kan ik dit niet over mijn zeilershart verkrijgen. Ik bel direct Hennie. Heb je al een andere boot gevonden? (…) Mooi! Wil en kun je vanavond nog zeilen? (…) Mooi! Nu zijn we al met z’n tweeën en kunnen we meedoen. Ik vermoed dat Ben sowieso mee kan. En vraag of hij er ook om half zeven kan zijn. Geen probleem. Paul is helaas ziek. Jammer, maar gelukkig hebben we nog Rene, onze eersterangs voordekker, hij kan en zet direct koers naar Naarden.

De aanval
Hoewel we de start goed proberen te timen, zijn we weer te laat. Door de te vroege start van de Gibsy en de Vega, en de harde aanvaring tussen Clara en Windrose pakken we wat plekken. Als de wind op het derde rak half inkomt, besluiten we de spi erop te gooien. We liggen achter en moeten aanvallen. Maar we krijgen ‘m niet snel genoeg onder controle en het rak is kort. Nu liggen we nog verder achter.

Gezwinde spoed
De rest van de wedstrijd verloopt redelijk maar het lukt ons niet meer om in te lopen. Het laatste rak naar de finish proberen we nog te reachen met de spi. Nu gaat alles mis. Doordat de tas aan de verkeerde kant staat, is er stress. We willen de spi zo snel mogelijk in de lucht hebben, maar gezwinde spoed is zelden goed. Ook deze keer.

Hefboomwerking
De tas zetten we snel aan lij, de boom zetten we uit, schoot erdoor en we hijsen al. Ik heb de schoothoek aan loef nog niet tot de boom doorgetrokken en de neerhouder is ook nog niet aangeslagen. ‘Nog niet hijsen’, wil ik zeggen, maar het is al te laat. De spi staat al en de boom kruipt omhoog. Tot overmaat van ramp zit er nu ook een zandloper in. We lopen te klooien en dan zegt onze spiboom dat ie het genoeg vindt zo. Er valt iets op het dek. Altijd onheilspellend. Het blijkt een deel van de kop van de spi boom. Terwijl de spinaker de boom omhoog trekt onstaat er een hefboomwerking op het beslag bij het boomoog. Het is over.

Samenvatting
Ondanks een matige race en wat schade hadden we ‘m niet willen missen. Vrijwel de hele race heeft de camera op de hekstoel meegekeken. Een kleine samenvatting zie je hier.

Crew: Rene, Hennie, Floris & Ben
Wind: 4-6 knopen (NNO)
Baan: 1
Finish: 11e (van de 12)

Niet teveel woorden aan vuil maken

2011-07-22T14:32:00.006+02:00

De dertiende wedstrijd was een troosteloze wedstrijd. Dat kan ik vast verklappen. Om die reden wil ik het ook kort houden.
Hoewel de wind zich nog even bij het startschip meldde, was hij na de tweede boei spoorloos verdwenen.

Theoretische start
De start was briljant in theorie, maar iets minder briljant in de uitvoering. Wij lagen als een van de weinigen over stuur bij de hoge boei, terwijl iedereen over bak van de lijboei aan kwam, parallel aan de startlijn. Gevaarlijk, maar we zouden op tijd weg zijn voor het peloton voorrang op ons zou kunnen afdwingen. Niet dus. Jammer genoeg schatte wij de afstand tot de lijn verkeerd in, waardoor we net niet voor het aankomende veld weg waren.

‘Elk voordeel heb z’n nadeel’
Door de matige start lagen we al vrij snel achteraan. Maar niet voor lang. Na de eerste boeironding konden we de spi er opgooien. Doordat we achter lagen, hadden we nu vrij wind en liepen we weer ouderwets hard onder spi. Terwijl we de concurrentie links en rechts inhaalden, verzuimden we en passent de hoge kant en de vrije wind op te zoeken. En voor we het wisten lagen we in de luwte van de kopgroep te dobberen. Toen we ook nog vier boten ruimte bij de boei moesten geven, wisten we dat het een lange avond ging worden.

Waterskiën
Het was een prachtige avond op het Gooimeer, maar niet om te zeilen. Dit is het ultieme weer om even achter je speedboot te hangen met twee ski’s onder je voeten. Tenminste dat deden wij vroeger altijd. En dan te bedenken dat in het botenhuis van de jachthaven enkele Riva’s liggen vastgeketend. De enige speedboot die ik echt mooi vind. Zien die ooit het daglicht of zijn ze in beslag genomen door de fiscus?

Aquarel
Het enige waar we van kunnen genieten zijn de gesprekken en de prachtige avond. Het Gooimeer ligt er schilderachtig bij en lijkt wel een aquarel van zo’n Gooische huisvrouw die zo nodig ‘iets creatiefs’ moet doen in de menopauze. De spinakers hangen als treurwilgen aan het val en het log verandert slechts achter de komma. Ik had mijn Nikon moeten meenemen. Dan had ik nog iets te doen aan boord.

Uitzingen
We zingen de wedstrijd uit, maar niet van harte. We zijn niet goed in dit soort wedstrijden. Ondanks dat we ons best doen. We hebben zelfs voor dit soort wedstrijden een extra dunne spischoot aangeschaft ter vervanging van de lijschoot. Laag blijven, lage kant zitten, stilzitten, bolle zijlen, windzoeken, wierwacht – we blijven strijden tot de streep, maar het mag niet baten.

Finish
De Nessy bespaart ons de vernedering van een laatste plaats. Deze boot redt het niet om voor 22.00u te finishen. In de haven gaat het gesprek nog over de vorige wedstrijd maar niet over de dertiende wedstrijd. Nee, besluiten we, laten we het daar maar niet meer over hebben.

Crew: Rene, Paul, Hennie, Floris & Ben
Wind: 3-4 knopen (NW)
Baan: 15
Finish: 9e (van de 10)

‘Dit kon wel eens een legendarische wedstrijd worden’

2011-07-18T10:25:00.007+02:00

De voorspellingen waren onstuimig. Nee, dat zeg ik verkeerd, de voorspellingen waren redelijk duidelijk, maar voorspellen onstuimig weer. Een dikke vier beaufort met uitschieters naar zes. Dat wordt in de zeereling hangen, misschien een rif en het is nog maar de vraag of we kunnen spinakeren. De crew heb ik al snel compleet, sterker nog voor het eerst dit seizoen moesten we mensen teleurstellen. Rene werd afgebeld en mocht een avondje ‘Help mijn man is klusser’ kijken. Maar toen Hennie afbelde werd het voor Suzanne, de vrouw van Rene, een avondje ‘Help mijn man is voordekker’.

Even voorstellen
Hennie zal ervan gebaald hebben want niet alleen het weer was interessant, de ingevlogen schipper was minstens zo interessant. De heer Kreukniet zou deze wedstrijd het roer overnemen van Ben. Sander, zoals velen hem noemen, behoeft voor de verenigingsleden geen introductie. Deze man, beter bekend als de nestor van de vereniging (ondanks dat hij inmiddels het voorzitterschap heeft overgedragen aan de heer Nierman) zeilt al jaren met zijn Elan mee in de clubwedstrijden. En niet onverdienstelijk. Met meerdere podiumplaatsen op zijn naam en een verleden als Admirals Cupper verwelkomen we hem natuurlijk graag aan boord van Team Fram. Wat het nog interessanter maakte is dat Sander in het verleden ook een Friendship 28 heeft gevaren. Hij is dus bekend met ons schip. Goed, genoeg introductie.

Voorbereiding
De voorbereiding loopt rommelig. Ik loop de verstaging na en span het voor en achterstag. We slaan de spischoten aan, maken de boom gereed en hijsen de genua 2. Ik wil zo snel mogelijk naar buiten om het weer te zien. Als Sander aan boord stapt, gaan we weg. Rene spreekt zijn vermoeden uit en zegt dat het wel eens een legendarische wedstrijd zou kunnen worden. Zijn woorden klinken nog na als er een krakend geluid klinkt aan stuurboord. De spinakerschoot was aangeslagen en bij het uitvaren is de landvast (die aan de paal blijft) om de schoot heen geslagen. De landvast trekt aan de schoot terwijl onze dikke vaanstandschroef aan de andere kant trekt. Ik zie het en wil in actie komen, maar het is al te laat. De snapsluiting begeeft het en met een knal schiet de schoot in het water. ‘Motor in vrij’ roep ik direct. Een spischoot in je schroef is het laatste dat je wilt.

Chaos
De snapsluiting is verbogen en afgeschreven. Ik heb geen reserve aan boord dus kunnen we niet spinakeren. Maar dan blijkt de spival ook een snapsluiting te hebben. We zetten ‘m over en doen daar een andere haak aan. Dit kleine akkefietje doorbreekt de routine en de voorbereiding wordt chaotisch.

Rammelende pannen
Eenmaal buiten zien we hoe de wind onze concurrenten plat drukt. Als de vijf beaufort onze zeilen pakt hoor ik de pannen gezamenlijk heil zoeken aan de lijkant van de kombuis. Ik twijfel en overweeg een rif te zetten, maar Sander is dit keer schipper en dus laat ik de keuze aan hem over. Het wordt geen rif. Ik ben benieuwd.

Tas overboord
Met Sander aan het roer en Ben en Paul aan de lieren zijn Rene en ik verantwoordelijk voor het voordek. Maar al snel blijkt dat het te hard waait voor de spi en onze taak in het water valt. Overigens lag niet veel later de spitas in het water. Bungelend aan de zeereling verliezen we bijna onze mooie Blue Performance spinnakertas met inhoud. Terwijl Sander de boot strak aan de wind stuurt, probeert Rene de tas binnen te halen aan de lijzijde die bijna onderwater staat. Het levert een spectaculair beeld op dat onlosmakelijk is verbonden met de actieve taak van onze voordekker.

De start
De start is bij ons altijd een uitdaging. We worden er beter in, maar zijn nog niet goed. Ik houd onze gastschipper nauwlettend in de gaten als hij achter het startschip vaart en weer oploeft voor de startlijn. Hij doet dit twee keer en bij de tweede keer klinkt ook het startsein. We zijn als eerste over de streep en varen hoog naar de eerste boei. De start vond ik redelijk briljant. Maar ook irritant, want Sander vaart ‘m gewoon op gevoel en inschattingsvermogen. Vooral dat inschattingsvermogen heeft bij ons nog niet de volle wasdom bereikt.

Op naar de kop
De wedstrijd is meteen een race. Wij liggen voor en moeten onze koppositie verdedigen maar al snel haalt de Noorse Folksboot ons in. Dat rare schip zeilt onder alle omstandigheden goed en heeft toch een handicap van 106? Gelukkig halen we ‘m op het tweede, ruimwindse rak in. Zonder spi, dat wel, we nemen geen risico.

Noodlot
De benedenwindse boei ronden we als eerste en we zetten direct koers naar de A-boei. Als we net lekker op één oor liggen slaat het noodlot toe. Met een klap komt het hele grootzeil naar beneden. De val is oud en het verbaast me eigenlijk niets dat deze gebroken is. Maar als ik naar de valhoek kijk, zie ik tot mijn grote verbazing dat de kunststof plaat die ter versteviging aan beide kanten van de top van het zeil is gepopnageld, kapot is getrokken en de val hoog boven in de mast zit. Dit moet niet kunnen, òf je val knapt òf je sluiting breekt òf je zeil scheurt, maar deze plaat blijft altijd heel! Niet dus. Gelukkig is een deel van de plaat nog intact met daarin een tweede (reserve) oog. En gelukkig heb ik ooit eens geluisterd naar mijn vader en een goede kraanlijn aangeschaft die, zo zei hij, in geval van nood ook als grootzeilval kan dienen. Dit was een geval van nood. We lagen vooraan en waren bezig met een legendarische wedstrijd. Terwijl we op de genua doorvaren hebben we binnen anderhalve minuut het grootzeil weer omhoog en zitten we weer volop in de race.

Niet achterlijker dan dwars
Opvallend op de kruisrakken is dat Sander de boeien niet of nauwelijks overzeild. Een kleine kanttekening daarbij is dat Fram sowieso iets hoger loopt nu de verstaging is aangedraaid. Maar desaltniettemin verbaasden het ons allen hoe Sander met de boei op 9 uur door de wind draaide. Hier pakten we tientallen meters op de rest, die een stuk verder doorvoer.

Team Gifbeker
Op het downwindrak zette we weer de fok te loevert en liepen we nog aardig hard. De Noorse Folksboot en het Waarschip ¼ tonner bleven op gepaste afstand. Uiteindelijk passeerden we de achterligger van onze klasse. Het zou niet de laatste boot zijn die we een hele ronde inhaalden. Sander die - mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen - een haat-liefdeverhouding heeft met Bert, zette alles op alles om ook de Windrose een ronde te dubbelen. Het lukte ons bijna, maar uiteindelijk was de baan net een rondje te kort om ze echt voorbij te varen. Terwijl we met een straatlengte voorsprong op de rest van het veld over de finishlijn stuiven zie ik hoe de Windrose met een gescheurd fok de bovenwindseboei rond en nog een hele ronde moet varen voordat ze mogen finishen. Die gifbeker van vorige week was duidelijk nog niet leeg.

Finish
Ik noteer onze finishtijd en time de finishtijden van de nummer twee en drie. Na drieënhalve minuut komt de nummer twee pas over de finish. We zetten koers naar de haven. Bij het aftuigen moeten we het grootzeil eraf halen, deze moet terug naar de zeilmaker. We duimen dat hij voor de wedstrijd van volgende week klaar is.

After Sail
Intussen is het nog steeds hondenweer. Voor het eerst dit seizoen wordt de after sail in de kajuit gehouden. Gezellig. Knus ja, dat is het. We drinken onze Schippersbitter en evalueren de wedstrijd. Maar al snel komen de betere anekdotes en zeemansverhalen ter tafel. Het is gezellig, de ramen zijn beslagen en de regen tikt onophoudelijk op het kajuitdak. We nemen nog een Schipperbitter en vergeten bijna naar de uitslag te gaan.

Uitslag
Bij binnenkomst horen we nog net hoe we zijn geëindigd. Helaas deden er maar weinig schepen mee (acht), maar dat maakt voor de punten niet uit. We eindigen als derde en het Waarschip en de Folksboot eindigen met gecorrigeerde tijd voor ons. Dit is het beste resultaat dat we ooit hebben behaald, waarvoor alle lof aan het adres van de heer Kreukniet. Het teamshirt kon met trots worden gedragen.

Evaluatie
Sander heeft laten zien dat Fram snel is. Het was leerzaam en de schriftelijke evaluatie, die natuurlijk uitsluitend vertrouwelijke informatie over de boot en crew bevat, is helder. Graag verwelkomen we Sander nog eens als stuurman bij een licht weertje, want hoewel we onder die omstandigheden al eens een legendarische wedstrijd gevaren hebben, kan het altijd nóg legendarischer!

Crew: Rene, Paul, Floris, Ben & Sander
Wind: 12-22 knopen (NW)
Baan: 16
Finish: 3e (van de 8)

De drie musketiers

2011-07-07T15:25:00.002+02:00

De wedstrijd van 6 juni beloofde in alle opzichten een leuke race te worden. De harde kern was weer compleet. Want zowel Ben als Hennie waren de laatste drie wedstrijden afwezig. Hennie heeft wel nog even stage gelopen bij Team Windrose en, als het goed is, na afloop de fokkezak volgepist, zoals een oud-zeeverkenner betaamt. Geintje Bert! Ben was naar Engeland, mee op de Roxane en heeft geleerd dat je prima kunt spinakeren in smalle en bochtige Engelse vaargeulen.

Favoriete wind
De wind was ook zoals we ‘m graag zien een kleine vier afnemend naar een kleine twee uit onze favoriete richting: Zuid-West. In mijn analyse van de baan zag ik dat we meteen het tweede rak de spinaker op zouden kunnen gooien en dan afstand zouden kunnen nemen van de rest. Daarna een stuk of vijf up- en downwind rakken en hup aan het bier.

Taken
De taakverdeling was al gegeven en Ben en Hennie hadden extra vroeg in de haven afgesproken. Ja vergis u niet beste lezer, dit seizoen is er een hecht team ontstaan. Later zou zelfs blijken dat Team Fram louter bestaat uit heldhaftige strijders.

Voorbereiding
Terug naar de voorbereiding. Overdag zat ik tot over mijn oren in het werk, maar het vooruitzicht van ‘even uitwaaien op het Gooimeer’ was een grote wortel die me rechtstreeks naar het einde van de dag leidde. Totdat om 17.00 bleek dat de werkdag – gratis en voor niets - verlengd zou worden met vijf hele uren. Even Naarden bellen.

Slechtnieuwsgesprek
‘Ik heb slecht nieuws… Nee, ik moet overwerken… nee ik ben bang van niet… ja ik weet het… kort van te voren… nee, geen spinaker vanavond… nou succes dan maar… dankje.

Werk
De wedstrijd waar ik elke week weer naartoe leef kon helaas niet een avondje opgeschoven worden. Vette pech. Vier keer vloeken en mijn marker demonstratief in de vensterbank gooien hielp niet. Pas toen het half acht was en ik wist dat het godsonmogelijk was om nog mee te varen, werd het rustig in mijn hoofd. Jammer genoeg kon Paul (ook harde kern) er deze week niet bij zijn. Dus moesten de jongens het met zijn drieën zien te rooien. Spinakeren wordt dan onmogelijk en met alleen je genua ben je kansloos.

3FM
Over de wedstrijd kan ik niet zoveel vertellen, ik was druk bezig met de nieuwe campagne voor 3FM. Ook leuk, maar liever niet op woensdagavond. Toen ik na afloop belde hoe het was gegaan kreeg ik zo’n inleiding die de weg plaveit voor teleurstellende berichten: “we hebben goed nieuws en slechts nieuws”. Doorgaans overheerst dan het slechte nieuws, maar tussen de regels door hoorde ik een ander bericht. Iets dat mij veel vrolijker maakte dan het ‘goede nieuws’.

Voor en na Windrose
Voor de volledigheid van het verhaal eerst maar even het goede nieuws: Team Fram was voor Team Windrose geëindigd. Aan de baldadige lach van Hennie kon ik het slechte nieuws wel raden: de Windrose ging als laatste over de streep. Dat betekent hoogstwaarschijnlijk dat Fram na handicap niet een-na-laatste, maar laatste zou worden. Maar nu het echte goede nieuws!

Even terug in de tijd
Dit jaar gebruiken voor het eerst de spinaker. Aan het begin van het seizoen was ik zo’n beetje de enige aan boord die een beetje wist hoe je met zo’n ding moet omgaan, met dank aan Bert Piels. Maar ook ik wist eigenlijk van geen wanten. Ach, in het land der blinden is eenoog koning. Nu, 12 wedstrijden later en zo’n 60 spinakerhoists verder, weten we meer. Maar nog steeds hebben we vier man nodig. En nog steeds is mijn rol binnen het spinakeren onmisbaar… dacht ik.

Helden
Want op het tweede rak hijsen de jongens (met z’n drieën!) heldhaftig de spinaker en zetten zij koers naar de eindoverwinning. Langzaam liepen ze in op de koploper. Terwijl Hennie aan de telefoon doorbromt, start een heroïsche film in mijn hoofd. Ik zie hoe Rene zich als een Ninja katachtig op het voordek beweegt en in één soepele beweging de boom aan de mast haakt en door de schoot steekt. Ik zie Hennie die met zijn brute kracht tientallen Newtons op de lieren loslaat. En Ben die geconcentreerd tuurt naar de boei, terwijl hij de concurrentie en de wind niet uit het oog verliest. Het is stil, iedereen weet wat ie moet doen. De spinaker schiet de lucht in, klappert en zegt nog even dat de loefschoot iets aan kan. Dan vult ‘ie zich met wind en spuit Fram vooruit: de drie musketiers in volle vaart.

Handen tekort
Hoewel het waarschijnlijk ongeveer zo ging, kwam er aan dit epos een abrupt einde bij het kruisrak. Pijnlijk werd duidelijk, dat vier man crew op deze korte rakken een vereiste is. Er was stomweg niet genoeg tijd om het voordek te ruimen, de boot aan de wind te trimmen en dan ook nog onderdeks de spinaker op te doeken. En als dan een boot uit de eerste klas (ik noem geen namen, laten we ‘m X noemen) je geen voorrang verleent, moet je concluderen dat dit ‘m niet gaat worden.

Finish
Het lukte Fram om voor de Windrose te finishen. Helaas was dat niet echt een prestatie van formaat, daar Team Windrose een allesbehalve perfecte wedstrijd zeilde. We willen per slot van rekening alleen van hen winnen als ze ook een beetje hun best doen ;-).

Garantie
Ondanks dat ik nog steeds baal dat ik er niet bij kon zijn en ik zeker weet dat er met vier man een goed resultaat was behaald, ben ik erg blij dat de crew het punt heeft bereikt waarop ik niet meer onmisbaar ben. Hoewel… De statistieken laten een ander beeld zien. Hieruit valt namelijk op te maken dat we gegarandeerd geen laatste worden als ik aan boord stap. Kunnen we daar uit concluderen dat de beste stuurlui aan wal staan?*

Crew: Rene, Hennie & Ben
Wind: 12-8 knopen (ZW)
Baan: 12
Finish: 11e (van de 11)

*Kudos voor Robbert

Nieuwe banen

2011-06-30T23:11:00.001+02:00

Na een afwezigheid van twee weken stond Team Fram weer te popelen om een wedstrijdje te zeilen. Terwijl schipper Ben samen met Sander de Roxane op Engeland afstuurde, ronselde ik een goede crew samen vanuit het zonovergoten Frankrijk. En dat lukte! Lodewijk, voor sommigen beter bekend als de zeilende sensei, stapte op en mocht sturen. Verder waren het bekende gezichten uit onze harde kern; Rene op het voordek, Paul grootzeil en ik genua en piano.

Windsites
In de aanloop naar de volgende wedstrijd kijk ik gemiddeld zo’n 30 keer op de verschillende windsites. Dat lijkt veel en dat is het ook. Het is een soort verslaving. De eerste keer, een kleine week van te voren, check ik de voorspelling. Ik doe vrijwel niets met de informatie, want de kans is zeer groot dat deze nog wijzigt, maar het stilt even mijn nieuwsgierigheid naar het weer. De tweede keer is meestal in het weekend. Als de voorspellingen vragen om meer mankracht, dan kan ik dat nog regelen. Daarna is het vooral de sites onderling vergelijken en kijken of ze eenstemmig zijn. Dat waren ze. Tien knopen afnemend naar zes uit Noordwestelijke richting, met een kleine shift naar het westen.

E-mail
Als de voorspelling niet meer lijkt te veranderen kom ik in actie. Ik neem de mogelijke baan door, bepaal het zeilplan en verdeel de taken. Dit doe ik voornamelijk voor mijzelf, maar deel het met de rest van de crew (ook de harde kern die niet opstapt krijgt een kopie, sorry jongens). Eventuele foute redenaties mijnerzijds kunnen vroegtijdig worden verbeterd en stiekem hoop ik iedereen enthousiast te krijgen en meer te betrekken bij de aanstaande wedstrijd. Een voorbeeld: Rak 2-3(60-49-C): spinaker (eerst ruim en dan plat voor het laken). Zeil proberen over stuur te houden, dan kunnen we na de C-boei gewoon direct oploeven en kan de boom nog even blijven staan en het voordek ‘rustig’ opgeruimd worden.

Drastic times call for drastic measures
Net als ik de mogelijke banen wil bestuderen, krijg ik een mail met wederom gewijzigde wedstrijdbanen. Niet twee of drie veranderingen, maar 16 nieuwe banen. Alle wedstrijdboeien zijn verplaatst, een nieuwe startlijn net buiten de haven en korte Noord Zuid banen (0,6 mijl). Het is een drastische maatregel ivm met het wier dat woekert onder het wateroppervlak van het Gooimeer.

Rijkswaterstaat
Jammer genoeg wil Rijkswaterstaat niets doen aan het wierprobleem in dit zijmeer van het Markermeer. Zij zien het als een zuiveringsinstallatie en willen het daarom niet maaien. Met het gevolg dat de pleziervaart een stuk minder plezierig wordt. Onze banen zijn verlegd, maar aan de overkant bij WV Almere zijn al wedstrijden geannuleerd ivm met dit onkruid.

Optuigen
Ik was als laatste aan boord en tot mijn grote vreugde was de boot klaar om te gaan. Buiskap naar beneden, huik eraf, vallen aangeslagen. Zelfs de spischoten lagen klaar en de spitas stond aan de goede kant. Toch handig zo’n voorbereidingsmailtje. Even mijn mooie Adidas bootschoenen aantrekken en gaan!

De start
Buiten waaide het nog flink. Een vier beaufort vulde de zeilen. De genua 1 bleek iets teveel van het goede. Deze is erg bol gesneden en niet goed te trimmen vanaf windkracht vier. Maar de wind zou later minder worden, dus toch doorvaren met deze lap.

We oefenen de start een paar keer. Het is een in-de-windse start. En omdat de startlijn korter is en het startgebied kleiner, is het goed opletten. Net als ‘vroeger’ starten we in de vaargeul, echter ken ik het gebied daarbuiten niet zo goed. Hoever kunnen we tot de oever varen? En richting het eiland de Schelp zijn veel ondieptes. Naar de eerste boei is het kruisen. Nauwlettend houden Paul en ik de dieptemeter in de gaten. Als deze plotseling - in stappen van twee meter - van tien meter diepte naar 1 meter schiet, gaan we overstag. Het is net op tijd. Commentaar van de voordekker die niet gewaarschuwd was is terecht, maar helaas is het even niet anders.

Spi time
We nemen geen risico’s met de ondieptes en ronden de eerste boei als achtste (van de tien). Gelukkig hebben we ons geheime wapen nog, de spi. Maar op het tweede rak is de wind te hard om de spi met halve wind te hijsen. We zouden alleen maar plat gedrukt worden. Het volgende rak naar de C-boei hijsen we de spi. We maken weer wat goed.

Hard werken
Mijn voorspelling klopt. We ronden de C-boei, loeven op en gaan overstag als het voordek aan kant is. Intussen vouw ik de spinaker in. Ik geef de tas terug en Rene slaat de schoten aan. De spi kan weer over stuur. De boom zetten we pas als de bovenwindseboei is gerond en we de gijp hebben gemaakt. Het lukt allemaal net op het kruisrak en ik zweet me een ongeluk in mijn mooie Team Fram shirt. De boom staat relatief laat en je ziet duidelijk dat genakers een groot voordeel hebben op dit ruimwindse rak.

Twee vingers in de neus
De spi staat goed en wel vijf minuten als we ‘m slechts enkele scheepslengtes voor de boei weer binnenhalen. Dat doen we erg netjes, al zeg ik het zelf. Lodewijk stuurt de boot op en stuurt Fram met twee vingers aan het roer en twee in de neus richting de bovenboei. We lopen aan de wind lekker, helemaal wanneer de wind iets afneemt en onze bolle genua optimaal werkt. Gek genoeg maken we niet veel meer goed, ondanks dat we weinig tot geen fouten maken. Uiteindelijk is het de matige start die ons nekt.

Finish
We eindigen kort achter de Atlantis (die goddomme goed vaart de laatste tijd) en de Gibsy. Beide schepen lijken op het eerste oog directe concurrenten van de Friendship maar hebben (helaas) een gunstigere handicap. Hoewel we als zesde over de streep gaan eindigen we uiteindelijk als een na laatste.

In de after sail bespreken we de fouten. Maar er zijn weinig fouten gemaakt. Het is de optelsom van details en een matige start. En laat ik niet vergeten de concurrentie te complimenteren.

Crew: Rene, Paul, Lodewijk & Floris
Wind: 12-6 knopen (NW)
Baan: 16
Finish: 9e (van de 10)

Vallen en opstaan

2011-06-09T15:43:00.004+02:00

De zevende wedstrijd was vooral een leerschool. Het was er één in de categorie ‘twee stappen vooruit, één stap achteruit’. Gek genoeg lag de nadruk op de stap achteruit.

Gadgets
De zevende wedstrijd stond ook in het teken van nieuwe snufjes. Zo hebben we van één van onze vaste crewleden, Hennie Hoenselaar, een gloednieuwe Harken lierhandel cadeau gekregen. Nu vaart Fram weer recht en is het beeld symmetrisch. Bedankt Hennie! In de tussentijd heb ik ook nog een oude spinakerboom van de Valk van moeders meegenomen, die we als jockey pole kunnen gebruiken bij het reachen met de spi. Tot slot heb ik nog een statiefje gefabriceerd, zodat we onze acties in Full HD terug kunnen zien (jammer genoeg staan de aanvaring en broach niet op beeld.

De start
De start was op het scherpst van de snede. Wellicht iets te scherp want terwijl we bij de bovenwindse boei de startlijn naderden, bleken wij niet de enige met dat idee. Met zes schepen tegelijk om de ton sturen is leuk, maar verhoogt ook het risico op een aanvaring.

Een nadere kennismaking
Om het nog leuker te maken moesten we even gijpen voor de juiste koers. We zijn nog steeds bij de bovenwindse startboei. En nog steeds met zes schepen. Terwijl Ben de boot opstuurt, zwenkt de kont van de Frya verder uit dan gedacht. Een aanvaring is niet meer te voorkomen: “Hallo Frya, wij zijn Team Fram!”

Excuus
Natuurlijk is het even schrikken, maar stiekem ben ik blij dat het gebeurt. Vaak roep ik aan boord ‘vaar zijn spiegel eraf’, wat zoveel betekent als stuur op z’n kont en probeer ‘m net niet te raken. Vroeger in de Valkjes probeerde je nog even het startstuk van de buitenboordmotor van de andere Valk aan te raken. Als dat je lukte, dan was je goed bezig. Dit keer raakte we het hele schip. Eric van Tijn zou zeggen: “Ja eh sorry, maar we varen nou eenmaal harden en remmen liever niet.”

Straf
Om toch geen protest aan ons broek te krijgen - en er alles aan gedaan te hebben om een eventueel protest te kunnen weerleggen - trokken wij het boetekleed aan door terug te varen naar de startlijn en opnieuw te starten. We hadden even geen tijd om dit op te zoeken in het wedstrijdreglement, dus dan maar naar eigen inzicht handelen.

Elk voordeel heb z’n nadeel
We startten uiteindelijk als laatste. En het duurde even voor de spi stond. Uiteindelijk stond ons geheime wapen en begon de inhaalslag. Maar met harde wind gaat het voordeel van een spi in je nadeel werken. Iedereen vaart nu hard. We vinden weliswaar weer aansluiting met het veld, maar de kopgroep - waar we thuishoren op dit soort avonden - lag een klein rak voor ons.

Pushing the envelop
Ook in de volgende rakken bleven we veel fouten maken. Gelukkig maakten we allemaal fouten en al snel besloten we van deze race een leerzame oefenavond te maken. Op het halfwindse rak, draaide de wind af en toe naar ruime wind. Spinakeren was twijfelachtig. Slechts de genakers op de J’s gingen omhoog en een enkele race boot hees zijn spi. Na een kort beraad besloten wij ook ons gekleurde parachutezeil te hijsen en namen een risico.

Reach out ‘n touch
Vorige week hadden we het reachen geoefend met weinig wind. Deze week gingen we het nog een keer proberen met een dikke vier (en vlagen vijf). Met flinke rukken trok de spinaker aan de mast. We liepen direct hard en de J80 die achterop liep bleef opeens op dezelfde afstand. Maar toen gebeurde het toch; broach - oftewel ‘oud-Hollandsch uit je roer lopen’. En hard ook! De boot was niet te houden en trok ons nèt niet plat. We draaiden automatisch naar de wind en met een hysterisch klapperende spinaker kwamen we weer recht. Ik was wederom blij dat er iets fout ging. We zijn met Fram nog nooit plat gegaan en dat is een slecht teken. In deze spinakerpoging hebben we de grenzen weer iets opgezocht, maar nog lang niet bereikt. Het geeft vertrouwen in de boot en is een goede ervaring voor de crew.

After sail
Na de finish nog even nagepraat over de fouten. Maar er viel weinig te bespreken. Iedereen wist waar de fouten zaten en waar het beter kan. Nog even de eigenaar van Frya gebeld en onze welgemeende excuses aangeboden. Op het eerste gezicht leek hij ook geen averij te hebben. Een kleine meevaller.

Conclusie
De zevende woensdagavond wedstrijd was er één van vallen en opstaan. De belangrijkste oorzaak ligt bij onze ervaring met de spinaker. Of liever gezegd het gebrek eraan. Dit komt eerder boven water met een dikke vier dan tijdens een avondje met een vergevingsgezinde twee beaufort. De vijfde man die gisteren stond te headbangen tijdens Iron Maiden werd duidelijk gemist.

Afwezig
De komende twee weken heeft Team Fram zomerreces. Hennie loopt dan stage bij Team Windrose en zal daarna de Windrose saboteren zoals alleen zeeverkenners dat kunnen. De tiende wedstrijd zijn we weer van de partij. En zullen jullie tot het einde van het seizoen kunnen lezen over de avonturen van Rene, Hennie, Paul, Feike, Lodewijk, Ben en Floris.

Oh en natuurlijk tot slot het filmpje:

Crew: Rene, Paul, Ben & Floris
Wind: 9-19 knopen (WZW)
Baan: 12
Finish: 11e (van de 14)

De wedstrijd van 1 juni

2011-06-06T20:46:00.001+02:00

Op de valreep nog een kort verslag van de wedstrijd van 1 juni. Dit keer met vier man aan de start. Hennie weer aan de lieren, Paul het grootzeil, Ben het roer en ik het voordek. Een speciaal stukje wijd ik aan de offshore crew, in dit geval Marijke, die een prachtig stukje zeil met het racenummer - waar iedereen (in de toekomst) van siddert en huivert – 216 erop heeft gemaakt. Namens de hele onshore crew: Dankjewel Marijke!

De start formule (x2 : (afstand van y)3-bootlengte)
De timing was in handen van Paul en liep perfect. Er werd hardop afgeteld en snel berekend hoe lang we nodig zouden hebben om bij de startlijn te komen. Het blijkt een ingewikkelde formule: Anderhalve minuut terugvaren is anderhalve minuut heen varen, zo beredeneerden wij. En het bleek aardig te kloppen. Slechts een paar seconden nadat het startsein had geklonken, gleden wij als derde over de startlijn. Geen hogere wiskunde dus.

To spin or not to spin
De wind was NNW, maar de baan was Noord. Niet optimaal, maar gelukkig toch nog twee spinakerrakken. Even was het onduidelijk of we na de eerste boei zouden kunnen spinakeren, maar de wind kwam niet ruim genoeg binnen.

Wier
We zeilden redelijk, hadden opnieuw last van wier maar maakten veel goed op de spinakerrakken. Hoewel ik wierwacht had, kon ik niet voorkomen dat we soms door tropische onderwater regenwouden voeren. Kunnen ze niet een tropisch visje uitzetten die dit allemaal opeet?

Team Wierrose
De laatste benedenwindse boei rondden we tegelijk met Team Windrose. Daarna kruisen! Op de aandewindse rakken zijn we nog niet goed, maar dit keer bleven de Windrose voor. Sterker nog, we zouden voor hun finishen. Later zou blijken dat ze een pluk wier ter grote van de Schelp op sleeptouw hadden genomen. Lekker voor bij de sushi, maar niet tijdens de wedstrijd.

Finish
Op het laatste spinakerrak naar de finish passeerde we nog enkele schepen, maar het mocht niet baten. We eindigden ergens middenin. En met onze handicap betekent dat al snel laatste.

Ingelaste training
Desalniettemin was de sfeer goed, het weer mooi en stond het bier koud. Maar eerst nog even terugzeilen naar de haven. We maakten van de gelegenheid gebruik om het reachen met de spinaker te oefenen. De wind was met twee beaufort, zeer vergevingsgezind dus stuurde Ben de boot zoveel mogelijk naar aan de wind. We kwamen net iets hoger dan halve wind (schijnbare wind) en liepen harder dan met de genua 1. Goed om te weten voor een volgende wedstrijd.

Maar 30%
In de haven netjes de zeilen opgeruimd terwijl de biertjes al sissend de nabespreking aankondigden. Eigenlijk viel er weinig te bespreken. Het was goed gegaan en we moeten meer focussen op de scherpe koersen. Meer dan deze twee regels hebben we er ook niet aan vuilgemaakt. En dus was het tijd voor een Schippersbittertje. Nou zijn wij niet de beroerdste, maar de halve limonade glazen van Ben gingen ons net iets te ver. ‘Het is maar dertig procent’, verontschuldigt Ben zich nog. Blijkbaar zijn we nog niet allemaal van die stevige zeebonken. ;-)

Crew: Hennie, Paul, Ben & Floris
Wind: 8-13 knopen (NNW)
Baan: 1
Finish: 9e (van de 13)

Wier, wat, waar

2011-05-25T23:11:00.000+02:00

In de vijfde woensdagavond wedstrijd van 2011 maakte een nieuw bemanningslid zijn entree. Voor de reclamejongens (en meisjes) onder ons een oude bekende, want niet alleen weet hij aardig de weg op jachten, maar hij kan ook goed overweg met de knoppen in de geluidsstudio van SoundCircus. Zijn naam: Feike.

Maar kan ‘ie ook schaatsen?
Tja en met zo’n naam verwacht je eigenlijk al dat die persoon kan zeilen (en schaatsen). Van dat schaatsen weet ik niet, maar zeilen gaat ‘m goed af. Niet zo gek als je ouders al jaren een zeiljacht hebben en nu met een dikke Catalina 38 in Lelystad liggen. Voor deze wedstrijd mocht Feike de grootzeil trim doen. Hennie weer aan de lieren en spi, en Ben het roer.

Roald Dahl
Rene kon er op het laatste moment toch bij zijn, dus waren we met z’n vijven. En dat was wel nodig want met windkracht twee kun je nooit genoeg gewicht aan boord hebben. Hierbij moet ik vertellen dat ik met mijn 87 kilo nèt niet de lichtste ben (en met mijn 192 ben ik nèt niet de kleinste). De komst van Feike veranderde daar niks aan. We lijken wel een schip uit een of ander ongeschreven boek van Roald Dahl: de vriendelijke reuze Vikingen.

Start
Goed, terug naar de wedstrijd. We starten waanzinnig goed. Misschien wel iets te goed, want volgens mij waren we al een halve meter over de startlijn (niet verder vertellen). Hoewel we als een van de beste starten, worden we direct ingehaald aan alle kanten. We snappen er niks van.

Wie A zegt…
Als we naar de A boei varen komen we er halverwege achter dat die niet in de hoek ligt bij Almere Haven. Shit! Dat is de B boei. Het voordeel is dat we nu moeten afvallen voor de echte A boei en de spinaker kunnen hijsen. Na de ronding van de A boei zien we al de eerste schepen terugdeinzen om het wier onder de kiel en het roer te krijgen. Ik kijk naar ons eigen kielzog en constateer dat wij ook een kleine 5 kilo visvoer meesleuren. Dit kost je al gauw een dikke knoop.

Das ist mein selftailing lier
De rest van de wedstrijd varen we foutloos, maar traag. Het lukt ons niet om het wier eraf te krijgen en we zien lijdzaam toe hoe we slechts 3.7 knoop varen op de spi. De sfeer leidt er niet onder. Het is gezelliger dan ooit en met het warme zonnetje is het absoluut geen straf om de wedstrijd uit te zeilen. We bespreken de volgende stappen in hardware en ik droom weg bij het beeld van mooie selftailing lieren en aparte lieren voor de spi. Rene merkt nuchter op dat onze Duitse buurman in de haven (die er overigens nooit is) selftailing lieren heeft. En vervolgt te zeggen: “En hebben die Duitsers niet nog iets goed te maken?”

Rolex
Aan boord werd veel gelult en gegrapt. Vooral over mijn vermaarde ‘geoliede machine’. Maar ondanks de grapjes waren er genoeg momenten in de wedstrijd dat de crew schakelde als het polsbandje van een gouden Rolex; soepeltjes en fijn.

Nieuw talent
Terug in de haven is er een gezellige after sail. Feike zeilt en drinkt mee alsof hij dit al jaren doet. Geruisloos in de groep geslopen om er hopelijk nog lang te blijven. Want met Feike hebben we weer een nieuw talentje aan onze crew kunnen voegen.

Uitslag
Dan nog even de uitslag. Inmiddels weten we dat als we niet heel erg ver voor de rest uitvaren, we sowieso niet in het linkerrijtje eindigen. En dit keer voeren we ergens in het middenveld. ‘Een laatste plek zal het worden.’ Er was voor ons dus geen reden om de gezelligheid aan boord te onderbreken om nog te horen hoe slecht wij waren geëindigd. Het was dus toch nog een kleine verrassing toen ik de volgende dag de uitslag las.

Crew: Feike, Hennie, Rene, Ben & Floris
Wind: 7-11 knopen (ZO)
Baan: 9
Finish: 13e (van de 15)

Na het zuur komt het zoet

2011-05-24T14:45:00.005+02:00

De trouwe lezers van deze weblog weten dat we de laatste wedstrijden niet veel verder kwamen dan een een-na-laatste notering. Dit heeft alles te maken met de formatie. Niet in België, maar hier in Naarden. Dit seizoen staat in het teken van het formeren en opleiden van een harde kern zeilfanaten die straks allen de weg weten naar en op Fram. Enthousiasme en ambitie zijn de grote drijvers. De chemie moet ervoor zorgen dat wij straks een geoliede machine zijn zoals je die op youtube ziet bij een willekeurig filmpje van de America’s Cup. Bij vlagen laten we zien dat we het in ons hebben. Dan valt alles op z’n plek, wordt er proactief gehandeld, klopt de zeilkeuze en pakken de tactische beslissingen goed uit. Afgelopen woensdag was zo’n wedstrijd, met de harde kern van Team Fram aan de basis.

Spinaker time
De baan was in ons voordeel, met een voordewindse start. De wind was drie met vlagen naar een dikke vier. Meteen de spinaker erop, trimmen en stilzitten. Hennie en ik trimmen de spi. De wind is veranderlijk en draait aanhoudend. Dit wordt tevens veroorzaakt door de vuile wind van de vloot achter ons. Maar al snel komen we los van de meute en varen we samen met de Job en de Windrose naar de eerste boei.

Derde
Dit is al een mooie prestatie, we liggen derde met twee geduchte tegenstanders voor ons. Maar wat gebeurt er nu? We lopen in op Windrose. Als de marifoon het had gedaan, had ik dit nog wel even op kanaal 77 willen herhalen: Alle schepen, alle schepen. We lopen in op Windrose: Whiskey India November Delta Romeo Oscar Sierra Echo!

Een sportieve voorzitter
Terwijl wij de wind uit de zeilen van Bert pakken, krijgen we nog een welgemeende tip van zijn stuurman en voorzitter van de vereniging Wim. In het kader van onze inhaalactie een uiterst sportieve daad. Hij raadt ons aan om met de wind mee te sturen, zodat we straks niet hoeven te gijpen om de boei te halen. Dit doen we dan ook en het werkt. We laten de Windrose achter ons en sturen als tweede om de boei.

Volvo Ocean Race
Hierna begint het kruisrak. Het gaat goed. We liggen nog steeds tweede. Al grijnzend maken we ons klaar voor het volgende spinakerrak. De boom omhoog, spischoot erdoor, val eraan en ronden maar. De spinaker staat weer in twee tellen, zoals je dat ook bij onze vrienden van de Ocean Race ziet (ja die varen met een genaker, weet ik).

Finish
Als we oploeven voor het laatste kruisrak en koers zetten naar de finish is de crew geconcentreerder dan ooit tevoren. De Job blijft helaas op gepaste afstand. Wij lopen niet in en zij niet uit. We kunnen het alleen nog maar verkloten. Gelukkig doen we dat niet. De Yngling komt weliswaar vlak voor de finish nog voor ons langs, maar dat mag de feestvreugde niet drukken. Wij meten ons niet met Ynglings, Optimisten en andere open boten. We gaan als derde over de streep met de rest van onze klasse (19 schepen) en nog wat eerste klassers en enkele J80’s achter ons.

Feest
De toeter van het finish schip wordt overstemd door het gejuich aan boord van Team Fram! Dit is de beste wedstrijd tot noch toe. We feliciteren elkaar en scheuren door naar de haven. In de haven ontvangen we van alle kanten felicitaties. Iedereen had gezien dat Fram als een bayliner over het Gooimeer stoof. Wim kwam speciaal aan boord om iedereen de hand te schudden. Had ik al gezegd dat de man sportief is?

Verrassing
Al in de aanloop naar deze wedstrijd had Ben het over een verrassing, ‘iets voor na de wedstrijd’ zei hij. Hij vergat niet om dit nog een stuk of zes keer tijdens de race te vermelden waardoor wij erg nieuwsgierig waren geworden. In gedachte speculeerden wij erop los; Een fles champagne? Een nieuwe lierhandel? Gert Jan Poortman als onze voordekker? Nieuwe self-tailing lieren? Nee, het was nog mooier. Nog grootser. Nog bijzonderder en vooral origineler. Het was een echte Kips Leverworst. Lekker voorbij de Schippersbitter.

Crew: Hennie, Paul, Rene, Ben & Floris
Wind: 11-18 knopen (ZW)
Baan: 11
Finish: 7e (van de 19)

Eem Delta Race: de race van de knopen

2011-05-16T10:00:00.002+02:00

Met de teleurstellende uitslag van afgelopen woensdag nog vers in het geheugen was het tijd om vooruit te kijken. Want zaterdag stond in het teken van de Eem Delta Race. Een leuke race, bestaande uit twee runs. Vooral leuk omdat er gestart werd met een professioneel startschip en bijbehorende etiquette, én de baan bestond slechts uit een up- en downwind rak met benedenwinds een gate. Dat betekent kruisen en spinakeren.

Crew
Hoewel de crew compleet was, heb ik toch Frank op het laatste moment aan onze selectie toegevoegd. Een voordekker, die veel ervaring opdeed op de Swan 38 van zijn schoonvader. Daarmee bestond de crew wederom uit vijf man; Hennie, Paul, Frank, Ben en ik.

Windguru
Windguru voorspelde een matig drie beaufort oplopend naar vier. Maar toen wij naar buiten voeren was het al een dikke drie, zoniet een magere vier. Gelukkig genoeg man aan boord, zodat we ook een paar man in de zeereling zouden kunnen zetten. En dat bleek nodig. Want windguru zat er weer iets naast. De wind trok aan en in de middag sloeg de wind met 20 knopen het schuim van de koppen.

Topklasse
We waren ingedeeld in de eerste klasse. Een eer, maar tegelijkertijd een last. Want nu moesten we ons meten met de J-80’s, X’en en FF’s. Allen snelle boten die na onze matige start vrij snel bij ons weg waren. Daar lagen we weer op die vertrouwde plek achter in het veld, strijdend tegen de elementen van de natuur en soms onszelf.

Anything that can go wrong, will go wrong
Hoewel dit een race is, zagen wij het meer als een oefening. De instelling aan boord was dan ook genieten van het prachtige zeilweer en kijken hoe ver we kunnen komen. Dat eerste is helemaal gelukt, het tweede iets minder. Want bij de bovenwindse boei aangekomen ving Murphy’s law aan.

Knoop 1
Na de boeironding begon het downwind rak. De spinaker kwam mooi uit de zak. Nu kon de genua worden ingerold. Maar na drie slagen zat deze muurvast. Na een korte inspectie bleek de spinakerval om de voorstag (rolreef) gewikkeld. De spinaker klapperde ongeduldig achter de genua, wachtend op wind, wachtend tot de genua zou worden ingerold. Een man de mast in was geen optie. Daarvoor is het rak te kort en de wind net iets te hard. Dan maar de genua strijken. Een lastig klusje aangezien het zeil uit het profiel moet en er ook weer in. Dat gaat een stuk minder snel dan leuvers.

Knoop 2
Terwijl Frank onze voordekker de genua naar beneden trok, ontstond er een nieuw probleem. Op miraculeuze wijze was de val dusdaning in de knoop geraakt dat we hier minstens vijf minuten mee bezig waren. Intussen kwam de gate maar dichterbij.

Knoop drie
Uiteindelijk de genua naar beneden, het hele zaakje goed nakijken. Spi strijken, genua weer hijsen en gáán. Maar natuurlijk deed zich alweer het volgende probleem voor. De genua bleek ook onderaan de voorstag niet goed te zitten. Inmiddels waren we weer aan het kruisen en begon de volgende noodoperatie. De race was allang geen race meer. Het werd nu een oefening ‘Creative Problem Solving’. De uitdaging was om door te varen en zo min mogelijk tijd te verliezen. Dus de genua los op de punt, een slag terugdraaien en weer vast, terwijl we aan de wind doorjakkeren op het grootzeil. Ik kan u vertellen dat zoiets zich makkelijker laat beschrijven. Desalniettemin lukte het Frank en ondergetekende om de harp los te draaien (niet te verliezen) de genua om de rolreef te draaien (zonder dat deze omhoog zou schieten) en alles weer vast te zetten. En dat terwijl Fram zich als een rugbyspeler door de defensieve golven beukt. Heerlijk!

Vlekkeloos
Hoewel hierna nog veel fout ging: spischoten die onder de zeereling door gingen, een te late start, nogmaals een spischoot die onder de zeereling door ging, een spischoot die zichzelf in de karabijnhaak van de ophouder wist te klikken, een genuaschoot die bak bleef hangen na overstag waardoor we de boei raakten en een strafrondje moesten maken. Verder ging het redelijk vlekkeloos, maar u begrijpt dat er inmiddels niet veel meer op het spel stond.

Push the envelop
Desondanks bleven we alles uit de boot en de crew halen. Een goed voorbeeld is dat we toch de spi zijn blijven hijsen ondanks alle fouten en ondanks het feit dat de wind (eigenlijk) te krachtig werd. De spi hield het gelukkig en de boot en crew ook. En dat resulteerde in een nieuw snelheidsrecord: 7,8 knopen op de GPS (speed over ground!!!).

Aftersail
De Eem Delta Race was een mooie test voor de boot, spi en crew. We hebben tenslotte nog niet met deze wind gespinakerd. Iedereen heeft fouten gemaakt en iedereen heeft ervan geleerd. En met het snelheidsrecord op zak vlogen we terug naar de haven. Glunderend en vol mooie verhalen werd er nog even nagepraat met natuurlijk een biertje en een schippersbitter. Marijke, Violet en de kids kwamen ook nog even aan boord alsmede Bert Piels. Een gezellige aftersail van een gedenkwaardige race.

Uitslag
Hoewel wij alle hoop op een redelijke eindnotering hadden opgegeven - zeker nu we in de snelle klasse meevoeren en helemaal na alle blunders en pech – was het een aangename verrassing dat we toch nog een na laatste werden.

Crew: Hennie, Paul, Frank, Ben & Floris
Wind: 15-25 knopen (NW)
Finish: 8e (van de 9)

Gemengde gevoelens

2011-05-12T21:28:00.000+02:00

Voor de derde race van het seizoen was de windvoorspelling ronduit matig. Gelukkig zat Windguru er goed naast en werd het toch nog een kleine drie beaufort. Genoeg om lekker door te varen, zeker met de spinaker op.

Vijf man sterk
Voor het eerst in de geschiedenis van Team Fram voeren we met een vijftallige bemanning. Paul werd op het laatste moment aan de selectie toegevoegd omdat hij ook a.s. zaterdag mee racet tijdens de Eem Delta Race. Met Rene op het voordek, Hennie aan de lieren, Paul aan het grootzeil en Ben aan het roer leek het voor mij een rustig avondje te worden. Maar schijn bedriegt.

De start
Met een briesje uit noordwestelijke richting begonnen we halfwinds aan het eerste rak. De spi lag klaar op het voordek, maar zouden we ‘m wel kunnen gebruiken? We zijn nog niet heel ervaren en ik had geen idee of wij wel zover zouden kunnen ‘reachen’. Na een redelijke start toch maar de spinaker gehesen. Aanvankelijk sputterde het gekleurde zeil tegen en duurde het even voor die 60 m2 gehoorzaamde. Maar na enkele scheepslengtes stond de krachtpatser weer met gespannen spieren.

De handicap is een handicap

We liepen gelijk met het veld naar de eerste boei en verzuimden dus om een gat te slaan. Op handicap gaan we het niet winnen, die is inmiddels gekelderd naar 99.1. Op papier zijn we dus de snelste boot uit onze klasse en moeten veruit als eerste over de streep willen we ook met de gecorrigeerde tijd zicht houden op een podiumplaats.
'Hennie verdedigt onze positie met hand en tand.'

Het mooiste rak
Op de kruisrakken liepen we ook niet echt uit. Sterker nog, de Vindö’s kwamen ons voorbij. Gelukkig was het een-na-laatste rak weer een spinakerrak. Rene deed zijn werk als voordekker uitmuntend. Hoewel Hennie hem af en toe in verwarring bracht door hard ‘harp’ te bulderen, liep eigenlijk alles voor de mast gesmeerd. Paul was druk bezig met zijn tosti’s. Niet echt natuurlijk, maar de meest bijzondere creaties kwamen voorbij. Intussen maakte ik me, samen met Rene, op voor het laatste spinakerrak; de spinakertas aan de goede kant, boom klaarleggen, schoten en val vast én... boei ronden! We waren nog niet uit de ronding of de spinaker werd met grote slagen de lucht in gehesen. Dit keer stond ie meteen rondborstig vooruit.

Toenadering
We liepen lekker en Fram zocht toenadering bij de koplopers. De dikke twee beaufort was hard genoeg om vaart te maken en zacht genoeg om fouten niet genadeloos af te straffen. De bovenwindse boei rondden wij op spectaculaire wijze. Eerlijk gezegd had ik niet door dat we zo dicht bij de boei waren en met nog een schip aan de buitenkant hadden we niet veel ruimte om te manoeuvreren.

Wat als…
Gelukkig ging alles snel, want als je hier te lang over nadenkt, dringen zich louter doemscenario’s op. Wat als we de spi niet op tijd om laag krijgen en de boot naast ons gaat ronden? Wat als de spi in de verstaging komt van de boot naast ons? Wat als Ben de boot draait terwijl de spi nog op staat?

Maar wat als het goed gaat? Want dat ging het. Dan rond je de boei alsof je dit al jaren doet op een Volvo Open 70 in de in-port races van de V.O.R. Enkele meter voor de boei knipt Rene de loefspi los en gooi ik de spinaker val los. Tegelijkertijd trek ik de spi naar binnen en stuurt Ben de boot strak om de boei. Hennie trekt de genua aan tot de schoothoek bijna door het leioog gaat. Paul zet de giek in het midden en we stuiven weg. Gek genoeg moeten we de boei bakboord ronden waardoor we een lus varen en dwars door het vorige rak naar de finish gaan. Hierdoor moeten we en passent ook nog even overstag. Rene, die uitblinkende voordekker, heeft in die luttele seconden tussen spinaker strijken, boei ronden en overstag de boom tegen de mast bevestigd en het voordek vrijgemaakt om de grote genua van kant te kunnen wisselen. En natuurlijk kijken we erbij alsof het altijd zo gaat.

'Alles onder controle!' #player

Finish
Naar de finish varen we hoog aan de wind. Ben stuurt de boot op de tell tales van de genua en we varen 5.5 knopen. Rene ligt plat op het voordek en ook ik probeer ongewenste turbulentie te vermijden. Paul is inmiddels bij de tosti geitenkaas, met honing en ruccola aanbeland terwijl Hennie de genua nog even tot in de perfectie trimt. Niemand haalt ons nog in. En met een luid gejuich en applaus voor ons zelf varen we over de finish.

Het was een goede wedstrijd. We kwamen weliswaar laat opgang, maar hebben veel geleerd. Onder meer dat een crew van vijf helemaal niet gek is. Een vaste voordekker en vliegende keep tussen de kuip en het voordek lijkt af en toe essentieel.

Schippersbitter
Nadat alle zeilen netjes zijn opgeborgen opent Ben de bar. Wat zoveel betekent dat de koelbox met koude Heineken’s opengaat. Traditiegetrouw verschijnt ook het Schippersbitter ten tonele. We praten wat na en er wordt besloten dat het een prima race was. Rene zegt in zijn enthousiasme dat dit weleens ‘één van de betere’ wedstrijden kan zijn. Ik ben iets voorzichtiger want die handicap maakt veel kapot.

Uitslag
Helaas bleek dat ook zo. Team Fram eindigde na correctie op een 17e plaats van de 18. Een na laatste dus. En dat is ronduit slecht. Gelukkig stak de crew van Windrose ons een hart onder de riem. Een van de vaste bemanningsleden heeft zelf Friendship gevaren (een kleine dertig jaar geleden) en kan het niet aanzien dat onze handicap zo laag is en wij niet voorin varen. Binnenkort stapt hij een keer aan boord om een polshoogte te nemen en tips te geven. Desalniettemin heb ik gemengde gevoelens overgehouden aan de wedstrijd.

Crew: Hennie, Paul, René, Ben & Floris
Wind: 4-11 knopen (NWW)
Baan: 15
Finish: 17e (van de 18)

De beste race van het seizoen (maar ook de eerste)

2011-04-27T10:31:00.003+02:00

Na een winter vol dure investeringen was afgelopen woensdag hét moment van de waarheid. Nu zouden we zien of de nieuwe schroef, het nieuwe grootzeil en de aangepaste genua het gewenste resultaat leveren.

De crew van de avond zullen we vaker terugzien deze zomer. Hennie en René zullen om de week aan boord stappen en hun best doen om Fram als eerste over de streep te zeilen. René zal daarbij af en toe met toastjes brie en de Chardonnay rond gaan.

Ready, set, go
Maar terug naar de wedstrijd. Een half uur voor de start was Fram eindelijk zeilklaar. De mast was gezet, de verstaging op spanning en de giek gemonteerd. De teamshirts kwamen uit de tas en het krakend nieuwe grootzeil uit de huik. We namen nog even de taken door; Ben is stuurman, Rene grootzeil, Hennie voorzeilen en Floris voordek, tactiek en mental coaching (dat laatste was niet echt nodig, maar anders lijkt het alsof ik helemaal niks doe aan boord).

Het nieuwe grootzeil stond als een plank. Hagelwit en een prachtig vleugelprofiel zonder kreukjes of overdreven bollingen. De schroef stond mooi in vaanstand en we liepen al direct lekker. De start was helemaal niet verkeerd. We gingen vooraan in het middenveld over de startlijn. Maar doordat we aan de hoge kant zaten en hard liepen haalden we veel schepen in. Dat was een nieuwe ervaring. Met alleen de Job en de Windrose nog voor ons verscheen er op de crew van Team Fram een voorzichtige grijns.

Stuurboord wijkt voor bakboord
De Job leken we in te halen, maar het volgende moment liep die weer uit. De Windrose liep hard maar moest sowieso nog een slag maken om bij de bovenwindse boei uit te komen. De bijgesneden genua 1 bewees zijn dienst. We liepen hoog en konden de boei makkelijk in een keer halen. Alles ging perfect, maar wacht eens, wie komt daar over bakboord aan? Godverdegodver, het is de Charine en we liggen op ramkoers.

De zeilregels schrijven dat ‘zeil over bakboord’ voorrang heeft op ‘zeil over stuurboord’. We anticiperen te laat en moeten een snelle overstag doen. Met drie boten in ons kielzog betekent dit een verlies van drie, misschien wel vier plaatsen. Maar een aanvaring is ook zo wat.

We liggen in een keer zevende. En inmiddels haakt ook de snelle klasse aan waardoor het niet duidelijk meer is hoeveelste we nu liggen. Het is een domme fout, maar eentje waarvan we hebben geleerd. Beter opletten en eerder anticiperen.

In de laatste meters voor de bovenwindse boei maak ik de spinaker klaar. We ronden de boei netjes en hijsen vrijwel direct de spi. Daar gaan we, vol voor de wind. De spinaker is net zo trots als wij zijn en steekt zijn borst vooruit. We maken weer wat goed en passeren onder andere de Charine.

Finish
De laatste twee rakken (upwind en downwind) herhalen we het trucje. Voor het eerst finishen we met nog een groot gedeelte van de vloot achter ons. We gaan als vijfde over de finish. Ongeacht de gecorrigeerde tijd besluiten we dat dit een goede race was, ‘zelfs als we laatste worden’ roep ik nog enthousiast. Zo erg is het natuurlijk niet maar de nieuwe handicap zorgt er helaas wel voor dat we 8e worden van de 14 deelnemers in onze klasse.

Crew: Ben, Hennie, Rene, Floris
Wind: 8 knopen
Baan: 3
Finish: 8e (van de 14)

This is Fram 2.0

2011-04-04T20:01:00.010+02:00

De laatste wedstrijd van vorig seizoen was een voorzichtige kennismaking met het nieuwe Team Fram. Die wedstrijd (de Hooikistrace 2010) voeren we voor het eerst met spinaker. De extra vierkante meters zeildoek geven een nieuwe dimensie aan het wedstrijdzeilen, maar maken Fram bovenal een geduchte tegenstander in de avonden dat de wind zich vrijwel niet laat zien. Tel daar de investeringen en aanpassingen van afgelopen winter bij op en Fram is ineens een heuse cruiser racer geworden waar de concurrentie terecht voor mag vrezen.

Aanpassing één
Vorig jaar hebben we de Genua 1 vervangen. Of liever gezegd, toegevoegd aan het bestaande zeilplan. Een prachtige lap zeil, maar aan de wind niet goed trimbaar. Met als resultaat dat we niet hoog aan de wind konden lopen. Dit hebben we laten aanpassen. Een smal reepje is van het achterlijk gehaald, waardoor de schoothoek iets verder naar voren zit. Hierdoor kunnen we aan de wind het leioog helemaal naar voren zetten en toch de schoten goed aantrekken. Een kleine en kosteloze ingreep, maar essentieel voor de kruisrakken.

Aanpassing twee

De tweede aanpassing was niet kosteloos, maar wel noodzakelijk. Het multilog van Navman leek al anderhalf seizoen op hiërogliefen te staan. De cryptische tekens lieten ons in verwarring over de snelheid, diepte, afstand, accuspanning en watertemperatuur. Een bekend probleem helaas. Bij navraag bleek de fabriek ook nog eens failliet. Nogmaals ‘helaas’. Gelukkig heeft AdvanSea de garantie deels overgenomen. En maken zij nu instrumenten met dezelfde afmetingen, connectoren en transducers als Navman. Op de HISWA een mooie deal gemaakt waarbij we de kapotte Navman tegen een schappelijke prijs mochten inruilen voor een gloednieuwe AdvanSea Multi S400. Gelukkig heeft het display ruimte voor twee getallen voor de komma - essentieel als je boven de negen knopen vaart!

Aanpassing drie
Ook de derde aanpassing was niet overbodig. Het grootzeil hing erbij als een oude dame: rimpelig, broos en uitgezakt. Zelfs een ‘facelift’ met de onderlijkstrekker en de val kon niet verhullen dat dit zeil toe was aan een tweede leven als zitzak. En toen ik vorig jaar tijdens het opbergen plotseling het achterlijk in mijn handen hield, was het duidelijk dat de post ‘onvoorziene kosten’ zojuist de naam ‘nieuw grootzeil’ had gekregen.

Aanpassing vier
De vierde aanpassing is misschien wel de meest dure aanpassing én de meest onnodige. Je gebruikt het hele ding niet tijdens de wedstrijden en toch is het een absolute must voor elke wedstrijdboot: De klapschroef. Of, in ons geval, de vaanstandschroef.
Scheelt algauw een halve tot een hele knoop in snelheid. En dat is het verschil tussen leuk meedoen of een wedstrijd winnen.

Aanpassing vijf
Met bovengenoemde aanpassingen is de boot een waar wedstrijdschip geworden, dat zich op papier moet kunnen mengen in de strijd om een podiumplaats. De volgende stap is het interieur eruit slopen en een kantelkiel aanmeten. Maar ook ons fanatisme (en portemonnee) kent zijn grenzen.

Waar het komend jaar vooral om draait is onze crew. Met de aanwinst van vorig jaar (Hennie, red.) en het debuterende talent Violet, zijn de wedstrijdambities niet alleen terug te vinden in ons schip, maar ook in onze mensen. En dat is goed ook, want de spinaker verlangt meer kennis en bedrevenheid van het team. Daarom zullen ouwe rotten als Poulissen, Cornelissen sr., Agterberg en Ruis ook komend seizoen onderdeel uitmaken van de crew. En zal daarnaast een aantal nieuwe gezichten hun debuut maken op het Gooimeer. Klinkende namen als Beekman, Schippers, De Groot, Van de Beemt en De Wit zouden zomaar onderdeel kunnen worden van het winnende Team Fram!

- Team Fram-

Team Fram wants to thank you!

2010-09-24T16:06:00.002+02:00

2010 was een geweldig leuk wedstrijdseizoen. Daarom willen we iedereen bedanken die ons heeft geholpen om te kunnen racen en sneller te varen. De nieuwe crewleden, nieuwe kennis, nieuwe snufjes en natuurlijk de spinaker markeren het einde van de proloog. Want vanaf nu kunnen en willen we ons niet meer verschuilen achter het predicaat 'beginners'.

- Team Fram -

Team Fram 2010 from Floris Cornelissen on Vimeo.

De hooikistrace 2010: Een prachtig slotcouplet

2010-09-20T17:25:00.007+02:00

De laatste wedstrijd van het seizoen was in alle opzichten een afsluiting in stijl. Zowel de baan op het Markermeer, als de vlaggen op het startschip en het geweer(!) voor de startseinen waren volgens het boekje. Of liever gezegd, volgens de ISAF normen. Erg officieel. De startprocedure werd met alle egards uitgevoerd. Even schoten beelden van de VOR In-Port races door mijn hoofd. Ook de wind was niet verkeerd. Tel daarbij op dat schepen van andere verenigingen ook mee mogen doen en je hebt de perfecte ingrediënten voor een heerlijk regattadagje.

Aiii
Wat nog meer glans gaf aan deze dag was onze spinaker, hoewel onze nieuwe handicap van 102.1wel even schrikken was. Nu zullen we vrijwel alle boten voor moeten blijven om ook na handicap berekening voor hun te eindigen in het klassement. Op papier zijn we een van de snelste schepen, nu nog de praktijk.

Vroegertje
Om half tien heb ik afgesproken met Ben en Pieter in de Jachthaven van Naarden. Violet en ik dragen de voordekkertjes van seizoen 2018 over aan oma en stappen met Pieter aan boord van Fram. De Volvo Penta is aardig op stoom en Ben steekt direct van wal. Terwijl we naar het startschip bij Pampushaven varen, neem ik nog even het spinakeren door. ‘Jij trekt aan de lijschoot en doet het roer, jij aan de loefschoot, jij bedient de val en de neerhouder. Ja, dat is die zwarte lijn. Ik doe het voordek en oh ja Violet, zo vouw je een spinaker in.’ ‘Koffie iemand? Ja lekker!’ klinkt er in koor.

Nog even trainen
Voor de start hijsen we de spi bij wijze van training. De spi staat goed en wel een minuut als we ‘m weer naar beneden halen. Dit ging goed voor een eerste keer. Maar we hebben dan ook een goede crew; allemaal ervaren zeilers en Pieter heeft veel ervaring op het startschip van de KWV Langweer. We zijn net op tijd bij het startschip als Pieter de rattenstaart opmerkt (vlag van uitstel). De wind is plotseling zo’n 70 graden gedraaid. Dit tot ergernis van het startschip die alle boeien weer moet verleggen. Ook lijkt de voorspelde 3 beaufort aan te trekken tot een dikke 4.

Zeilkeuze
Juist die aangetrokken wind maakt de keuze voor ons zeilplan twijfelachtig. Als we niet meer gaan spinakeren (omdat het te hard waait en wij te onervaren zijn), dan moeten we de genua 1 varen. Hier halen we de meeste snelheid uit op de ruimwindse rakken, maar deze kost ook hoogte op de kruisrakken. Een lastige keuze. Gelukkig klinkt het vier-minuten-signaal en hebben we geen tijd meer voor een wissel.

Eerste rak
Het eerste kruisrak houden we aansluiting met het veld. We kunnen niet zo scherp als de rest, maar de grote genua biedt ons dan ook vooral voordeel op de ruimwindse rakken. We houden enkele schepen bij, waaronder Team Windrose, die enigszins onderbemand is met Bert en kompaan. Later zou blijken dat ze de spinaker niet hebben opgegeven voor de rating en dus met een handicap varen van een dikke 105. Niks voor Bert.

Tijd voor de spinaker
Bij het een na laatste rak varen we ruime wind. We liggen helaas op onze vertrouwde positie. Laatste dus. In het kader van ‘No Nuts No Glory’ besluiten we de spi te hijsen. De wind lijkt minder, maar dat is schijn. We hijsen onze spinaker en gaan voor de eer. De spinaker staat flink te klapperen en we krijgen ‘m moeilijk onder controle. Als ik naar de windex kijk, zie ik dat we inmiddels halve wind varen. Shit de wind is weer gedraaid.

Het klapperen verstilt, de beelden worden slow motion
Voor ons vaart de Atlantis, ook met spinaker. Ook zij hebben problemen met het reachen. We besluiten zo goed als het gaat de spi te laten staan, want na de B-boei kunnen we vol gas voor de wind naar de finish. De spinaker is het er niet mee eens en rukt aan de mast. Ben merkt dit aan de helmstok. De druk is zo erg dat we constant uit het roer lopen. Plotseling loopt de Atlantis vlak voor ons uit het roer en lijken ze stuurloos als hun spinaker agressief voor hun uit klappert. Wij kunnen niet verder oploeven en liggen op ramkoers. In een verfilming zou het klapperen van de spi nu verstillen en de beelden in slow motion verder gaan. Even denk ik nog dat ik natuurlijk nooit had moeten spinakeren met 4 bft en een crew die het voor het eerst doet. Waar was je met je gezonde verstand? Zelfs ik heb nauwelijks ervaring en de laatste keer ging ook niet bepaald foutloos tijdens de 24 uurs, getuige mijn littekens en helende snijwonden op mijn hand. Ik vervloek mezelf, maar ik geloof dat ik het hardop deed.

Vol gas
We halen de B boei en zetten koers naar de finish. De spi sputtert niet meer maar staat mooi met de borst vooruit. We maken de achterstand goed en halen de Atlantis hard in, die het spinakeren hebben opgegeven. Ook zij voeren de boot slechts met z’n tweeën. We lopen ze hard voorbij. En we grijnzen allemaal als de schipper van de Atlantis een foto van ons maakt. Als we gefinisht zijn is Ben even verbaasd dat we nog een wedstrijd moeten zeilen. We eten even wat, vouwen de spinaker en ruiken de knakworstjes van Team Windrose. Maar voordat onze maag begint te knorren, klinkt het startschot alweer en zie ik nog net Rob op het startschip met zijn jachtgeweer in een ‘duck hunt houding’. Hoppa, daar gaan we weer.

De tweede race
De tweede start is slecht. We zijn minder gefocused en we beginnen direct met een achterstand. We overvaren de A boei en zijn niet goed bezig. We komen verkeerd uit met een ander startschip van een andere wedstrijd en moeten vallen om een zojuist ontmast schip te ontwijken. Wat een sneu gezicht. Terwijl we verder kruisen ligt een ander wedstrijd schip ons in de weg. Ik schreeuw nog even dat wij toch echt voorrang hebben aan de wind met ons zeil over bak. Hij kijkt mij verdwaasd aan.

Alle zeilen bijzetten
Dit keer hijsen we niet de spi en wachten we tot we echt een voordewinds rak hebben. We zien verder ook niemand dat ding hijsen, dus laten wij onze kleine 60 m2 ook maar in de tas. Als we na het tweede rondje wel een voordewinds rak hebben staat de spi binnen enkele scheeplengtes na de boei. Terwijl de genua nog staat, trimmen Violet en Pieter de spi tot in de absolute perfectie. Gek genoeg staat de genua ook nog prachtig en we besluiten met drie zeilen verder te zeilen.

Finish
We stormen af op de C boei en ronden deze als het startschip druk gebaart dat we moeten finishen. De baan is blijkbaar ingekort. We konden niets meer goed maken. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er ook nog weinig goed te maken was.

Een mooie afsluiting
Onze spinakeracties waren niet onopgemerkt gebleven. De captain van Team Windrose gaf ons direct complimenten en trakteerde ons op een glaasje champagne. Hoewel dit het einde van het seizoen is, is dit het begin van Team Fram 2.0. En voor wie het nog niet weet. Team Fram 2.0 is die boot met die prachtige geel/blauwe spinaker. Die boot met die geweldig enthousiaste crew. Die boot waarvan je steeds vaker alleen nog maar de achtersteven zult zien. Tot volgend seizoen!

Crew: Ben, Violet, Pieter, Floris
Wind: 11-16 knopen
Baan: 3 (eerste race), 2 (tweede race).
Finish: 8e (van de 8)

Bedankt voor de foto's: Derk-Jan 'Atlantis' en Bert 'Team Windrose'.

RAF

2010-09-09T12:02:00.005+02:00

Hoewel er na de wedstrijd van 25 augustus nog twee te gaan waren, was het voor mij (Floris) alweer de laatste WAC. Ben zat op Terschelling met Wout hetgeen mij niet helemaal verkeerd uitkwam. Begrijp me niet verkeerd, ik zeil graag met Ben, sterker nog, zonder Ben geen TF! Maar twee dagen later was de 24uurs zeilrace en dit was een uitgelezen kans om met de complete bemanning van Deel II (een Albin Vega) nog een laatste keer te oefenen.

De wedstrijd
De windvoorspelling was eentje in de categorie 'kansloos'. Weinig tot geen wind. Hoewel dat normaliter onze kansen minimaliseert tot rond het nulpunt, kon me dat nu weinig deren. Want onze 24 uurs training zou nu in het teken staan van de spinaker. En daar wij die niet hebben opgegeven bij de wedstrijdleiding, betekent het gebruik van de spi automatisch diskwalificatie.

Crew
Het plan was om samen met Lodewijk en Marc de 24uurs te zeilen en dus ook deze laatste WAC. Maar Rowan gooide roet in het eten. Nu moet je weten dat Rowan nog geen maand oud is. Zijn prille aanwezigheid op deze aardkloot was dan ook de reden voor papa Marc om in de week van de 24 uurs af te zeggen. Iets wat niet geheel onverwachts kwam. De 24 uurs staat al een jaar van te voren vast (zo niet langer) en zo'n kindje komt ook niet direct na de daad. Hoe dan ook, geen Marc! Gelukkig bood de nieuwste aanwinst van TF uitkomst. Hennie mailde mij 's middags over de laatste twee wedstrijden. Hij vroeg of hij volgende week van zijn vakantieadres in het zuiden van Nederland moest terugkomen voor de woendagavond wedstrijd. Over fanatisme gesproken! Natuurlijk hoeft dat niet (maar mag het wel), ik zei dat als hij wilde hij vanavond wel kon opstappen. Ik zocht tenslotte nog iemand die niet in de afgelopen twee weken een kindje had gekregen en dat heeft Hennie niet, maar hij moest wel om 23.30u thuis zijn voor het laatste flesje van zijn jongste. Ja heel Team Fram bouwt aan de toekomst!

De start
De start was de meest krankzinnige van het seizoen. Zoals vaak mengden wij ons in de hectiek van bovenwindse boei. De matige wind werkte kalmerend op de chaos waardoor het gelukkig overzichtelijk bleef en de schade beperkt. Want samen met zo'n tien andere schepen lagen we roerloos te dobberen voor de startlijn. Het laatste startsein klonk dan ook enigszins cynisch. We lagen zij-aan-zij te wachten op een zuchtje wind dat ons over de startlijn zou duwen. Bij wijze van psychologische oorlogsvoering hesen wij onze gigantische spi. Maar ook dat maakte niet het verschil. Terwijl wij allemaal zaten te klooien zag ik hoe die verrekte Team Windroos bij de benedenwindse boei moeiteloos koers zette naar de eerste boei. Godverde... Tijdens ons gedrang bij de hoge kant van de startlijn was de wind 180 graden gedraaid. En dat hadden Bert en kornuiten goed gezien.

Spinaker time
Ondanks de slow motion start voeren we op de spi lekker mee. Fijn om met weinig wind een keer niet ingehaald te worden. Ondanks het gebrek aan ervaring met de spi haalden we zelfs hier en daar een schip in. Maar toen ging het toch nog mis.

Onderbroekenlol
Wier wikkelde zich onverbiddelijk om de kiel en schroef. Het veld achter ons kwam nu hard inlopen. Drastic times call for drastic measures! Dus hing ik in no time in mijn Björn Borg boxer aan de zwemtrap het wier met handen en voeten te snoeien. Het lukte deels. Dat wil zeggen, zij liepen niet in, maar wij ook niet uit.

Het laatste rak was een kruisrak. Nu moest toch echt de spi eraf. Met nog een goede kluit wier onder de boot en een niet meedraaiende schroef was de race bekeken. We finishten nog wel maar trokken ons direct terug. Retired After Finish noemen ze dat ook wel.

Mission accomplished
Het was een leuke en leerzame avond met een even zo leuke crew. Jammer dat Ben er niet bij was. Fram onder spinaker blijft imposant. De spinakertraining zonder expert Bert was geslaagd. De condities waren ronduit vergevingsgezind. Twee dagen en een nacht later tijdens de 24uurs zeilrace zou dat een stuk minder zijn. Toen stond de spi met 4 bft die in korte tijd aantrok tot 6! Een intense ervaring getuige het log dat 9 knopen klokte en de brand en snij wonden op mijn linkerhand van de slippende spival.

Laatste woensdag
Inmiddels is de WAC voor mij voorbij en, zo bleek later, is Ben ook niet meer in actie gekomen met Fram. De laatste twee wedstrijden waren respectievelijk windloos en boeiloos (Rijkwaterstaat heeft zonder de vereniging te informeren de boeien van de vaargeul verlegd, waardoor zelfs de oude rotten de weg naar de finish niet konden vinden. De wedstrijd is uiteindelijk ongeldig verklaard).

Uitslag seizoen 2010
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Fram is 14e geworden van de twintig deelnemende schepen in de tweede klasse. Dit resultaat strookt niet met de ambitieuze doelstellingen aan het begin van het seizoen. Weet u nog? Eindigen in het linkerrijtje. Maar dat maakt niet uit. Het zeilen was heerlijk, elke woensdagavond was een cadeautje. En als er dan een beetje wind stond, was dat de kers op de taart! Bovendien is Fram dit jaar nog meer in wedstrijdconditie gekomen. We hebben nieuwe valdekgeleiders zodat we nog meer vanuit de kuip kunnen bedienen, nieuwe spival, onderlijkstrekker, we kunnen spinakeren, we hebben gereviseerde lieren en klemmen en het team krijgt langzaam meer vorm. Met de komst van Hennie, de ontdekking van Violet Suarez en de alsmaar groeiende Rene krijgt Team Fram een vaste vorm. Daarnaast zijn er natuurlijk nog de oude rotten; Lodewijk, Nicolas en Paul. Altijd prettig om aan boord te hebben. Ben en ik kunnen dus terugkijken op een geslaagde Woensdag Avond Competitie.

Hooikistrace
Nu hebben we met Team Fram alleen nog de Hooikistrace voor de boeg. Een laatste keer vlammen met de Friendship, voordat zij op de wal gaat en de nodige antifouling, olie en koelvloeistof krijgt aangesmeerd. Verder wordt deze winter de nieuwe marifoon en een tweede (licht)accu ingebouwd, zodat we volgend jaar zelf met de 24uurs mee kunnen doen!

Ps alle hulp is welkom, speciale klusmiddagen worden nog ingepland :-) U hoort van ons.

Crew: Lodewijk, Hennie & Floris
Wind: VA 1-7 knopen (W krimpend naar Z)
Baan: 13
Finish: Retired After Finish

Transferperikelen

2010-08-19T14:45:00.012+02:00

Zo vlak voor het einde van de competitie en slechts enkele dagen voor het verstrijken van de transferperiode heeft Team Fram zich versterkt met Hennie Hoenselaar. Hoewel team-eigenaar Cornelissen vorige week nog aan boord van Team Windrose stapte en daarmee voor wat verwarring zorgde, lijkt dit slechts een schijnbeweging. Want Team Fram is duidelijk bezig met het vormgeven van de crew voor het seizoen 2011.

Oud-Hollands Fokkezak pissen
Hoenselaar is een oud zeeverkenner en een zéér enthousiast zeiler. Hoewel het voor hem alweer even geleden was, stelden volzinnen als ‘tussen het voorlijk en de mast’, ‘over bakboord’ en ‘het geruis van de wind, de geur van het water. Heerlijk!’, ons direct gerust. Ook zijn oude zeeverkenners technieken werpen een nieuw licht op de competitie. Schijten in de bakskist van de concurrent. Of de fokkezak vol pissen. Ja heren, als het moet staan ook deze middelen ons ter beschikking. Overigens bleek Hennie op meerdere manieren gelieerd aan de Woensdagavond Competitie. Zo blijkt zijn halfbroer de hoofdsponsor van Team Windrose. Hierdoor kregen we enkele sappige details te horen over het reilen en zeilen van Bert en zijn team.

De wedstrijd
De start was een beetje rommelig. Dit kwam grotendeels door de wind. Of liever gezegd de verschillende windberichten. KNMI sprak van een actuele windkracht 5, Windguru over een kleine 3 met later op de avond uitschieters naar 5 en over de marifoon hoorden we dat het op het Markermeer windkracht 6 was. Wetende dat onze boot sneller loopt met een rif, besloten we het eerste rif te zetten. Maar nog eens goed naar de kaart kijkend bleek de eerste twee rakken voor de wind te zijn. Shit, dan hebben we alle vierkante meters zeil nodig! “Dat rif moet er uit!” Met nog vier minuten voor de start werd het grootzeil bijna tot voorbij de marifoonantenne gehesen.

Cape Canaveral
Op tijd met vol grootzeil en genua 2 koersen we naar de startlijn. René telt de laatste minuut af. Het lijkt wel Cape Canaveral in de kuip, maar helaas is onze start iets minder flitsend.

Toffee
We varen een prima wedstrijd en maken geen fouten. Hennie komt af en toe uit de kuip naar het voordek als ik extra handen nodig heb. Ook letten we deze keer goed op de verdeling van het gewicht. Meer kilos naar voren en op het gangboord. Ja, de excursie naar Team Windrose heeft geen windeieren gelegd. Over deze excursie gesproken. Hier moet ik nog even een excuses maken naar Bert en zijn bemanning. Vorige week grapte ik nog dat ik de spinaker in een zandloper had gevouwen. Een week later bleek hun spinaker inderdaad als een toffee voor de mast te wapperen. Sorry heren, het is misschien moeilijk te geloven, maar er was geen opzet in het spel.

Eindsprint
Bij de laatste rakken lopen we wat in op de concurrentie. We varen redelijk gelijk op met de waarschepen Pondus en ’t Weare Hout. De Willing loopt helaas iets uit. Achter ons vaart de Clever ‘Seven’, die vorige week nog ‘First’ was. Vlak voor de finish wordt het nog even leuk. De finishlijn werkt als een trechter op het laatste kruisrak, waardoor we nu allemaal redelijk dicht bij elkaar varen. We halen nog de ‘Spoom’ in, als plotseling een fel verlicht binnenvaartschip op ons af dendert. Gelukkig vaart hij zo hard, dat we niet van onze koers hoeven te wijken.

Helly Hansen
We finishen voor de Pondus, Clever en Spoom. ’t Waere Hout en de Willing gaan net voor ons over de finish, maar eindigen na handicap verrekening toch achter ons. Al met al een goede wedstrijd met een redelijk resultaat. Maar veel belangrijker is de nieuwe aanwinst. Hennie wil graag vaker meevaren en is bij deze geïnstalleerd tot vaste crewmember van Team Fram! Voortaan denken wij bij HH niet maar Helly Hansen maar aan Hennie Hoenselaar!

Crew: Hennie, René, Ben & Floris
Wind: 16-8 knopen (W krimpend naar ZW)
Baan: 14
Finish: 11e (van de 15)

Terug in de schoolbanken

2010-08-13T10:57:00.011+02:00

Een bijzondere wedstrijd. Dat was het zeker. En een goede ook, want voor het eerst ben ik tweede geworden tijdens de WoensdagAvondCompetitie. En dát terwijl er bijna geen wind stond. De spinaker heeft daarbij zeker geholpen (en dat ik op Team Windrose meevoer wellicht ook).

Vreemdgaan
‘Ja sorry hoor’ – zou Eric van Tijn zeggen, maar dit was een geweldige kans. Hoewel we officieel startschip waren die avond, werd ik ’s middags al door Bert van Team Windrose gebeld met de vraag of ik met hun mee wilde varen. Natuurlijk, maar ik heb mijn verplichting als startschip en naar Ben. Dus bedankt voor de uitnodiging, maar ik blijf een avondje voor anker liggen, zei ik. Bert riep nog iets enthousiasts in de trant van ‘dat regel ik wel met Ben’.

Brugman
Toen ik eenmaal in de haven was en in de veronderstelling dat ik een avond zou doorbrengen als startschip, had Bert inderdaad al met Ben gesproken en was Marijke onderweg om mijn plek op het startschip in te nemen. Ja Bert kan lullen als brugman. Ik sputterde nog wat voor de vorm, maar had moeite om een grijns te onderdrukken. Want je mag gerust zeggen dat Team Windrose de ABN AMRO 1 is van de WAC.

Jaloers
En zo professioneel als dat klinkt, begon het ook.Ik was nog niet aan boord of ik kreeg het teamtenue in mijn handen gedrukt.
Mooie shirtjes met echte sponsors. De boot zelf is ook niet amateuristisch. Er is genoeg om jaloers op te worden. Of het nu de selftailing lieren zijn, de windmeters, het analoge log of de mooie oranje grootzeilval. Alles is aanwezig, werkt en ziet er goed uit. Aan de boot kan het dus niet liggen.

Zeilkampgevoel
En aan de crew eigenlijk ook niet. Jeffrey zeilt al jaren wedstrijden, Gijs heeft alle zeeën en oceanen zo’n beetje gevaren en Bert heeft geen introductie meer nodig. Grappig genoeg kreeg ik weer een beetje dat zeilkampgevoel; je wilt heel graag presteren, maar weet nog niet alles.

Strijd om podiumplek
Lichtelijk onder de indruk van de boot en crew begonnen we de race. Ik op het voordek en later in control of the spi! En dat was op z’n zachtst gezegd leuk. Deze wedstrijd zou op ons eigen schip onhaalbaar geweest zijn, maar op de Team Windrose werd het een strijd om de eerste plaats.

Ingekort
De wedstrijd werd gelukkig door het startschip ingekort, maar voor het meerendeel van de tweede klasse was dat nog een brug te ver. Slechts minder dan de helft haalde het binnen de gestelde tijd. Team Windrose werd tweede achter de Seven, een prima resultaat.

Café Nol
Opvallend vond ik dat er zoveel geluld en gelachen werd. Iets wat ik eigenlijk niet had verwacht van deze ervaren crew en professionele boot. Soms leek het alsof ik Café Nol, bij ons in de Jordaan stond. Misschien moet Bert het woordje ‘team’ op de zijkant van zijn boot maar vervangen door ‘café’. Hij schenkt al heerlijke champagne!

Spinaker invouwen
Al met al is een wedstrijdje aan boord van de Windrose was een geweldige ervaring. Met dank aan Ben en Marijke. Het was leuk om de kunsten af te kijken. Een beetje wedstrijdspionage zou je het kunnen noemen. Na de finish ‘moest’ ik nog een keer benedendeks de spinaker invouwen. Wat Bert niet weet is dat ik zijn spi met zes zandlopers heb opgevouwen. Want volgende wedstrijd is hij gewoon weer een concurrent.

Wind: NW 3 afnemend naar 1
Baan: 15
Finish: 2e met Team Windrose (Fram was startschip)
Opm: Ben & Marijke bedankt

Did Not Compete

2010-08-05T13:52:00.001+02:00

Gisteren hebben we niet meegedaan. De voorspellingen waren slecht, ik moest overwerken en Ajax speelde. Genoeg redenen voor René, Ben en ondergetekende om verstek te laten gaan.

Verstuurd vanaf mijn iPhone (just so you know).

Niets is minder waar

2010-07-29T13:05:00.008+02:00

Eindelijk staat er weer eens wind. Rond de 10 knopen. Niet heel veel, maar het is genoeg. Als opstapper hebben we Rene. Hij heeft genoeg moed verzameld sinds de dramatische wedstrijd van vorig seizoen. Het deelnemersveld is klein, slechts acht schepen doen mee in onze klasse. Het zijn vooral de toppers die het laten afweten. Al met al goede perspectieven voor de wedstrijd van 28 juli.

De start
Vijf minuten voor de start sync ik mijn iPhone met de gps tijd en zet ik de Sailing Race Timer app met ISAF countdown aan. Vanuit mijn broekzak klinken de verschillende seinen. De laatste minuut horen we een piep om de tien seconden en met nog 30 seconden te gaan, zeilen we op de startlijn af. Nog 10, 9, 8 seconden… shit gaan we niet te vroeg over de startlijn? Maar voor ik kan bedenken hoe we dat kunnen voorkomen klinkt het startsein. We starten als eerste. Of tweede, dat is even lastig om te zien, maar dat maakt niet uit. We starten goed.

Onderlangs inhalen s.v.p.
Het eerste rak is ruime wind en we komen goed mee. De spinakers worden om ons heen gehesen, maar dit keer laten we ons de wind niet uit de zeilen nemen. We loeven direct op naar de hoge kant van het veld. De andere schepen moeten ons onderlangs passeren. En wie dat niet doet, steken we ordinair de loef af.

De geoliede machine
Deze brutale strategie lijkt te werken. Maar toch kruipen de spinakers ons onderlangs voorbij. De wedstrijd verloopt goed. Rene draait goed mee en heeft aan een half woord genoeg. Alle manoeuvres gaan vloeiend. Overstag gaat strak zonder te veel te verlijeren. En aan de wind vaart Ben strak op de telltales van de genua 1. Over de genua 1 gesproken, deze lijkt ook voor het eerst een beetje redelijk te staan. Misschien had Aad Kool gelijk, toen hij zij dat het zeil ‘ingezeild’ moet worden. Als we ook het wier hier en daar op soms centimeters weten te ontwijken lijkt dit wel de beste race van dit seizoen te worden. Alles doet het, er gaat niks kapot en we maken geen fouten.

Nou ja, bijna geen fouten! Want doordat we zo gefocussed waren op de start hebben we niet gezien dat de wedstrijdleiding op het laatste moment de baan nog veranderde. Gelukkig had ik het door en had Ben het nummer van Sander Kreukniet, die met zijn Elan de taak van startschip op zich had genomen.

Uitslag
Op het laatste rak laat Fram nog even zien dat zij snel is en we spuiten naar de finish. Wat lekker om weer eens te blazen over het water. We lopen de Clever voor ons rap in, maar we passeren ze niet op tijd voor de finish. Opgewekt tuigen we de boot af en bergen we de zeilen. We bespreken nog even de wedstrijd en komen tot de conclusie dat alles goed ging. In het clubhuis aangekomen horen we de uitslag. Natuurlijk verwachten jullie nu een hoge notering, na zo’n lovend wedstrijdverslag. Niets is minder waar. We werden laatste, maar dat telt niet. We hebben heerlijk gezeild en ondanks het nieuws dat mijn huis toch niet verkocht blijkt, ging ik met een goed gevoel naar huis (mijn andere huis).

Crew: Rene, Ben, Floris
Wind: 9-11 knopen NW
Baan: 16 NW >4bft
Uitslag: 8e (van de 8)

Glijden en laveren

2010-07-22T16:07:00.001+02:00

Na vier weken afwezigheid op de Woensdagavond Competitie, deden we dan eindelijk weer mee. De afgelopen weken was er geen wind en zagen we geen reden om mee te doen m.u.v. vorige week. Toen waaide het zo hard dat caravans gingen zwemmen. De wedstrijd werd daarop afgelast.

Als de wind minder is dan 2 bft. heeft het voor ons geen zin om mee te doen. We hebben geen spinaker en leggen het vaak op het eerste rak al af tegen de lichtweerzeilen van de tegenstanders. Maar na vier weken geen wedstrijd gezeild te hebben, kruipt het bloed waar het niet gaan kan en worden principes principieel gebroken. Zo gebeurde het dat wij gisteren op een spiegelglad Gooimeer over de startlijn dobberden.

Zoals te verwachten werden er direct spinakers gehesen. Hoewel wij onze grote genua 1 op hadden staan, is een spinaker toch al gauw zo’n 30m2 meer oppervlak. We startten redelijk, maar lagen iets te ver van de hoge boei. Ondanks de vuile wind en de spinakers weten we een aantal schepen bij te houden. Zelfs een snellere Dehler 28s met spinaker houden we achter ons. Maar de wind draait en valt helemaal weg, waardoor we na twintig minuten nog maar een halve knoop op het log lezen. Ik denk aan de opmerking van Bert Piels (Team Windrose), die het had over ‘glijden’ met weinig wind. Wij doen eigenlijk niet anders. We bewegen nauwelijks en bedienen de schoten met de grootste voorzichtigheid. Doordat we allebei aan de lijzijde zitten, ligt Fram onder een hoek en houden we vaart. Of liever gezegd; glijden we door!

De nieuwe genua is een uitkomst bij ruime koersen, maar is niet optimaal bij aandewindse koersen. We kunnen minder scherp varen en dat merken we direct. De ruimende wind draait van NW naar O en maakt van het eerste ruimwindse rak, in een uur tijd, een kruisrak. De oplettende lezer merkt nu op dat we na een uur varen nog steeds in onze eerste rak zitten en boei 53 nog niet hebben gepasseerd. Dat klopt. Gelukkig ziet de wedstrijdleiding dat ook en kort de baan aanzienlijk in. Een goede actie van Job!

We zijn op de helft van de race en bevinden ons ergens halverwege het veld. Langzaam laat de wind zich zien en verschijnen er rimpels op het water. We kijken goed waar de wind is en laveren van rimpelveld naar rimpelveld. Tussentijds ontwijken we grote wierkolonies. Eén keer door zo’n wierveld en de race is over.

Het log loopt op en we juichen als ‘ie boven de twee knopen komt. Gek genoeg wisten we met weinig wind de boten bij te houden. Nu de wind aantrekt tot een kleine drie beaufort, worden we aan alle kanten ingehaald. We zijn nog steeds aan het kruisen, maar varen structureel 10 tot 15 graden minder scherp.
In de slotfase van de wedstrijd (deze zin mag niet ontbreken in een sportverslag!) worden we aan alle kanten ingehaald. We gaan als laatste over de finish en ik baal gigantisch. Ik baal omdat we dit keer juist met weinig wind meekwamen. Toen de wind een dikke 2 tot een kleine 3 bft. was, gaven we het uit handen. Frustratie krijgt de overhand. Ik merk dat ik fanatieker wordt en verlang naar een vaste, op elkaar ingespeelde crew. En met het oog op het spinakeren is dit misschien wel de belangrijkste investering.

Crew: Ben & Floris
Wind: 2-9 knopen (NW ruimend naar O)
Baan: 15
Finish: Laatste ☹

Vanaf de zijlijn

2010-07-08T10:36:00.002+02:00

Ook deze week zaten we weer op de bank en hebben we niet meegezeild. We zijn inmiddels volledig hersteld van de blessures. Weet u nog? Twee gladde lieren, waarvan één plotseling besloot een soort open katrol te worden. Maar deze kwetsuren lijken volledig verholpen. Sterker nog, Fram is klaar voor de volgende stap.

De vier-lijns valgeleiders zijn aan beide zijden gemonteerd, waardoor we nu twee extra lijnen vanuit de kuip kunnen bedienen. Ik weet nog niet precies welke het worden, vermoedelijk de neerhouder van de spi en de onderlijkstrekker. Maar er is meer gebeurd op de operatietafel.

Hans Vaders (Friendship 26) heeft ons waanzinnig geholpen met de lieren. Deze waren namelijk na 27 jaar mooi glad gepolijst door de verschillende schoten. Hier kwamen we op pijnlijke wijze achter, in de wedstrijd van 16 juni, toen de wind boven de 5 bft. uitkwam. In de wedstrijd erna bleek ook nog eens het uurwerk van de lier versleten en deed bakboord ineens niet meer mee. Vleugellam lagen we aan de steiger. Maar er was hulp onderweg.

Vaders, een metaalkundig man van beroep, heeft zowel het werk aan de binnenzijde hersteld, als de glad geworden buitenhuls nieuw leven ingeblazen. Mooie ribbels zijn in de trommels geëtst. Toen ik de foto’s zag, was ik met stomheid geslagen. De lieren lijken als nieuw. Dit is vakwerk! Bedankt.

Nu Fram helemaal spinaker-ready is en de lieren weer volop meedraaien, wordt het tijd voor wat training met de spi. We hopen volgende week weer in de race te zijn. Zie jullie op het water.

-Team Fram-

DNC

2010-06-30T23:36:00.000+02:00

Deze week hebben we niet gevaren. De wind was wederom erg matig, bovendien moesten er nog de nodige reparaties worden uitgevoerd. Hopelijk volgende week beter!

-Team Fram-

DNF

2010-06-24T13:45:00.001+02:00

Na de stormachtige wind van vorige week was deze woensdag even afkicken. De verschillende windsites zijn het met elkaar eens en spreken van 5 knopen wind afnemend naar 4. Dat is een kleine windkracht 2 afnemend naar een nóg kleinere twee! Niet de ideale wind voor Fram. Maar we hebben nu eindelijk die prachtige genua 1 van extra dun zeil, zodat we ook met deze wedstrijden mee kunnen doen voor het ‘eggie’.

De wind was beter dan voorspeld. Een dikke twee, misschien wel een kleine drie beaufort. Het startschip schotelde daarop een lange ‘harde wind’ baan voor. Een beetje overdreven, vond ik. Hoewel de gekozen baan wel leuk is, moet de wind minstens zo blijven wil je voor tien uur finishen.

We hadden een redelijk goede start. Als eerste over de startlijn, maar helaas iets te ver van de hoge boei af. Hierdoor passeerde bijna het hele veld ons aan de hoge kant en hadden wij tot de tweede boei eigenlijk alleen maar vuile wind. Een onderschat probleem van onze kant. Achteraf gezien hadden we direct moeten oploeven, ten kosten van een aantal plaatsen en proberen de rest in te halen aan de hoge kant. Een wijze les.

De wedstrijd varen we vrijwel continu achter in het veld. Wie een spinaker heeft, vaart ‘m. Als ik de hele vloot bekijk, kom ik tot de ontdekking dat er slechts drie boten zonder spi varen, waaronder wij. Ondanks het spinakergeweld van onze concurrenten weten we nog aansluiting te houden. We halen zelfs de Pondus in, een Waarschip met spi(!). Maar als we voor de derde keer van de B-boei richting de 43 varen, liggen we eenzaam achter. We weten de Pondus nog achter ons te houden, maar daar is alles ook mee gezegd.

De wind valt weg en we lopen met moeite nog 1,5 knoop. Om de snelheid er in te houden zitten we stil aan de lijzijde. Als ik op mijn horloge kijk, krijgt de wedstrijd een nieuwe dimensie. We moeten voor tien uur finishen. Dat is over 18 minuten! De tijd dringt en de wind is in geen velden of wegen te bekennen. De baan is ingekort, maar nog steeds veel te lang. We varen het laatste rak naar de finish. De wind vertaalt zich in kleine rimpels op het water. Terwijl wij ons uiterste best doen om over die rimpelachtige vlekken naar de finish te laveren, tikt de tijd gestaag door. Het windlezen gaat ons echter goed af. Want we maken vaart en weten een kleine 3 knopen op het log te toveren. De finish is nabij. Nog even geconcentreerd blijven. Maar dan klinken plotseling drie korte stoten door de scheepshoorn. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het tien uur is…

We hebben het niet gehaald. Het startschip heeft gelijk, maar het voelt onterecht. We hebben ons uiterste best gedaan om met deze zwakke wind mee te komen. Ik vervloek ze en baal. We hebben voor jan-met-de-korte-achternaam meegedaan. Het ongelijk zwengelt een opzwellende agressie in mij aan. ‘Protest’ roep ik tegen Ben. ‘Ik ga protest aantekenen! Wie bedenkt nou een lange baan op zo’n windloze avond?!’ Om te zeggen dat ik baal is een understatement. ‘Break stuff’ van Limp Bizkit zingt in mijn achterhoofd. Demonstratief zeil ik door naar de finish die inmiddels een verlaten boei is. Ik noteer onze tijd. 6 minuten en 32 seconden te laat. Waarschijnlijk met handicap berekening val ik wel binnen de tweeënhalve uur. Maar het doet er niet meer toe. Alles was voor niets.

Tot overmaat van ramp is de lier aan bakboord onbruikbaar geworden. De two-speed lier is een single speed geworden die beide kanten even hard de genua viert.

De volgende ochtend zie ik de uitslagen en zie ik dat we 9e waren geworden als we iets eerder over de lijn waren gevaren. Maar in plaats van 17 punten, hebben we een DNF (Did Not Finish) achter onze naam. Wederom vervloek ik het startschip voor de lange baan. Dit was de laatste keer dat we met weinig wind mee hebben gedaan. Voor het eerste loopt mijn wedstrijdenthousiasme een deukje op.

Crew: Ben & Floris
Wind: 8-2 knopen (NW)
Baan: 16
Finish: DNF
Geschatte schade: Tussen de 50 en 450 euro.

Kapot

2010-06-17T11:08:00.003+02:00

Na de meer dan trieste voorspellingen van vorige week, belooft de wedstrijd van 16 juni een geweldig spektakel te worden. Elf knopen wind (4bft), een goede crew en een zonnetje. Bovendien zijn een paar concurrenten naar Engeland waardoor wij dit keer toch wel in de top 5 zouden moeten kunnen eindigen.

Centrale Meldpost IJsselmeer
Gelukkig waren we allemaal vroeg op de boot. We namen even de mogelijke banen, de taken en manoeuvres door. Terwijl wij ons beraadden over het te voeren zeilplan, mengde Centrale Meldpost IJsselmeer zich onaangekondigd in de discussie: “…Een windwaarschuwing voor het IJsselmeer en alle aangelegen meren. Wind kracht zes. Actuele wind Lelystad zes!” Mooi, dit wordt reven en de genua 2 erop.

Als we naar buiten varen sta ik weer te kijken hoe beschut de haven van Naarden ligt. Het Gooimeer kijkt ons schuimbekkend aan, als een opgefokte Rottweiler. De eerste golf adrenaline gaat door mijn lichaam als het buiswater van de punt ons in het gezicht slaat. We hijsen het grootzeil (met 1 rif) en de wind laat direct weten dat ze niet met zich laat sollen vanavond. Door de noordelijke richting zijn de golven bij de havenmonding onstuimig en is het lastig koers houden. We rollen de genua 2 uit en beginnen aan de warming up.

Foutje
Terwijl we aan de wind stampen en de koers van het eerste rak een keer varen, twijfel ik of we niet een tweede rif hadden moeten zetten. Ik heb veel druk op mijn roer en we lopen niet optimaal. Anderzijds zijn al die vierkante meters zeil voordewind wel erg prettig. We besluiten toch met deze zeilen door te varen. Met nog 28 minuten voor de start varen we ver van de startlijn richting de Hollandse brug. We varen hard, zo’n zes knopen. En dan gebeurt het, ik maak een pijnlijke navigatie fout en Fram ligt binnen een anderhalve meter stil. We zijn vastgelopen…

Gelukkig liggen we aan hogerwal. We trekken de zeilen aan en zetten de motor bij. Met behulp van de golfslag rukt Fram zich los en scheert zich als een vrijgelaten snoek weg van de plek des onheils. Op naar de startlijn. We komen net iets te vroeg waardoor we nog een kort slagje moeten maken. We starten redelijk, helaas iets aan de lage kant.

Het eerst rak
Zoals altijd houden we in het eerste rak het veld bij en passeren we enkele schepen. Maar we moeten meer kunnen. We moeten aan kop varen. Lodewijk, de tacticus, kijkt op de kaart en op zijn Geonav (kaartplotter) en concludeert dat we scherp moeten blijven varen als de eerste boei in een keer willen halen. Gelukkig loop ik af en toe uit mijn roer waardoor ik hoogte pak.

Pijn
We halen de boei en racen door naar de D boei. De wind is zes bft. maar lijkt soms wel zeven. De vlagen maken het soms lastig om koers te houden. Nicolas en Marc zitten aan de schoten en komen kracht te kort om de genua strak te zetten. Ik zie Marc pijnlijk kijken. De eerste blaren zijn een feit. Niet veel later zou ook Nicolas het om zijn oren krijgen. Letterlijk. In de overstag na de D-boei klappert de giek driftig heen en weer. Een metaalachtige klap is het startsein voor het hardop uitspreken van een terminale ziekte. Het is ‘m vergeven, want dit doet echt pijn.

British Petroleum
Met kapotte handen en een bult beginnen we aan het kruisrak naar de B-boei. Plotseling schiet het grootzeil uit de klem. Ik bulder ‘grootzeil aan’, maar zie dat het geen zin heeft. Het hele blok is losgerukt van de overloopt. De schoot met blok bungelt levenloos aan de giek. Marc probeert het grootzeil te houden door aan het blok te hangen, maar de wind laat niet met zich spotten.

Terwijl Lodewijk benedendeks zoekt naar passende harpjes of andere oplossingen, varen wij zo goed als het gaat door op onze genua. We kunnen weinig hoogte houden, maar geven niet op. Aan onze spoedreparatie kan British Petroleum nog een voorbeeld nemen, want binnen een mijl zit het blok weer aan de overloop en kunnen we verder kruisen. Maar wacht eens even? Wat was dat raar krakend geluid? Ik kijk naar mijn zeilen maar zie geen scheur. Dan zegt Marc kalm dat de voedingskabel van de Geonav is afgebroken. Gelukkig kost dat apparaat maar een dikke 700 euro.

Alle zeilen bijzetten
Het zit niet mee. Maar we varen gewoon verder. Nee, dat zeg ik verkeerd, we varen goed verder. We halen weer wat in. En als we de tweede keer het kruisrak varen, halen we zelfs de nummer drie (Job) uit het algemeen klassement in. Op het een-na-laatste rak ligt de Job toch weer voor ons. Als we naar Boei 63 varen (halve wind) besluiten we het rif eruit te halen. Het laatste rak naar de finish is ruime wind en dan kunnen we elk stukje zeil gebruiken.

Het werkt, we lopen langzaam in op de Job en houden de Pondus achter ons. We spuiten ruimkoers naar de finish. Job heeft het door en loeft op waardoor wij mee moeten loeven. Ik doe alsof ik mee ga en loef ook een beetje op. Ze kijken allemaal naar voren en dan val ik plotseling af en steek onderlangs. Het lijkt te werken, maar helaas is het rak te kort en komen we niet meer langszij.

Westrijdzeiler
Met kapotte handen worden de zeilen binnen gehaald. Er is strijd geleverd en er zijn offers gemaakt. Een bekend wedstrijdzeiler zei ooit eens dat je boot na een wedstrijd uit elkaar moet vallen. Als ik kijk naar de lichte hersenschudding, de blaren op de handen en de eerste symptomen van spierpijn, kan ik in elk geval concluderen dat mijn crew uit elkaar valt. We zijn tot het uiterste gegaan en hebben veel gevraagd van de crew en de boot.

Dit wordt nog eens onderstreept als we in de haven het grootzeil netjes, dakpansgewijs, opvouwen. Terwijl ik het zeil netjes zigzag over de giek drapeer, houd ik plotseling het achterlijk in mijn handen. Toch nog gescheurde zeilen. Roy Heiner zou trots op ons zijn!

Crew: Marc, Nicolas, Lodewijk & Floris
Wind: 25 knopen (N)
Baan: 02
Finish: 7e (van de 11)
Geschatte schade: Een kleine 800 euro.

De piramidevormige B-boei

2010-06-03T15:34:00.002+02:00

In de laatste vier weken hebben we drie wedstrijden gevaren. Of liever gezegd, gestreden. Het valt me op dat we beter worden. Hoewel de resultaten het nog niet helemaal laten zien, weten we steeds vaker waardoor het komt. De nabesprekingen met de traditionele Schippersbitter of Beerenburg zijn soms belangrijker dan de wedstrijd zelf. Daarnaast leren we ook veel van de opstappers. Zij hebben vaak een frisse kijk op onze manier van zeilen en vullen ons aan met handige tips. Concentratie en focus is een belangrijk verbeterpunt. Ook de zeiltrim kan beter en het inschatten van situaties. Zo bewees de onvergetelijke wedstrijd van 2 juni.

Een kwartet
Ditmaal was Team Fram een kwartet. Wout bespeelde het grootzeil, Ben toucheerde het roer, ik deed de voorsectie bestaande uit de gen en het voordek en de dirigent was Richard, een bevriende concurrent die zijn crew voor zijn Charine niet op tijd rond kreeg. Zijn functie was tacticus / trimmer.

Het aftellen
We waren op tijd buiten om een paar slagen te maken voor de start. Met een dikke windkracht vier uit Noordelijke richting én een zomers zonnetje moest dit de perfecte zeilwedstrijd worden. We startten aan de hoge kant, bij de hoge boei. Maar met ons het hele veld. We voeren over stuurboord zodat we niet overstag hoefden om over de startlijn te gaan. Hierdoor zouden we onze voorrang verliezen, maar bijna iedereen voer over stuurboord. Bij de boei werd het druk. ‘Fok los! Grootzeil aan!’ riep ik. We kwamen ruime wind aan en hadden weinig mogelijkheden om snelheid te minderen. ‘Shit!’ het wordt nu wel heel druk. Gelukkig vaart iedereen over stuurboord en hebben we geen voorrangsproblemen. Of toch wel? ‘Waar komt die Vindö 40 nou opeens vandaan?’ ‘En waarom kan hij zo scherp varen?’ Ik vraag, nee ik schreeuw, nogmaals om de actuele GPS tijd. ‘Nog tien, nee acht… ZEVEN SECONDEN!’ roept Wout.

De start
We moeten gaan, maar doordat de Vindö zo scherp vaart, heeft hij voorrang en drukt hij ons overstag. We hebben helemaal geen vaart meer en liggen in de wind terwijl iedereen koers zet naar de eerste boei. We moeten afvallen en opnieuw de startlijn aanvaren. Fok bak, afvallen, voor de wind, gijp en weer oploeven, overstag en dan gaan ook wij eindelijk over de startlijn. Ben memoreerde direct dat dit onze aller slechtste start ooit moest zijn. Ik geloof dat ik het beaamde met een ‘godver’.

Revanche
Het zou een wedstrijd worden met diepe dalen en ongekende hoogtepunten. Want hoewel de start ronduit desastreus was, wisten we op het eerste rak direct aansluiting te maken met het veld. Sterker nog we haalden twee boten in voor de eerste boei.

Langzaam nam het geloof toe. ‘We kunnen nog steeds een goede race varen’, dacht ik na de tweede boei. Inmiddels lagen we halverwege het veld en lag de voorste boot slechts 100 meter voor ons. Fram voer strak aan de wind en Richard gaf de aanwijzingen vanaf de mast. Lei-ogen werden verschoven terwijl Wout onwennig de overloop bediende. Toegegeven, de zeilen stonden mooi. We hadden wel veel druk op het roer, maar we voeren toch dik zes knopen. De volgende boei was de bovenwindse boei. Achteraf kunnen we concluderen dat we hier de wedstrijd verloren.

Zebrapad
We kwamen (wederom) over stuurboord aan. Precies op de boei. Dat is mooi, we halen ‘m nu zonder extra slagen. Maar terwijl wij aanstormden kwam de rest van het peloton rechts over bakboord aan. Iedereen had voorrang op ons. Het leek een beetje op zo’n zebrapad bij een drukke winkelstraat. Als je daar één iemand voor laat, weet je zeker dat je pas na sluitingstijd verder kunt rijden. We moesten voorrang verlenen, of liever gezegd, we hadden op de kont van een van die ‘voetgangers’ moeten sturen. Maar het was te laat. ‘OVERSTAG! OVERSTAG!’ Hoewel we een aanvaring wisten te vermijden lagen we op ramkoers met de boei. We zaten te laag en hadden te weinig snelheid om de boot nog even tegen de wind in om de boei te drukken. Lijdzaam keek ik toe hoe de piramidevormige B-boei Fram van zich afduwde.

Straf
De regels schrijven dat je na het raken van een boei een strafrondje moet maken. Eerlijk als we zijn, draaiden wij twee boeien later ons strafrondje. Wederom zagen we iedereen wegvaren en lagen we laatste, met ruime afstand. Een klein hoogtepuntje zou nog volgen, maar het gaf weinig glans op deze bizarre wedstrijd.

Anschlusstreffer
In het laatste kruisrak zouden we nog een keer vlammen. Hier was dat kleine hoogtepuntje. Hier was de wind en koers waar Fram van houdt. In overleg met tacticus Richard stippelden we ons kruisrak uit. Het was duidelijk waar de wind zat, maar toch voer een flink aantal boten de luwte in. Wij niet. In één rak maakten we niet alleen onze ‘anschlusstreffer’ maar wisten we zelfs twee schepen in te halen.

Risico van het vak
De wedstrijd werd een gedenkwaardige race. De slechtste start ooit en een strafrondje werd Team Fram uiteindelijk fataal. Toch wisten we driekwart van de race dicht bij de koplopers te blijven en hielden we alsnog uitzicht op een plekje in de top 5. Maar na onze aanvaring met de B-boei was de wedstrijd definitief bekeken. Voor alles is een eerste keer. Ook voor het ‘kussen’ van een boei. Jammer. ‘Maar wie geen risico neemt, zal nooit eerste worden’, zegt een sussend stemmetje in mijn hoofd.

Crew: Richard, Wout, Ben & Floris
Wind: 18 knopen (N)
Baan: 02
Finish: 11e (van de 13)

Excuus

2010-06-03T15:27:00.001+02:00

Het is een maand geleden dat ik voor het laatst een update schreef over Team Fram en de Woensdagavond Competitie (WAC). Sorry! Hoewel er genoeg te schrijven was, was er te weinig tijd. Ik zelf was druk met plinten, schilderen, huizen verkopen, ambitieuze tuinprojecten, speedbootrestauratie en vakantie. Dus even geen tijd. Mijn excuses is vooral gericht aan die ambitieuze crewleden van de laatste wedstrijden: Nicolas, Paul, Wout en Lodewijk.

Ons bevrijdingsfeest

2010-05-06T14:48:00.007+02:00

Terwijl door het hele land bevrijdingsfestivals zijn, ga ik naar mijn eigen vrijheidsfeest; de Woensdagavond Competitie van RZV Naarden. Het Gooimeer is ons festivalterrein; afgebakend tussen de 53-, B- en D-boei kunnen we uit ons dak gaan. En dat doen we ook. Ik realiseer me nu ik dit schrijf, dat ik eigenlijk niets kan bedenken dat een groter vrijheidsgevoel geeft dan zeilen. Een vers pak poedersneeuw onder mijn snowboard komt in de buurt, maar haalt het niet. En als je dan de perfecte crew en het perfecte weer hebt, dan kun je spreken van een geslaagde 5 mei viering.

Een vrouw aan boord
De websites beloven 9 knopen wind uit Noord-Noord-Oostelijke richting. Een kleine drie beaufort dus. Als ik naar Naarden rij zie ik hoe de schuimkoppen van het IJmeer zich demonstratief stukslaan op de IJburgse kade. Het zorgt voor een grijns om mijn gezicht. Voor het eerst gaat Violet mee. Zij kan natuurlijk al zeilen, maar wedstrijdzeilen is toch anders dan ‘kun-je-even-overstag-gaan-dan-zit-ik-weer-in-de-zon-zeilen’. Algauw zou blijken dat zij een van de beste crew members is.

Genua 1
Voor de wedstrijd bespreken we kort de mogelijke banen en rakken, en maken we een keuze in de zeilen. De voorspelling van 9 knopen wind lijkt iets te worden overtroffen. Het is geen kleine windkracht 3 maar eerder een kleine 4. Omdat onze nieuwe Genua 1 van een lichte zeilstof is gemaakt, kan deze ‘slechts’ tot en met 4 bft. gevaren worden. Daarboven bestaat de kans dat het zeil scheurt. Desalniettemin kiezen we voor de Genua 1. Vooral omdat we dan bij de ruimwindse rakken niet teveel verliezen t.o.v. de spinakerende concurrentie. We trekken onze pakken en reddingsvesten aan en varen naar buiten. Daar staat ons een grote verrassing te wachten.

Oeps
Wind en buiswater slaan ons om de oren als we de havenmonding uitvaren. Shit, dit is geen kleine vier, eerder een kleine vijf! We hebben teveel zeil op en moeten terug. Met slechts 16 minuten voor het startsignaal, is het onzeker of we wel op tijd aan de start kunnen verschijnen.

Anderhalve minuut
We draaien om en proberen zo snel mogelijk de Gen 1 voor de Gen 2 te verwisselen in de luwte van de haven. Binnen no time staat de kleinere genua, waarna we volgas naar buiten varen. Buiten ligt een tegenstander aan lager wal. We kunnen hem niet helpen. Het onderstreept de windkracht. Terwijl de zeilen spastisch klapperen en de druk op het roer toeneemt, bedenk ik me dat we het grootzeil ook iets hadden kunnen reven, maar de tijd tikt. Ik check de GPS en roep: “Anderhalve minuut!”

De start
Het is een startveld zoals die moet zijn; druk en chaotisch. Als wij over bak aan komen varen weet de Atlantis ons en de boot naast ons op enkele centimeters te ontwijken. Een bowman zou op dit moment niet verkeerd zijn! Ik wil kort onze strategie voor de start bespreken, maar zie dat we nog maar 26 seconden hebben. “Overstag, overstag, overstag!”, roep ik. We varen richting de startlijn, maar het sein heeft al geklonken. Met slechts 2 boten achter ons sluiten we achteraan in het veld aan de verkeerde kant ten opzichte van de wind. Het is een slechte start. Maar het had niet veel gescheeld of we hadden helemaal niet kunnen starten door onze verkeerde zeilkeuze.

Louis Suarez
Het eerste rak is voor Violet even wennen. Haar taak is nog niet duidelijk. Maar na twee keer overstag draait ze als een doorgewinterde wedstrijdzeiler mee. Lierhandel eraf, schoot los, overpakken en doorhalen. Zo moet de scout van Groningen zich gevoeld hebben toen hij Louis Suarez voor het eerst zag spelen. Want dit is geen beginner, maar een groeibriljant!

Volgen is verliezen
We komen redelijk mee, maar dat is niet voldoende. Na de tweede boei begint een kruisrak. De eerste vijftig meter varen we achter het veld aan, waarna ik opper om overstag te gaan. Een van de vuistregels bij wedstrijdzeilen is: ‘trek je eigen plan!’ Want wie de voorste boten volgt, wordt nooit eerste. Het lijkt te werken, we hebben immers geen verstoorde wind meer. Maar we moeten nog een slag maken en varen dan over stuurboord dwars door het veld dat inmiddels over bakboord vaart. En dan gebeurt het. We liggen op ramkoers met een van onze directe concurrenten. We kijken het aan tot op het laatste moment en ik probeer dat duidelijk te maken aan de schipper. Ik ontdek een angstige blik in zijn ogen en zie dat het niet meer gaat lukken. We moeten iets doen, anders heeft Fram zodadelijk een fraai boegbeeld. Ik roep nogmaals: “Overstag, overstag!”, en gooi de fokkeschoot van de lier. We gaan lelijk overstag en verliezen snelheid en hoogte.

Vol voor de wind

We herpakken ons direct. De bovenwindse boei ronden we volgens het boekje. We vieren het grootzeil en laten de boot rechtkomen, terwijl Ben de boeg om de boei stuurt. Hierdoor houden we veel snelheid. Terug naar de benedenwindse boei gaan we als een speer voor de wind met de fok te loevert. We lopen in en passeren zelfs een schip uit de eerste klasse. We moeten nog gijpen voor de boei, dus haal ik vast de spinakerboom binnen. Een verkeerde beslissing want de genua doet niet meer mee en zwiert levenloos van stuurboord naar bakboord en terug. Langzaam kruipen de tegenstanders weer voorbij.

De D-boei
Voor de D boei (benedenwinds) bespreken we even wat de handelingen zijn, dit werkt prettig en houdt bovendien iedereen scherp; een gijp, daarna het grootzeil aantrekken dat de boot begint op te loeven en we minder roer hoeven te geven en vervolgens langzaam de genua aantrekken. Het schip naast ons draait naar buiten. Het lijkt erop alsof zij tussen ons en de boei door wilt kruipen, maar we houden het gat tussen ons en de boei klein. Iedereen weet wat ‘ie moet doen. Violet zit er helemaal in en gooit de genuaschoot los, terwijl ik de grootschoot aanhaal. Zij pakt de fokkeschoot over als ik als een professionele grinder de lier bedien. In één vloeiende beweging zet Violet de traveller iets naar lij en we spuiten weg bij de boei.

Finish
Ook de laatste boeirondingen gingen perfect. We houden overal de snelheid erin, maar de rest helaas ook. We kunnen niet meer inlopen en eindigen zoals we startten, met twee boten achter ons. Bij de tijdcorrectie blijkt dat wij als zevende van de tien zijn geëindigd. Niet slecht, maar met een betere start moeten we hoger kunnen eindigen. Ach, Suarez kreeg ook pas dit jaar de Gouden Schoen.

Crew: Violet, Ben & Floris
Onshore crew: Marijke
Wind: 19 knopen (N)
Baan: 01
Finish: 7e (van de 10)

Iemand de loef afsteken

2010-05-03T12:00:00.006+02:00

Wàààààt? Is onze sw-handicap 103.6? Vorige wedstrijd was het nog 106.1! Shit, nu wordt het nog lastiger om een plaatsje bij de eerste vijf te bemachtigen. Voor diegene die niet begrijpen waar ik me druk om maak. Het principe van de sw (en elke handicap) is het verrekenen van de onderlinge niveauverschillen. Het werkt simpel; je gevaren tijd deel je door je handicap, deze nieuwe gecorrigeerde tijd bepaald je eindpositie. Dus hoe hoger je handicap, hoe langer je ‘mag’ doen over het afleggen van de wedstrijdbaan. Je begrijpt dat onze handicap, onze handicap is.

Goed nieuws
De nieuwe, hoge handicap in combinatie met de voorspelde 6 knopen wind belooft weinig goeds. Ik merk dat ik al enigszins chagrijnig ben en dat slaat natuurlijk nergens op. Want het blijft een voorrecht om elke woensdagavond op het Gooimeer te zeilen, terwijl op 270 graden de zon Amsterdam doet gloeien. Ik moet dan altijd aan die mensen denken die uit verveling maar ‘So you think jouw vrouw is an idol’ zitten te kijken.

Gelukkig was er goed nieuws van onze zeilmaker Aad Kool, de nieuwe Genua 1 was klaar. Met nog twee uur voor het startsignaal was dit een ‘close call’. We merken wederom dat met weinig wind een klein foutje grote gevolgen kan hebben. De start was matig, ergens midden in het veld. Maar al snel lagen we achteraan en keken we tegen de bontgekleurde spinakers van de tegenstanders. We zetten de Genua te loevert en varen de halfwindse en aandewindse koersen met ballast aan lei. Hierdoor houden we aansluiting met het veld, zij het als laatste.

Het laatste rak
De wind valt af en toe weg, waardoor de wedstrijdleiding besluit de baan in te korten. We hebben nog één schip achter ons en hopen met de laatste boeironding deze te passeren. Helaas lukt het ons niet om Fram tussen de boei en de Atlantis (een Kelt 850) te steken. We moeten buitenom aan de lage kant er langs. Passeren aan de lijzijde is een ‘no go’. Gelukkig besluit de Atlantis te spinakeren, waardoor er even alleen een grootzeil op staat. Het geeft ons genoeg tijd om voor haar te komen. Achter ons klinkt het klapperen van de sputterende spi. Na een harde klap gevolgd door een stilte stond de grote windvanger van de Atlantis, bol en fier. Spoedig zouden ze ons voorbijgaan. Dit konden we natuurlijk niet laten gebeuren.

Loef en lij
De Atlantis met vol tuigage liep langzaam in. Ze stuurden iets naar de wind om ons aan de loefzijde te passeren. Maar daar voelde ik weinig voor en zij tegen Ben dat hij moest oploeven. Ben deed dit met kleine tegenzin. De loef afsteken voelt als pesten, maar het was het enige middel dat ons ter beschikking stond om de Atlantis achter ons te houden. Telkens als de Atlantis oploefde, loefden wij mee. We liepen wat uit de ideale koers, maar dat maakte niet uit, we wisten een vergelijkbare boot met spinaker achter ons te houden.

De Atlantis achter ons vlak voor de finish. Fotograaf: Team Windrose

Stroperig langzaam schoof Fram over de finishlijn. 41 Seconden later kwam de Atlantis over de lijn. Dit was victorie, een overwinning. Triomfantelijke gevoelens vervulden onze harten en deden het slechte resultaat vergeten. Dat de Atlantis ook nog de finishboei ‘kuste’, hebben we de wedstrijdleiding maar niet verteld.

Crew: Wout, Ben & Floris
Wind: 2-5 knopen (Z)
Baan: 11
Finish: 11e (van de 12)

Een nieuw wedstrijdseizoen van Team Fram

2010-04-21T11:31:00.002+02:00

Beste zeilliefhebbers,

Het is zover, een nieuw zeilseizoen is aangebroken. En dat betekent elke woensdagavond clubregatta op het Gooimeer bij Naarden. Stipt om half acht gaat onze boeg over de startlijn om zich vervolgens in een felle strijd onder te dompelen. Met de ervaring uit het vorige seizoen en de aanpassingen en vernieuwingen van afgelopen winter, hopen we dit jaar een plekje in de top 10 te kunnen bemachtigen.

Crew
Maar daar hebben we wel jouw hulp bij nodig. Want zonder crew vaart Fram niet. Dus heb je zin om af en toe een woensdag mee te varen, of wil je onderdeel worden van de vaste crew? Laat het ons dan weten. De beste crew members verdienen een plek aan boord tijdens de roemruchte 24-uurs Zeilwedstrijd in augustus. Bovendien maak je kans op je eigen Team Fram rugby shirt t.w.v. 75,- euro! Niet mis.

Alle niveaus
Team Fram heeft plek voor alle type zeilers; Beginnend optimisten zijn net zo welkom als oud-voordekkers uit de Volvo Ocean Race. Laat je dus vooral niet afschrikken door termen als regatta, strijd, kielhalen en Chinese gijp, want in de werkelijkheid valt dat best wel mee.

Meld je aan!
Zeilen met Team Fram betekent gezond fanatisme, een hoop lol en een borrel na afloop. Wacht dus niet langer en monster aan bij Team Fram. Mail Ben of Floris, of laat een bericht hieronder achter. We hopen je snel aan boord te verwelkomen.

Ahoy!

Ben Rouwhorst & Floris Cornelissen
- Team Fram -

Scorebordjournalistiek

2009-09-29T10:47:00.006+02:00

De laatste wedstrijd van de woensdagavond competitie moesten we helaas aan ons voorbij laten gaan. Maar daar stond een welverdiende vakantie in de Côte d’Azur tegenover. Terwijl wij ons vanaf de veranda met zeezicht vergaapten aan 50, 60 en 70-voeters, werd er op het Gooimeer hard gestreden om de podiumplaatsen. Uiteindelijk bekleedden Geusje (Dehler 28S), Roxane (Elan 331) en Team Windrose (Bavaria 820) respectievelijk de eerste, tweede en derde plek. Maar belangrijker is natuurlijk de eindklassering van Team Fram.

Van de 31 schepen die deelnamen aan de WAC 2008 zijn wij op een 20e plaats geëindigd. In voetbaltermen is dat halverwege het tweede rijtje. Een middenmoter dus. Een goed resultaat als we het afzetten tegen onze doelstellingen aan het begin van het seizoen (weet u nog: meedoen, lol maken en als het even kan niet als laatste eindigen). Maar zoals ik al eerder beschreef, werden we ambitieuzer. Bovendien is er sprake van zogenaamde scorebordjournalistiek: de schepen die onder ons zijn geëindigd hebben allen minder wedstrijden gezeild dan wij. Dus eigenlijk hebben we niet zo heel goed gepresteerd. Daar staat wel tegenover dat alle schepen boven ons er meer hebben gezeild.

Terugkijkend was het wedstrijdzeilen met Fram een absoluut hoogtepunt van 2009. Ik heb zelf het zeilen herontdekt en ben nog lyrischer dan voorheen. Gelukkig heb ik geldcrisis anders zou ik direct nieuwe zeilen kopen, mooie lierhendels aanschaffen, een klapschroef eronder zetten, nieuwe lieren plaatsen en het lopend want vervangen. Maar wie geen geld heeft, moet slim zijn.

Al zoekend naar mogelijkheden, leek het antwoord al die tijd in het vooronder te liggen. Juist met weinig wind presteren wij niet goed. De oplossing kwam in bonte kleuren. Een prachtige spinaker lag werkeloos te wachten op een zuchtje wind. Natuurlijk wisten wij van het bestaan van de spinaker, maar we wilden er niet aan. Noem het onervaren, noem het laf, maar zolang we dat niet kunnen, kost het ons alleen maar dure handicap punten.

Nu had ik het weleens gedaan met zo’n condoom. Nee heren niet hét, maar het! Spinakeren met een slurf dus. Maar binnen het wedstrijdzeilen is dat taboe. Teveel gewicht in de mast, teveel turbulentie in je zeilen. Nee, dat is voor toerzeilers. En aangezien ‘toerzeilers’ sinds dit jaar een belediging is, besloten Ben en ik Bert Piels van Team Windrose te vragen om een spinakerlesje (of twee).

Hoewel ik Bert nog waarschuwde dat hij met zijn les zijn concurrenten trainde, bleven wij meer dan welkom. Sterker nog, hij vond het een eer. Afgelopen zondag was het zover. In een geweldige nazomerdag met weinig wind leerde de schipper van TW ons de fijne kneepjes van het spinakeren. En natuurlijk is zoiets altijd makkelijker dan je denkt. Nu is het zaak om het eigen te maken en samen met de crew, jullie dus, als een geoliede machine die 60 m2 soepel in en uit de lucht te krijgen.

Met de winter voor de boeg zijn de laatste zeiluurtjes nu wel gevaren en begint het grote kluswerk weer. Antifouling, gescheiden accusysteem, Fram spinaker ready maken, het nodige motor onderhoud, en natuurlijk flink poetsen en boenen. Mocht je een zaterdagje niets te doen hebben? We liggen in Mijnden op de wal ;-)

Tot slot willen Ben en ik iedereen bedanken voor zijn of haar inzet voor, tijdens en na de wedstrijden. Allereerst Violet die mij mijn vaderlijke taken kwijtschold ten tijde van de wedstrijden en natuurlijk Marijke. Verder de crew van Team Fram: Wout, Lodewijk, Paul, Rene, Paul Peter, Ernest en Rob Hiddink. Tot slot een speciaal bedankje voor Bert die ons, zo bleek, op zijn verjaardag leerde spinakeren. Bedankt allemaal en hopelijk zien we jullie volgend seizoen weer aan boord van Fram!

Over en sluiten.

Donker en stil

2009-08-27T11:24:00.002+02:00

Ik had mijn voorbereidingen getroffen. In het kader van gewichtsbesparing had ik de vorige dag mijn resterende twee verstandkiezen laten trekken. Dit zou toch 0,01 knoop kunnen schelen. De moeite waard dus. Maar het vinden van de juiste crew, of domweg iemand die wilde meezeilen met Lodewijk en mij, leek een zwaardere bevalling dan bij de kaakchirurg.

Sander had teveel verplichtingen aan het thuisfront. Paul kon, maar meldde zich de volgende dag ziek. Nicolas wilde ook wel, maar moest op het laatste moment invallen en met zijn golden voice het journaal door de ether blaffen. Frank liet maar gewoon niks van zich horen en Marc had ouderavond. Dus bleven die Sensei en ik alleen over. Op zich niets mis mee, maar drie man is gewoon gezelliger. Gelukkig was de wind slechts 2 BFT dus dat kunnen wij, de overlevende van de storm van 6 juni 1998, prima handelen.

Wedstrijdbaan
Er stond gelukkig meer wind dan vorige week, maar waar blijft het startschip nou? Uiteindelijk zien we Team Windrose een bord omhoog houden. Baan 9: Zuid Kort. Maar het werd lang. Lang en pijnlijk.

Start
Bij de lage boei van de startlijn stond aanzienlijk meer wind dan bij de hoge boei. Met het gevaar voor verstoorde wind, startte we perfect aan de lage kant van het veld. Helaas werd de wind toch dermate verstoord waardoor we al snel achterop raakte. Bovendien was het eerste rak een ruimwinds rak, waardoor de lichtweerzeilen weer goede zaken deden. De Roxane, die naast ons startte, stoof weg met haar spinaker en zou door niemand meer worden ingehaald.

De Wedstrijd
Soms pakte we wind, maar het bleef een strijd tussen Fram en de matige wind. Het vierde rak was een kruisrak en de wind leek aangetrokken naar een kleine 3. Fram was in haar element en op een rak haalde we vier schepen in, maar ook dit was van korte duur. Op de ruime rakken verloren we het weer en uiteindelijk, met vallen der duisternis, viel ook de wind weg. Hoewel het weer een prachtige avond was, leek onze boot de moed al op gegeven te hebben. Slechts één schip van de 22 wisten we achter ons te houden. Maar ik wist dat deze een hogere handicap had en dat dit de eerste keer van het seizoen zou worden dat wij in zo’n groot veld de laatste plek zouden versieren.

Resultaat
Aan boord begonnen Lodewijk en ik te filosoferen waar het nou aan ligt dat Fram niet vooruit te branden is met weinig wind. Natuurlijk is de crew (incluis mijzelf) nog niet ervaren, maar dan nog verklaart het niet het grote verschil. Het is toch die optelsom van handicap+oude zeilen+geen genua 1+geen klapschroef+geen Mike Sanderson. De theorie blijft overeind: Windloos is kansloos.

Crew: Lodewijk & Floris
Wind: 2-1 (ZZO)
Baan: 9
Finish: 22e (van de 22e)

Lijstje voor de winter
Fokkeschoot vervangen door een lichter exemplaar. Spival, grootzeilval en genuaval vervangen door dunnere lijnen. En als we dan toch bezig zijn, laten we dan direct de overloop smeren, het blok van de grootschoot nakijken, de onderlijkspanner naar de kuip brengen, de curryklemmen van de overloop verbeteren, het log boven de kajuitingang monteren en het onderwaterschip in een gladdere, snellere antifouling zetten.

Windloos is kansloos! Of toch niet?

2009-08-20T11:23:00.001+02:00

Gisteren was een bijzondere wedstrijd. Volkomen tegen onze regels in gingen we toch het water op met 1 beaufort, in de hoop dat het nog iets zou aantrekken. En ach, het was 27 graden en stralende zon. Dus wat maakt het uit.

De wind was niet alleen erg matig maar ook nog eens wispelturig. Lagen we in prima startpositie voor de Zuidwesten wind, besluit meneer even te draaien naar Oost. Desondanks was onze start briljant. Ik denk de beste start van het seizoen. En dat in een relatief groot deelnemersveld. Jammer alleen dat de boeg op tijd startte maar de achtersteven ongeveer tien minuten later die denkbeeldige lijn passeerde.

Door de draaiende wind was baan 11 niet optimaal. Deze korte baan voor Zuid Westen wind bood weinig ruime rakken met de naar Oost gedraaide wind. Zeker als deze nog ingekort zou worden. En dat werd hij. Het eerste rak dat een ruimwinds rak had moeten zijn, werd opeens een kruisrak. De spinakers, die er toch al troosteloos bij hingen, konden terug in de zak en wij deden weer mee voor het eggie!

Na een half uur trok de wind iets aan en konden we zowaar zeilen. We waren op dat moment nog geen halve mijl van de startlijn verwijderd. Opvallend was dat er op sommige (gekke) plekken wel wind stond en andere plekken helemaal geen. Zo wist Team Windrose in de luwte van het eiland vreemd genoeg wind te pakken en snelheid te maken. Een mooie tactische beslissing. De uiteindelijke winnaars waren dan ook allen goede windlezers. Team Fram deed het ook aardig. De zeilende Sensei van vorige week was weer mee en gefocust en in opperste concentratie wisten we goed mee te komen. Jammer genoeg viel de wind in het laatste rak (het tweede rak!) weg en moesten we alle zeilen bijzetten om toch nog voor de Gibsea (hij deed weer mee) te eindigen. Dit lukte uiteindelijk niet. De Gibsea was 23 seconden sneller. Gelukkig werkte onze handicap in ons voordeel en zouden we toch nog hoger eindigen.

Resultaat
Eerder waren we tot de conclusie gekomen dat minder dan 2bft wind niks voor Fram is. Het ontbreken van een genua 1, spinaker of genaker wordt niet voldoende gecompenseerd door onze handicap, waardoor wij letterlijk kansloos zijn. Maar door de Zuidwesten baan in combinatie met Oosten wind én een ingekort parcours, wisten wij toch een redelijk resultaat te boeken: een 14e plek van de 17. Eigenlijk is dat geweldig en mogen spreken van een goede race.

Crew: Ben, Lodewijk en Floris.
Wind: ZO 0-1
Wedstrijdbaan 11
Finish: 14e (van de 17)

De zeilende Sensei

2009-08-13T10:11:00.000+02:00

Na een afwezigheid van drie weken was Team Fram eindelijk weer compleet. Vakanties, gezinsuitbreidingen, maar voornamelijk te weinig wind waren de oorzaak van onze absentie. Eigenlijk wel zonde, want ook al stond er elke keer praktisch geen wind, het deelnemersveld bestond soms maar uit 7 schepen. En dan is makkelijk punten verdienen. Ook al word je laatste.

Maar goed, afgelopen woensdag waren wij weer van de partij. Dit keer met een speciale gast. Een eregast zou ik haast willen zeggen. Een man aan wie wij als Friendship-eigenaar toch het een en ander te danken hebben. Een eigenwijze zeiler, maar een goede. Veel kennis, ervaring, erg handig en heel erg koppig. Had hij karate beoefend, dan was hij zo’n klein oud Sensei Chineesje met zo’n lange snor en sik.

Maar goed de 17e wedstrijd was een prima wedstrijd: 2 à 3 beaufort, een nieuwe lierhandle, Cornelissen senior aan boord en een plaats bij de laatste acht. Dat wil zeggen we zijn achtste geworden. Wederom op het laatste rak wisten we twee boten in te halen. Een goed resultaat en de zeilende Sensei mag vaker aan boord stappen.

Crew: Ben, Lodewijk en Floris.
Wind: 2-3
Finish: 8e (van de 11)

Uit de oude doos

2009-07-28T11:47:00.000+02:00

Jeugdopleiding Team Fram

2009-07-14T15:56:00.001+02:00

Afgelopen woensdag was ik er niet bij. De reden daarvoor kom ik zo op terug. Kort samengevat: 13e plek en dus 13 punten, maar tevens laatste, dus slecht resultaat. Uit het verhaal van Ben begreep ik dat we te professioneel aan het worden zijn. We vragen de crew, die deze week bestond uit Wout en een neef van Ben, om de telltales in de gaten te houden, om het grootzeil te vieren vlak voor het ronden van een bovenwindse boei, om continu te trimmen, om de fok te loevert te zetten. Maar de aanwijzingen werden niet begrepen. Een direct gevolg van onze alsmaar groeiende zeilkennis en –ervaring. Stiekem verlangen we meer van onze crew.

Gelukkig is er ook goed nieuws. In de jeugdopleiding van Team Fram is een nieuw talentje geboren. Hoewel ze nu lichter is dan een natte fokkeschoot, weet ik zeker dat zij samen met Berend (dat andere groeibriljantje) ooit deel uit zal maken van Team Fram 1. Dit was dus ook de reden van mijn afwezigheid. Emilie, zo heet het (zeil) wonder, kon elk moment geboren worden, maar wachtte rustig af tot zondagmiddag (5-7-09).

Aankomende week wordt er deels om diezelfde reden niet gezeild. Ben is op Terschelling en ik houd een oogje in het zeil in de thuishaven. Gelukkig belooft het een matige drie te worden, dus missen we weinig.

De Guus Hiddink van RZV Naarden

2009-07-02T16:33:00.002+02:00

Voor het eerst in deze competitie zat Windguru er een beetje naast. De voorspelde ‘kleine 3’ bleek op het Gooimeer een kleine windkracht vier, met vlagen naar een hele dikke vier. Lekker windje dus. Ook het zonnetje scheen nog volop en het aantal deelnemers was in grote getale aangemonsterd. De perfecte ingrediënten voor een prachtige wedstrijd. En dan vergeet ik bijna te vertellen dat we deze keer een eigen Windguru aan boord hadden, genaamd Rob.

Rob is echte wedstrijdzeiler. Zijn zeilanekdotes reiken van het Gardameer tot de Engels wateren en verder. Zijn wedstrijdverleden maakte hem niet alleen een goede zeiler, maar ook een goede coach. Rob mag je rustig de Guus Hiddink van de Roei- en Zeilvereniging Naarden noemen. Waar hij aan boord stapt, stapt succes met hem mee. Vorige week nog wist ‘Charine’, onder zijn bezielende leiding, de eerste plek te bemachtigen. Je begrijpt dat wij zo blij waren als een stel Koreaanse voetbalfans.

Vanavond was Rob te gast op Fram. Een welkome gast, want Ben en ik wilde nou eindelijk eens de fijne kneepjes van het starten, trimmen en boeien ronden weten. Naast Rob was ook Ernest, een vriend en soort van oud-collega, te gast. Vol goede moed vingen we onze ‘zeilles’ aan. Na het hijsen van het grootzeil kwamen de eerste verbeterpunten aan het licht. Terwijl ik dacht dat het zeil stond, begon Rob het onderlijk te spannen. ‘Eh, ja dat is die gele lijn die wij nooit hebben aangeraakt’ dacht ik. Enigszins beschamend dat wij eigenlijk al weken met een matig getuigd grootzeil varen, zie ik hoe Rob ons grootzeil mooi krijgt.

Het grootzeil staat als een nieuw carbonzeil. Met nieuw lef mengen ons voor het eerst in het drukke veld bij de hoge boei van de startlijn. We tellen de laatste minuut hardop af en starten uitstekend. Al direct liggen wij aan de hoge kant en dat is gunstig. Tot Ben's vreugde liggen we voor het eerst vóór Team Windrose (hoewel dat niet lang zo zou blijven). De eerste boei ronden we onderlangs, waardoor de andere vijf boten die naast ons liggen ons ruimte moeten geven. Fram lijkt even in het gedrang te komen, maar Rob Hiddink buldert ‘RUIMTE’ en ruimte kregen wij.

Na een aantal rakken begin ik het echt door te krijgen, het varen op de telltales, het vieren van de grootschoot bij de bovenwindse boei, het afsteken van de loef. Het wedstrijdzeilen is nog leuker geworden, nog spannender en nog echter.

Waar we een maand geleden nog genoegen namen met een een-na-laatste plek, kan dat ons inmiddels niet meer bekoren. Benieuwd naar de uitslag door Rob’s stunt van vorige week, viel het toch een beetje tegen. Het uiteindelijke resultaat was netjes, maar niet spectaculair. We werden vijftiende van de 21 gefinishte schepen. Het enige wat ik kon bedenken was dat Hiddink met Chelsea ook niet de finale van de Champions League heeft gehaald ;-)

Crew: Ben, Rob, Ernest en Floris.
Wind: 4 N
Wedstrijdbaan: 01
Finish: 15e

Een verslag van de 24 uurs 2008 aan boord van Deel 2

2009-06-29T16:19:00.000+02:00

24 uurs Zeilrace from Floris Cornelissen on Vimeo.

Misschien moeten we de overloop gewoon in het midden zetten en domweg zeilen?!

2009-06-29T12:07:00.002+02:00

Zoals gebruikelijk, hielden we in de aanloop naar de vierde wedstrijd Windguru vrijwel continu in de gaten. De guru beloofde genoeg wind; vier, afnemend naar drie. Het lijken de perfecte condities voor Fram te worden. Eenmaal op het open water is het eerder een kleine vijf beaufort en zijn we genoodzaakt het grootzeil te reven.

We zijn extra vroeg naar buiten gegaan om het zeil optimaal aan de wind aan te passen en een paar oefen slagen te maken voor de start. We hebben allang door dat een goede start het halve werk is. Hier en daar zien we ook een gereefd zeil, maar meer dan de helft vaart onder vol tuigage. Na helaas een matige start komen we toch goed mee met de vloot. Het eerste rak (kruisrak) gaat redelijk. Maar met de eerste ruimwindse koers verliezen we het weer. Na het derde rak besluiten we het rif er uit te halen. Langzaam lopen we weer in. De overloop en lei-ogen worden continu versteld. Over de perfecte stand wordt eveneens continu gediscussieerd en gefilosofeerd.

Jammer genoeg krijgen we Fram niet richting de 7 knopen. Hij blijft hangen bij de zes en vaart het grootste gedeelte ergens in de vijf. Dit tot grote frustratie van ondergetekende. Het leek wel of alle opgedane kennis over trimmen ons tegenwerkten. Misschien moeten we de overloop gewoon in het midden zetten en domweg zeilen?!

Richting de finish werd het weer spannend. In een kleine strijd met een waarschip lukte het ons hen voor te blijven. En met drie schepen achter ons wisten we vrijwel zeker dat we niet als laatste zouden eindigen. Terug in de haven moest ik er snel vandoor. De uitreiking ten spijt.

De volgende dag belde Ben mij om te vertellen dat we als negende van de twaalf zijn geëindigd. Een goed resultaat. Maar niets in vergelijking met de tussenstand in het klassement. Want diezelfde avond kreeg Ben per toeval de tussenstand onder ogen en zag dat Fram, van de 28 deelnemende schepen, de 15e plek bekleedde! Een echte middenmoter dus. Als we dit weten vast te houden, hebben we een prachtig resultaat behaald en zullen we de targets voor volgend jaar flink moeten opschroeven.

Floris

Crew: Ben, Wout en Floris.
Wind: 5-3 NO
Wedstrijdbaan: 04
Finish: 9e

Targets gehaald!

2009-06-18T10:31:00.000+02:00

Met de derde race zijn de eerste stappen naar een wedstrijdboot een feit. Met wat hulp van Bert Piels (Team Windrose) en Richard Menting (Charine, Vindö 32), heeft Ben de lijnen van de overloop vervangen zodat onze belangrijkste trimmogelijkheid voor het grootzeil weer functioneel is. Fram was als een Ferrari gevangen in de derde versnelling, als Kitt zonder Turbo Boost, als de Tour de France zonder doping. Je begrijpt het, Fram was traag.

Met deze hernieuwde trimmogelijkheid moesten we toch wel meer snelheid kunnen maken en een plekje op de ranglijst kunnen veroveren! De overloop loopt geolied, nu de bemanning nog. Dit keer was Paul de derde man. Zijn zeilervaring kwam goed van pas en dat scheelde de nodige ad hoc scholing. Na onze nederlaag van vorige week waren we tenslotte nog meer gebrand op een goed resultaat (lees: niet als laatste eindigen).

Onze derde wedstrijd (inmiddels de negende WAC wedstrijd) was een schoolvoorbeeld van de doelstellingen voor dit jaar; ‘meedoen, lol maken en als het even kan niet als laatste eindigen’. Het goede nieuws is: De targets hebben we gehaald. Het slechte nieuws is: De targets hebben we gehaald.

Want ondanks het plezier aan boord en de een na laatste plaats, bleef er iets knagen. Een nieuw verlangen, gevoed door een gezonde instelling. De een na laatste plaats is niet genoeg. We willen we meer, willen we sneller en willen we hoger eindigen. Op naar de middenmoot!

Crew: Ben, Paul en Floris.
Wind: 2-3 ZZW
Wedstrijdbaan: 11
Finish: 16e

Om te janken

2009-06-11T21:10:00.000+02:00

De voorspellingen voor de tweede wedstrijd (10 juni) zagen er niet goed uit. Windkracht 1 a 2 en mogelijk regen. Het zou een van de meest trieste zeilwedstrijden worden van mijn prille carrière als wedstrijdzeiler.

De weervoorspellingen waren het eerste teken. Een signaal dat je beter thuis kunt blijven. Maar we gingen toch want, zoals wij dachten, weinig wind is uitdagend en vergt veel tactische kennis. Dit was het tweede teken om vooral niet te gaan, we hebben namelijk vrijwel geen tactische kennis. Maar we gingen toch. Voor de start ging het nog prima. Hoewel het log het niet deed (derde teken!), zagen we op de GPS dat we nog 2 knopen voeren. Met een prima start zette wij vol goede moed koers naar de morele overwinning. Onze doelstelling was wederom om niet als laatste eindigen.

Het startsignaal had nauwelijks geklonken of de wind viel weg en de regen viel met bakken uit de hemel. Extra triest voor onze derde man, René, die als sloepeigenaar nooit het slechte weer opzoekt en ook zonder wind makkelijk 6 knopen vaart. Al snel bleek zijn, van Ben geleende, golfjasje niet tegen deze moesson bestand. Hoe vertel je zo iemand dat zeilen leuk is?

En daar dobberden we dan met onze Genua 2 en zogenaamd gunstige handicap. Zelfs de spinakers om ons heen kropen ineen van ellende. De GPS gaf nu een snelheid van 0 knopen aan. En we waren nog niet op de helft.

Tijdens het zeilen voel ik me altijd bevoorrecht: Ik mag dan op deze boot in de prachtige Hollandse wateren met 'famous Dutch skies' zeilen. Ik denk dan altijd aan die mensen die armzalig naar 'Ranking jouw verbouwing' zitten te kijken. Maar dit keer was het andersom. Het was triest, armzalig. Het was om te janken.

De eerste schepen gooiden de handdoek in de ring en startten hun dieselmotoren om terug te varen naar de haven. Wij niet. Wij zouden volhouden. Team Fram geeft niet op. Hoewel de baan tijdens de wedstrijd werd ingekort, werd het alsnog een race tegen de klok om vóór tien uur te finishen. Met één schip achter ons en drie uitvallers wisten we op de valreep de finishlijn te passeren.

Het stilzitten aan lei ten spijt, dit keer werd Fram laatste. Een dieptepunt in de historie van Team Fram. We denken niet graag terug aan deze avond, maar we hebben er van geleerd: Team Fram zeilt niet met windkracht 2 of minder. Daar komen wij simpelweg onze kooi niet voor uit.

Crew: Ben, René en Floris.
Wind: 0-1 VAR
Wedstrijdbaan: 01
Finish: 12e

PS Eigenlijk zijn we twaalfde van de vijftien geworden!

‘Het was onze eerste wedstrijd’, zei ik verontschuldigend

2009-06-04T12:02:00.002+02:00

Het heeft even mogen duren, maar gisteren voer ik mijn eerste wedstrijd op Fram in de woensdagavondcompetitie van RZV Naarden. Eenmaal aan boord van Fram merkte ik dat een gezonde spanning zich meester maakte. Opgewonden maar geconcentreerd bereidde ik me voor op de wedstrijd. Ook dit keer waren de voorspellingen uitdagend genoeg. Hoewel Windguru NNW 4, later 3 aangaf, bleek bij het officieuze palaver dat de wind wel eens tot vijf kon aantrekken.

Na een kort overleg met de andere teameigenaar hebben we besloten om met vol tuigage (Genua 2, grootzeil) de wedstrijd aan te vangen. Getooid in mijn zeilpak voeren we Fram naar buiten, de eerste windvlagen sloegen ons in het gezicht, terwijl de zeilen stonden te trappelen om te beginnen.

Daar waren ze dan; onze concurrenten. De meesten uiterst professioneel, met grote crews in dezelfde pakken, carbonzeilen en spinakerzakken paraat op het voordek. Geïmponeerd door het tafereel lieten de eerste zenuwen van zich horen. Ik dacht terug aan ons doel voor deze wedstrijd: De wedstrijd uitvaren, finishen en als het even kan niet als laatste.

Na een paar oefenrondjes keerden we terug naar de startlijn. De slechts 12 schepen in onze klasse kropen kriskras door elkaar. Met het zeil over stuurboord was het goed opletten. Hoewel we perfect op de startlijn afstevenden, besloten we de hectiek te vermijden en een stormrondje te maken. Wij zijn immers de beginners en willen niet direct de ‘grote jongens’ de loef afsteken. Hierdoor startten we op tweederde van het veld. De race was begonnen.

Op het eerste rak (aan de wind) merkten we al gauw dat we goed konden meekomen. We liepen niet in, maar ook niet uit. Op het derde rak (voor de wind) kwamen de grote windvangers uit de hoge hoed. Spinakers, genakers en halfwinders stoven voor ons weg en langzaam raakten wij achterop. Drie schepen bleven achter ons. Een daarvan was een Gibsy 28. Een schip uit dezelfde tijd, met dezelfde lengte. Kortom, een schip waaraan wij ons konden meten. De derde boei rondde ik enigszins ruim, waardoor de Gibsy tussen mij en de boei stak en ons passeerde. Ik had slechts bewondering voor deze inhaalmanoeuvre en besloot de truc te onthouden. Het vierde rak was een kruisrak en hier liet Fram zien wie zij is. Namelijk een snel schip met een voorliefde voor scherpe koersen. Hoog aan de wind met zeven knopen spoten wij naar boven. In twee grote slagen haalde wij de boei. Helaas rondde de Gibsy ‘m enkele minuten eerder.

Langzaam mengden de serotonine en het fanatisme zich in ons bloed. Het was nu menens. De Gibsy lag nog steeds enkele minuten voor ons. In het voordewindse rak met de fok te loevert en Wout als uithouder liepen we langzaam in. De volgende boei (waar we eerder zo mooi gepasseerd werden) loefden we op tot hoog aan de wind en begonnen we aan het kruisrak. De Gibsy besloot, zoals het merendeel, al snel overstag te gaan. Wij besloten nog even door te varen, maar dit keer wel meer slagen te maken (ik had immers geleerd van mijn tripje naar Edam waarin Deel 2 ruim voor ons aankwam). De strategie pakte bijzonder goed uit. Na de tweede slag lagen we voor de Gibsy. Op dit moment van de wedstrijd waren wij zo geconcentreerd als een 1000mg vitamine C tablet. Het voorblijven van de Gibsy was prioriteit nummer 1. Met de finish inzicht haalden we bijna nog een Saffier in maar deze bleef 34 seconden voor ons. De Gibsy eindigden, zo bleek later, vijf (!) minuten achter ons.

Spanning maakte plaats voor euforie. We hebben de wedstrijd uitgezeild en zijn niet als laatste geëindigd! Na het aftuigen en een Schippersbitter dompelden wij ons onder in het stoere zeemanspraat en het stuurlui gedruis, in de kantine van de vereniging.

Drie heldere slagen op de koperen scheepsbel verstomden alle kapiteinen en bootsmannen. De uitslag was bekend. Van de twaalf deelnemers in onze klasse waren er drie niet gefinisht of gediskwalificeerd. De laatste plaats was voor de Gibsy. De één na laatste plaats was niet voor Fram, zelfs niet de zevende plaats. “Op de zesde plek is geëindigd: Fram!” Een kleine vreugdekreet ontsnapte mijn lippen waarop 14 crews mij vragend aankeken. ‘Het was onze eerste wedstrijd’, zei ik verontschuldigend, waarop een applaus de stilte doorbrak.

De wedstrijdvoorzitter gaf ons nog een compliment: “Meeste beginners finishen nog geeneens, zeker niet met deze wind.” Met een grote grijns en een biertje in ons hand toasten wij op deze overwinning. Op naar de volgende wedstrijd.

Crew: Ben, Wout en Floris.
Wind: 4NNW
Wedstrijdbaan: 16
Finish: 6e

Wedstrijd #1

2009-05-14T16:41:00.000+02:00

Gisteren was het dan zover. Fram voer haar eerste wedstrijd in het 30-koppige veld van de Roei en Zeilvereniging Naarden. Hoewel de weersvoorspellingen ronduit sportief waren (4bf oplopend naar 6), bleef de wind bij een matige windkracht 3 steken. Hierdoor was de zeilvoering niet optimaal en lag Fram al gauw achter in het veld. Door de onderbezetting van de crew (2 man) was het onmogelijk om zeilen te wisselen tijdens het varen. De crew onder leiding van schipper B. Rouwhorst wist zich nog van het rif te ontdoen, maar de werkfok bleef staan. En dat was de andere schepen niet ontgaan.

Hoewel Fram niet finishte, kunnen we toch spreken van een geslaagd begin van het wedstrijdseizoen. Fram loopt als trein, er is geen averij opgelopen en vanaf dit punt kunnen we alleen maar hoger eindigen!

Fier prijkt de nieuwe mast

2009-05-14T15:35:00.001+02:00

Fram is terug in haar thuishaven. Van de zeven koude maanden op de wal - zonder mast, met schade - is niets meer te zien. Sterker nog, het schip zag er nog nooit zo mooi uit. Een hagelwitte sprayhood, een spiegelende buik, de naam grommend nabij de boeg, maar bovenal de schitterende mast. Helder aluminium, smetteloos en gaaf reikend naar de sterren, in bedwang gehouden door zeven sterke stagen.

Aan board gekomen vallen de details pas op. De gespierde zalingen drukken het hoofdwant naar buiten. De vallen en bedrading kruipen via mooi afgewerkte doppen, randen, sluitingen en openingen naar binnen. En de giek, de giek is zó mooi. Het is een wedstrijdgiek, maar het zal mij niet verbazen als dit een winnaarsgiek is. De snelheid straalt er vanaf. Modern, rondhoekig gevormd met robuuste katrollen voor de intern weggewerkte reeflijnen zweeft de giek waakzaam over het dek. Seizoen 2009 is begonnen.

De dag van Fram

2009-03-23T15:40:00.004+01:00

Hoewel het typische winterklussen zijn, was de eerste winterklus wel degelijk op een ontluikende voorjaarsdag. Sterker nog, de lente was de dag ervoor begonnen, op 20 maart om precies te zijn. ‘Pril’ is een passend woord.

De grootse plannen van gescheiden accusystemen, walstroom en doorgeroeste motorsteunen vervangen vielen daarmee figuurlijk in het water. Of beter gezegd, waren een brug te ver. Wat restte was het noodzakelijke onderhoud; hier en daar een filter vervangen (lees allemaal) een stukje poetsen en een kapotte impeller vervangen.

Maar daar zal deze zonnige 21 maart niet door herinnerd worden. Nee, 21 maart zal de boeken in gaan als dé dag waarop het anonieme ex-marineschip eindelijk haar naam terugkreeg. De dag dat haar witte buik lokaal werd opgepoetst en versierd met vier frivole letters aan stuurboord én vier aan bakboord. De dag dat de thuishaven met gepaste trots op de spiegel werd onthuld. De dag dat Fram als een prachtig chanson door ieders gedachte zong. De dag dat de verkeersborden heel even Fram blauw leken. De dag dat oud-marineofficieren een saluut uitbrachten op hun eens zo geliefde weekendverblijf. De dag dat het kanonsalvo uit Den Helder door heel het land donderde. De dag dat maritiem Nederland applaudisseerde en de ooit naamloze Friendship massaal een behouden vaart wenste. Zo zal 21 maart 2009 herinnerd worden. In ieder geval door mij.

Een nieuw jaar, nieuw seizoen en een nieuwe mast

2009-02-13T11:11:00.004+01:00

Gisteren een nieuwe mast uitgezocht. Een Z-Spar. Deze is weer een stapje moderner dan onze oude mast. Zit er dan evolutie in de mast? Jazeker. Uiteraard het materiaal, de vorm en lengte. Kijk alleen al naar de VOR met hun lange verjongde koolstofvezelcarbonlichtgewicht masten (of de Louis Vutton Cup hierboven ;-). Prachtig om te zien, wel een beetje duur in de aanschaf. Bovendien moet je dan andere tuigage voeren, je verstaging verzetten en je kiel verlengen. Als je dan toch bezig bent, maak er dan direct een kantelkiel van. Zoals je wellicht kunt begrijpen, vinden we dit ietwat ingrijpend voor onze 25 jaar oude Friendship. Je wordt dan al snel zo'n 20 jarig Achterhoekertje met een verlaagde Ford Fiesta met sportpijp.

Kortom, voor ons een 'ordinaire' Z-301. Maar zelfs deze standaard mast is iets doorontwikkeld. Zo steken de zalingen niet meer in potten op de mast, maar steken ze door de mast en grijpen ze inelkaar. Hierdoor is er geen druk van het hoofdwant op de zijkant van de mast. Wederom krijgen we een mooie wedstrijdgiek en wordt alle bedrading in de mast vernieuwd. Maar het belangrijkste is dat deze mast natuurlijk sneller is dan de vorige. Ik vermoed dat we dit jaar 0,3 knoop sneller varen.

Einde seizoen 2008

2008-10-14T16:06:00.004+02:00

Het seizoen is voorbij. Fram staat alweer op de kant en is klaar voor een nieuwe kluswinter. Dit jaar staan naast het jaarlijkse onderhoud de lichtaccu, walstroomaansluiting en de mast (ik hoop op een volledig gedekte nieuwe carbonmast ;-)) op het programma. Oh ja, en niet te vergeten de naambestickering!